ไว้ครั้งหน้าเจอกันนะ
ชายกระโปรงสีม่วงอ่อนพลิ้วต้องลม
ผมที่ม้วนเป็นลอนมาอย่างดีปลิวมาด้านหน้าจนต้องยกมือขึ้นจัดให้เรียบร้อย
ลมพัดแรง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจแรงสู้ความปั่นป่วนที่วนอยู่ในท้องของฉันได้เลย
ตื่นเต้นจังมือของฉันมันเกะกะน่าดูเลย ฉันจะเอามันไปวางไว้ตรงไหนดี
เท้าของฉันก็อยู่ไม่สุขเลย ระหว่างรอเธอฉันก็เดินวนไปวนมาจนไม่ได้นับรอบเสียแล้ว
'ขอโทษนะ'​
และในชั่วขณะนั้น สายลมก็เหมือนกับหยุดลงในทันใด เหมือนกับเท้าของฉัน และมือก็กลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง

'ไว้เจอกันครั้งหน้าเถอะ'​
เธอยังคงพูดต่อไปแม้หัวใจฉันจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ไปแล้ว
อา ดอกไม้ในมือเธอที่ฉันฝันถึง รวมถึงกลิ่นของเธอที่หอมยิ่งกว่าดอกไม้ จางลงไปจากจินตนาการของฉันเสียแล้ว

'ได้สิ ไว้ครั้งหน้าเจอกันนะ'​


SHARE
Written in this book
Bittersweet
Be careful, I'm fragile

Comments