สิ้นลม.

     
     เสียงเพลงโอเปร่า ถูกเปิดท่ามกลางคืนดึกสงัด ห้องๆหนึ่งที่มีเพียงแสงไฟสลัวอ่อนๆ





ตอนนี้ผมอยู่กับตัวเอง ..
ตอนนี้ผมไม่มีอะไรให้คิดแล้ว.


นอกจาก..






ความตาย..







...




ทุกสิ่งล้วนเกิดแล้วดับไป.
ตัวเราก็เช่นกัน 



      เฉกเช่นทุกครั้ง ผมมักจะเป็นคนเดียวที่อยู่กับตัวผมเองเสมอเวลาผมแย่ที่สุด ผมมักจะเดินออกมาจากทุกคนไม่ว่าสถานการณ์จะดีแค่ไหนก็ตาม มือที่คอยโอบอุ้มผมไว้มีเพียงแค่ฝ่ามือขวาและซ้ายที่พร้อมจะประครองศรีษะของผมไม่ให้มันตกลงมากระแทกพื้น แต่มันไม่มีทางหรอก ฮ่าๆ แค่มือคู่นี้มันรับแรงกระแทกขนาดนั้นไม่ไหว






 ผมคงไม่ไม่ไหวอีกแล้ว ผมรู้ตัวเมื่อมันเริ่มขึ้นที่ภาพโขดหินและเส้นขอบฟ้าจากทะเลปรากฎขึึ้นในหัวผม มันไม่ได้สวยงาม แต่มันหมายถึงโลกนี้มันเริ่มทับถมมาที่ใจของผมแล้ว....








รัก
ทุกคนนะ...
SHARE
Written in this book
One
Writer
TunlaPhi
None
This is my area

Comments