ก็แค่เหนื่อยจนร้องไห้
1   เหนื่อยกายพักก็หาย ขอแค่อย่าให้ใจเหนื่อย 

" ไหวมั้ยโจ๊ก "
" โอเค กูไหวเว้ย "
" พอเถอะโจ๊ก... ขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้ 
แต่มันหนักเกินไปสำหรับมึงแล้ว "

เขาค่อยๆ เงยหน้าเพื่อสบตากับเพื่อน  
ดวงตาเขาชุ่มด้วยน้ำตาแห่งความเหนื่อยอ่อน เหงื่อเปียกปอน แขนขวาที่เข้าเฝือกขาวโพลน   ใต้แสงสปอตไลท์ของสนามหญ้ากว้าง เขาทั้งสองเป็นเพียงจุดเล็กๆ หากมองใกล้เข้าไป เสื้อเบอร์ 13 ลายทางไม่ได้นำพามาซึ่งความโชคดี

3 วันก่อนเขาประสบอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซด์พลิกคว่ำ รอดตายอย่างปาฎิหารย์ 
แต่แลกกับแขนขวาที่หัก

เขาลุกชึ้น ใช้มืออีกข้างปาดเหงื่อ

" ขออีก กูต้องฝึกอีก "
" โจ๊ก กูอยากให้มึงพัก "
" ถ้ากูมัวแต่พัก พอแขนข้างขวากูหายมันคงเสียใจที่แขนซ้ายไม่ได้พยายามอะไร "

เพื่อนเขาถอนหายใจ แต่ก็ต้องตามใจ 
เพราะสายตาของของเขาคือสายตาของคนจริงเสียงนาฬิกาข้อมือดังเป็นสัญญาณว่า 4 ทุ่มแล้ว 

" กูให้อีก ครึ่งชั่วโมงพอนะ "
" เออ ก็ยังดีวะ "

เขากลับไปที่ระหว่างเสาสองต้นที่ขึงตาข่ายแน่น 
เพื่อนเลี้ยงลูกบอลสีแสดแสบตา มาพำนักบนจุดโทษ 

" อย่าทุ่มสุดตัวเกินไปนะเว้ย "
" เออ ๆ "

เพื่อนถอยหลัง 4 ก้าว แล้ววิ่งมาด้วยความเร็ว ง้างขาออกกว้าง หลังเท้าจรดที่ผิวของบอล บอลพุ่งเร็วอย่างกระสุนปืนใหญ่ที่ระเบิดดึนปืน ตรงไปที่ใบหน้าของเขา ด้วยความเร็ว

2  เป้าหมาย มีไว้ให้ไปหา
"  เชี่ย โอกาศพุ่งมาหากู "
" มึงติดทีมชาติเหรอ ! "
" ใช่ "
" ฉลอง!!  "

เขาและเพื่อนอยู่ที่หอพักเล็กๆ ที่นักกีฬาทุนระอยู่บนชั้นเดียวกันผลการคัดตัวทีมชาติออกแล้ว เขาติดเป็นผู้รักษาประตูของทีมชาติ 

" มึงนี่แม่งเก่งจริงๆ "
" ไม่เก่งหรอก แค่ฝึกเยอะ "
" ก็จริง "

ทั้งสองหัวเราะ 

" โจ๊ก กูถามหน่อย "
" ว่า "
" มึงเคย คิดจะเลิกเป็นผู้รักษาประตูป่ะวะ "
เขานึก
" บ่อย "
" อ่าว แล้วทำไมยัง "
" ไม่ว่ามึงทำอะไรมึงต้องคิดอยากเลิกอยู่แล้วเว้ย  แต่ถ้ามึงทำยังงั้น มึงจะไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันจริงๆ ขึ้นมา  กูรู้ว่านี่คือทางของกู เป็นอาชีพ เป็นตำแหน่ง เป็นความฝันและกูเชื่อว่าทำได้ดี 
ไอแค่อยากเลิกมันมาอยู่แล้ว แต่กูไม่เลิกเพราแค่เหนื่อยหรอก "
" เชี่ย จุดไฟกู ฮ่าๆ "

ทั้งสองตีมือกันอย่างรู้ใจ
เพื่อนสีหน้าเปลี่ยนไป เมื่อนึงถึงตัวเองที่ไม่ติดทีมชาติ
" กูน่าจะพยายามเหมือนมึงบ้างนะ "
 " เห้ย ไม่ท้อดิ ปีหน้าเอาใหม่ "
" ไม่หรอก กูโอเคกับตรงนี้ กูดีใจที่มึงไปตามฝันมึงแล้ว "
" มึงเป็นกองหลังที่เทพที่สุดเอาจริง "
" เทพกูก็ต้องติดทีมชาติดิวะ ฮ่าๆๆ "

ทั้งสองหัวเราะหอีกครั้ง 

" ไม่ว่ายังไง กูจะอยู่ข้างมึงนะเว้ย 
ไอโจ๊กมือเหนียว "
" เออ ดีใจที่มีมึง "

3  ความฝัน บางครั้งก็ลางเลือน 
2 เดือนจากนั้น 
" กูจะเลิกเตะบอลนะ โจ๊ก "
" เอ้าทำไมวะ เชี่ย ไม่ได้ดิ "
" กูเลือกแล้ว "
" ทำไม "
" กูจะกลับไปช่วยงานที่บ้าน พ่อกูป่วย .. "
" แต่มึงก็มาซ้อมได้นี่ "
" ไม่ มึงไม่เข้าใจ ถ้ากูไม่ไปจะไม่มีใครสร้างเงินให้ครอบครัว "
" แล้วทีมชาติละ "
" กูไม่มีทีมชาติในใจอีกแล้ว กูมีแต่ครอบครัว "
" อืม... ถ้ามึงเลือกแล้วนะ "
" กูขอโทษนะ ที่ไม่ได้ไปต่อกับมึงนะเว้ย กูคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ส ลลว และคอดว่ามึงไม่พอใจแน่ๆ  "
" ทำไมต้องไม่พอใจวะ กูเองอยากมีครอบครัวให้ดูแลบ้าง กูจะได้เข้าใจมึงมากขึ้น และบางที กูอาจจะทิ้งฝันนี้ด้วย"
โจ๊กยิ้มให้เพื่อน 
" ไปเถอะ เดี๋ยวกูรักษาความฝันมึงไว้เอง "
" โจ๊ก "
" ว่า "
" มึงเป็นเหมือนน้องชายแท้ๆ ของกูนะ 
มึงเป็นครอบครัวกู "
" แค่กูเป็นเพื่อนมึงก็สุดทางแล้ว ฮ่าๆ "

..
.

ป๊ากก !

ลูกบอลกระทบหน้าหน้าโจ๊ก มือซ้ายเขามารับบอลไม่ทัน โจ๊กล้มลงบนพื้นหญ้าที่รองรับน้ำหนักตัวกระทบพื้น
" เห้ย!  โจ๊ก "
โจ๊กหัวเราะ
เพื่อนวิ่งไปหา 
" เจ็บมั้ย.... เอ้า...หัวเราะอะไรวะ "
" กูหัวเราะตัวเองว่ะ ที่กูหายเหนื่อยแล้ว "
" เอ้า ไอนี่ แปลกคน "
เขาทองท้องฟ้าสีดำ เพื่อนเห็นเขามองแบบนั้น จึงมองไปโดยไม่เห็นอะไร 

" พรุ่งนี่อาทิตย์จะขึ้น ฟ้าจะสวยกว่าตอนนี้ "
" จริง .. แล้วไมมึงหายเหนื่อยวะ กูยังงอยู่ "
" ก็ พอกูโดนบอลจากฝ่าเท้ามึงเนี่ย กูก็คิดได้ว่า "
เราแม่งรับลูกบอลที่ยิงมาในชีวิต                          ไม่ได้ทุกลูกหรอก
" แม่งต้องมีแบบนี่แหละ โชคร้าย ปัญหา 
ก็แค่เหนื่อยจนร้องให้ บางทีก็โดนบอลป้ากเข้าหน้า ถูกแล้วที่เราจะเหนื่อย ที่จะเจ็บบ้าง ก็แค่ ลุกมารับบอลให้ได้อีกครั้ง "
" เออจริง แต่ .. ลุกไปหาไรกินเถอะ นอนนานแล้วนะมึงอ่ะ นอนเป็นบ้านเลย "

ทั้งสองหัวเราะ 

" ไป ไอโจ๊ก ขอโทษเท้ากูทรงพลัง ไป
เดี๋ยวมื้อนี่กูเลี้ยงเอง  "
" เชด ป๋าวะ "
" แน่นอน ไอน้องชาย " 
" ใครน้องมึงวะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

เขายกโจ๊กให้ลุกขึ้น ทั้งสองค่อยๆพากันเดินออกจากสนาม ลูกบอลนั้นไม่ได้เข้าประตู แต่กลิ้งออกจากสนาม พ้นเส้นขอบสนามและหยุดนิ่ง
ไฟสปอตไลท์ปิดลง 
เพื่อรอพระอาทิตย์ทำงานแทน




SHARE
Writer
mighty_
Writer / Actor
I love you when you read me .

Comments