ขอ"ที่ว่าง"...ให้คิดถึงกัน
มนุษย์ทุกคู่ควรมี"ที่ว่าง"ให้คิดถึงกัน....
...เมื่อก่อนหน้านี้ย้อนกลับไปสิบกว่าปี ก่อนที่ทุกคนจะจดจ่อก้มหน้ากับสมาร์ทโฟนของแต่ละคน...เราทุกคน ตั้งแต่วัยรุ่นป๊อปปี้เลิฟหรือคนรักทั่วไป ทุกคนต่างมีเวลาที่ว่าง ที่คอยนึกคอยคิดหาคนรัก...ตอนนั้นเราทุกคนรู้จักคำว่ารอคอยมากกว่านี้...รอที่กว่าจะเลิกเรียน รอที่กว่าจะเปิดคอมพิวเตอร์ รอที่จะเปิดโปรแกรมแชท msn หรือแม้กระทั่งเว็บบอร์ดโรงเรียน ทุกคนต้องรออยู่ร่ำไป....
...ผิดกับในปัจจุบันที่หากแม้นคนรักหรือคนที่เพิ่งรู้จักที่จะคุยและเริ่มศึกษาดูใจผ่านโปรแกรมแชทติดเครื่อง เสมือนเป็นเงาตามตัวที่คอยกระซิบอยู่ข้างหูว่าฉันคิดถึงเธอนะ ทำอะไรอยู่..หากแม้แต่ตอบช้าหรือละสายตาหรือละมือออกจากมือถือเพียงครู่ ก็อาจจะมีอาการโกรธเคืองกันได้เพราะดูเป็นคนไม่สนใจ...แล้วยิ่งขึ้นว่า "read"แล้วไม่ตอบด้วยละก็...การอธิบายยืดยาววังวนไม่จบไม่สิ้นก็จะเริ่มขึ้นในทันที...
...คิดถึงการรอจัง...แค่คิดก็หัวใจพองโต..รอให้ใครคนนึงออนไลน์หรือไม่หากจะเร่งรัดก็ใช้มือถือที่มีโทรบอกให้เธอรีบหน่อย...อยากคุยจะแย่..แต่หากไม่ถึงในฐานะนั้น...การรอคอยที่ไม่มีจุดหมายก็คงจะดำเนินต่อไปจนจบวันก็ยังไม่ได้สานต่อสัมพันธ์เป็นแน่แท้...
...เทคโนโลยีทำให้คนไกลใกล้ขึ้น..ส่วนน่าเสียดายที่คนใกล้ตัวกลับถูกผลักออกไปไกลกว่าเดิม...หลายครั้งที่หยุดทุกอย่าง...เงยหน้ามองฟ้า หันไปคนข้างๆ "เราคุยกันน้อยลงไปหรือปล่าวนะเธอ"....ไม่ขอให้ปิดหรอก..เข้าใจหากว่างานทุกอย่างของเราของเธอก็มันอยู่ในนั้นนี่นา...แต่พักไว้ก่อนสักนิดได้ไหม..ก่อนที่อะไรจะสายเกินไป...วางมือถือลง..จับมือเธอขึ้น...ออกไปข้างนอกกัน...
....
...
..
.
"เฮ้ย!!! งานด่วนทำไมไม่อ่านไลน์วะ"
"ถ้ามึงด่วน...ทำไมมึงไม่โทร!!!"
"เอ้า!!...หัวหน้า..ขอโทษครับ"
..........
SHARE
Written in this book
เมื่อนึกอยากบันทึก...
บึนทึกนึกขึ้นได้ หมายเลข 1
Writer
is_Singha
policeman,biker,photographer
วินาทีที่เป็น"อิสระ"

Comments