#ห้ามเธออ่าน
ครั้งแรกที่ได้สบตากัน เธอบอกฉันว่ายินดีที่ได้รู้จัก (ฉันเองก็ยินดี)

ครั้งแรกที่ได้เดินข้างกัน ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เป็นความเงียบงันที่ฉันไม่คุ้นเคย ไม่อึดอัด แต่น่าตื่นตระหนก 

ฉันไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยกับเธอด้วยคำพูดแบบไหน
ฉันจะเผลอทำสีหน้าแปลกๆออกไประหว่างพูดหรือไม่
แล้วมือทั้งสองข้างนี่ล่ะ ฉันควรปล่อยมันไปตามสบายหรือจะซุกไว้ในกระเป๋ากางเกงดี
สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยทักทาบเธอด้วยซ้ำ

เราเดินไปเรื่อยๆเงียบๆ 
ฉันไม่รู้ว่าเขาจะอึดอัดหรือเปล่า
จนกระทั่งเพื่อนของเขาเดินเขามาทักทายและเป็นเวลาเดียวกันกับที่เพื่อนของฉันเข้ามาหา
เราแยกทางกันที่ตรงนั้นแล้วก็แทบไม่ได้คุยกันอีก


จนกระทั่งวันสุดท้ายมาถึง
ฉันภาวนาว่าอย่างน้อยก็ขอให้เราได้นั่งข้างกันเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี
ฉันคงต้องขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้คำขอของฉันเป็นจริง
ขอบคุณจริงๆ

เรานั่งเคียงข้างกันเป็นเวลากว่าหกชั่วโมงท่ามกลางแผ่นฟ้ามืดทะมึน 
ไร้ซึ่งดวงดาวรายล้อม 
มีเพียงเรา

เสียงสัญญาณอำลาดังขึ้นเป็นหนแรก
ฉันตระหนักได้ว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้คุยกัน
ฉันผู้ไม่มีความกล้าแม้แต่จะถ่ายรูปกับเขา
มีเพียงความทรงจำเลือนรางที่ยังคงอยู่กับฉันเสมอมา
ฉันเอ่ยคำอำลาเขา สั้นๆ ไม่ยืดยาว
เราจากกัน
และไม่เคยได้พบกันอีกเลย...

SHARE
Written in this book
รอยเท้าก้าวเดียว
ขาข้างหนึ่งที่ย่างออกไป แม้ไม่รู้ว่าผืนดินตรงนั้นจะเป็นเส้นทางอ่อนนุ่มหรือขวากหนามบั่นทอนจิตใจ
Writer
Daphnis
Yesterday you
Lost in blue, never come back.

Comments