ดาดฟ้า
ว่ากันว่ามนุษย์จจะมีสถานที่นึงที่สร้างความสบายใจให้กับตนเอง

ระเบียงคงเป็นสถานที่นั้นสำหรับผม

และดาดฟ้าคงเป็นสถานที่นั้นสำหรับเขาเช่นกัน



นั่งอ่านหนังสือเล่มโปรดพร้อมทำนองเพลงที่ชอบ

ที่ระเบียงอย่างโดดเดี่ยว

แต่กลับไม่รู้สึกเหงาเลยสักนิด



สายตาเหลือบมองไปยังดาดฟ้าของตึกตรงข้ามเป็นพักๆ

เวลาเดิม คนเดิม ที่เดิม กับอิริยาบถที่ต่างไปจากเดิมเพียงเล็กน้อย

ปกติมีเพียงเขาและหูฟัง แต่วันนี้เขานำกีต้าร์ขึ้นมาด้วย



เขาเริ่มบรรเลงมันขึ้นพร้อมกับผมที่ค่อยๆนำหูฟังออก

เสียงกีต้าร์ที่ถูกบั่นทอนด้วยระยะทาง ถูกสายลมพัดพามากระทบที่หูของผม

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าทันที

เมื่อรับรู้ว่าเพลงที่ถูกบรรเลง คือเพลงๆเดียวกันกับที่ผมฟังเมื่อครู่



ได้ฟังเพลงโปรดในรูปแบบดนตรีสด

เป็นความรู้สึกที่โคตรดีเลย



แล้วช่วงเวลาแห่งความสุขก็จบลง

พร้อมกับเสียงกีต้าร์ที่หยุดลง



เหมือนกับถูกขัดใจ

สายตาตวัดขึ้นไปบนดาดฟ้าอย่างอัตโนมัติ

แต่ก็ต้องชะงัก

เมื่อสายตาจากคนบนดาดฟ้าก้มองลงมายังที่คนบนระเบียงอย่างผมเช่นกัน



เขากระตุกยิ้มส่งมาให้ผม

ราวกับผู้ร้ายที่ถูกตำรวจจับได้

ผมรีบวิ่งเข้าห้องก่อนจะปิดประตูลงทันที



ยอมรับว่าอาย

และยอมรับด้วยว่ากลัวกลับไปหวั่นไหวกับรอยยิ้มนั้นอีกครั้ง

รอยยิ้มที่เป็นต้นเหตุการณ์คิดไปเองของผม



 


“ไปนั่งบนระเบียงด้วยกันมั้ย”
 


เหมือนกับคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ

ผมพาตัวเองก้าวเท้าไปยังสถานที่ดังกล่าว



เขานั่งใกล้ผม

ผมนั่งใกล้เขา

เรานั่งใกล้กัน



สัมผัสอุ่นๆค่อยๆคืบคลานมายังฝ่ามือ

เขาจับมือผม



“มือมึงนี่นุ่มเหมือนผู้หญิงเลยว่ะ”

“ถ้ากูมีแฟน กูก็อยากมีแฟนมือนุ่มแบบนี้ เวลาจับมันอุ่นดี”

“กูขอจับแบบนี้สักพักได้ป้ะวะ”



ราวกลับเป็นคำสั่งในคราที่สอง

ผมไม่อาจปฏิเสธได้อีกแล้ว



เป็นช่วงเวลาที่ทำผมหลงระเริงไปกับความสุขที่ได้รับ

จนไม่อาจต่อต้านความรู้สึกคิดไปเองได้อีกต่อไป



“มึงชอบกูหรอวะ”


คำพูดไปเร็วกว่าความคิด

เขาหันมามองหน้าผม ไร้เสียงพูดใดๆ



แต่ยิ่งสูงเท่าไหร่ ยิ่งมองเห็นเท่านั้น

มืออุ่นค่อยๆละออกไป

เขาเบือนหน้าหนี



ทำให้ผมทราบได้ทันที

ผมลุกขึ้นจากที่ที่นั่งอยู่ ก้าวเท้าเดินออกมาโดยไม่บอกลาสักคำ



ผมคิดไปเอง

ส่วนเขาไม่คิดอะไรเลย


 
 
SHARE
Written in this book
หมอก
Writer
mokseejaang_
นักบันทึกความรู้สึก
ชอบท้องฟ้า มันสวยงามและน่าค้นหาเหมือนกับคุณ

Comments