โลกความฝันของถังขยะ


ถ้าหากวันใดฉันหยุดเพ้อฝัน นั่นเท่ากับว่า 'ตัวฉัน' ได้ตายลงไปแล้ว

     ที่นั่งหลังห้องติดกับถังขยะเน่าเหม็นที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้ เป็นที่นั่งประจำของสาวถังขยะที่ไม่มีใครอยากคุยด้วย

     เธอไม่ได้ชื่อถังขยะ แต่ทุกคนเรียกเธอว่างั้นเพราะเธอมักนั่งติดกับถังขยะในทุกๆเทอม และอย่าถามฉันว่าเธอชื่ออะไร ฉันลืมมันไปแล้ว

     ฉันไม่เคยเห็นถังขยะคุยกับใครนอกจากตอบคำถามอาจารย์บางคำถาม เธอมักจะนั่งอยู่คนเดียวในช่วงเวลาพักเที่ยงและเขียนอะไรลงบนสมุด ลือกันว่ามันคือสมุดต้องสาปเพียงแต่มันเป็นสมุดตราโรงเรียนธรรมดาไม่ใช่สมุดปกดำเหมือนในหนัง

     ถังขยะมักจะพกสมุดเล่มนั้นไปไหนมาไหนด้วยเสมอ ยกเว้นวันนี้ที่เธอลืมมันเอาไว้ในเก๊ะ และบังเอิญว่าฉันเป็นเวรทำความสะอาดของวันนี้

     ฉันหยิบสมุดตราโรงเรียนใต้เก๊ะของถังขยะออกมา บนหน้าปกสมุดเขียนชื่อไว้ตรงช่องเขียนชื่อ แต่ไม่ได้เขียนรายวิชาลงไป บางทีถ้าเธอเขียนเอาไว้ตรงรายวิชาว่า 'เดธโน้ต' คงน่าสนใจขึ้น

     ฉันพลิกมัน เปิดอ่านเนื้อหาด้านใน และนี่มันค่อนข้างน่าสนใจ

     มันเป็นนิยายแฟนตาซี




     ตามปกติแล้วอาจารย์ไม่อนุญาตให้เอาของทิ้งไว้ในเก๊ะ ถ้าเวรทำความสะอาดเจอให้นำไปส่งให้อาจารย์ ซึ่งปกติฉันจะทำเช่นนั้น แต่คราวนี้ฉันวางสมุดนิยายของถังขยะเอาไว้ที่เดิมแทน

     ดูเหมือนถังขยะจะไม่รู้ว่าฉันได้อ่านนิยายของเธอแล้ว และฉันก็ไม่ได้บอกเธอเช่นกันว่าฉันได้อ่านมัน ถังขยะยังคงใช้เวลาพักเที่ยงของเธอเขียนตอนต่อลงบนสมุดเล่มนั้น ส่วนฉันก็จินตนาการถึงตอนต่อไปว่าเธอจะเขียนออกมาในรูปแบบไหน

     นิยายของเธอเป็นนิยายแฟนตาซีเกี่ยวกับโลกเวทมนตร์ซึ่งแบ่งเป็นสี่เผ่าพันธุ์หลัก ชาวสวรรค์ ชาวปีศาจ มนุษย์ และพ่อมดแม่มด เล่าผ่านตัวเอกที่เป็นพ่อมดได้รับมอบหมายจากทางสภาให้แฝงตัวไปอยู่ในแดนปีศาจเพื่อสอดแนมกองทัพจอมมารที่วางแผนยึดอำนาจสี่เผ่า มันสนุกทีเดียวแม้ว่าฉันจะไม่ใช่คอหนังสือสักเท่าไหร่แต่ฉันก็ชอบมัน

     ปัญหาเพียงอย่างเดียวคือฉันไม่รู้ว่าฉันจะได้มีโอกาสอ่านนิยายของเธออีกหรือไม่ บางทีเธอคงจะไม่ลืมมันไว้ใต้เก๊ะอีกแล้ว






     หรือจริงๆเธออาจจะลืมมันอีกครั้ง

     วันที่ฉันเป็นเวรวนกลับมาถึงอีกหน ถังขยะลืมสมุดนิยายเอาไว้ในเก๊ะของเธออีกแล้ว ฉันรีบวางไม้กวาดแล้วหยิบมันออกมานั่งอ่านด้วยความตื่นเต้น

     คราวนี้เธอแต่งเพิ่มอีกสองบท ต่อจากตอนที่พ่อมดได้พบกับจอมมารที่คฤหาสน์ ถ้าไม่ใช่ว่าพ่อมดเก่งกาจ จอมมารก็ต้องโง่พอจะโดนเวทมนตร์หลอกตาได้ เธอยังคงเขียนออกมาได้สนุกเหมือนเคย

     ฉันสงสัยจริงๆว่าก่อนหน้านี้เธอเคยเขียนเรื่องอื่นๆมาบ้างรึเปล่า มีใครเคยได้อ่านมันนอกจากฉันไหม และตอนต่อไปจะเป็นอย่างไรต่อ

     แต่ฉันคงไม่ได้ถามคำถามพวกนี้กับเธอหรือพูดคุยเกี่ยวกับนิยายของเธอ แค่ชื่อเล่นของถังขยะฉันยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ



     เอาเข้าจริงมันก็น่าแปลก

     ถังขยะมักจะลืมนิยายของเธอไว้ในเก๊ะเสมอในวันที่ฉันเป็นเวร และฉันมั่นใจมากว่าเธอไม่ได้ลืมมันวันอื่นเพราะฉันเคยอาสาทำเวรแทนเพื่อนเพื่อเช็คดูแล้ว

     บางทีฉันอาจคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อย แต่เหมือนกับว่าเธอจงใจทิ้งมันเอาไว้ให้ฉัน

     มาถึงวันที่ฉันเป็นเวรอีกครั้ง ฉันนั่งอ่านนิยายของเธอที่ตอนนี้เรื่องราวมาถึงตอนที่พ่อมดพบกับสายลับของฝั่งมนุษย์แล้ว มันเริ่มดูซับซ้อนขึ้นแต่ก็ไม่มากจนถึงขั้นตามไม่ทัน

     ฉันคิดว่าถังขยะอาจจะรู้ว่าฉันได้อ่านนิยายของเธอ ไม่รู้เหมือนกันว่ารู้ได้ไง และฉันไม่คิดจะถามเช่นเดียวกับเธอ แต่มันคงน่าอึดอัดใจถ้าหากว่าฉันเอาแต่นั่งอ่านโดยไม่ได้คอมเม้นท์อะไรเลย

     เพราะงั้นวันนี้ หลังจากฉันอ่านมันจบ ฉันจึงเขียนข้อความเล็กๆด้วยดินสอเอาไว้ท้ายกระดาษ

     '007 ปะทะ 007'




     ใต้ข้อความที่ฉันเขียนไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว มีรูปวาดของชายสองคนสวมแว่นดำเหมือนสายลับโดยคนนึงสวมหมวกพ่อมดอยู่ ซึ่งคนวาดก็คงเป็นเจ้าของสมุดเล่มนี้

     ฝีมือวาดรูปของเธอไม่ได้แย่แต่ก็ไม่ได้ดี สรุปได้ว่าเธอควรเอาดีทางด้านการเขียนต่อดีกว่า วันนี้นิยายของเธอก็ยังคงสนุกเช่นเคย

     ฉันเขียนคอมเม้นท์ทิ้งไว้ท้ายกระดาษเหมือนครั้งก่อน เก็บสมุดยัดไว้ในเก๊ะของเธอเช่นเดิม ในใจนึกอยากให้ถึงอาทิตย์ถัดไปเร็วๆทั้งที่ตะวันยังไม่ทันลับขอบฟ้า

     ตอนนี้กิจวัตรประจำวันในวันอังคารของฉัน น่าสนุกขึ้นมากกว่าเดิมแล้ว




     ฉันกับถังขยะยังคงคุยกันผ่านหน้ากระดาษนิยายของเธอ เราไม่ได้คุยเรื่องอื่นนอกจากเรื่องราวในหน้ากระดาษเหล่านี้ และไม่ได้คุยกันนอกเหนือจากการเขียนข้อความผ่านสมุดในวันอังคาร

     แม้จะแค่นั้น แต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองเข้าใจเธอขึ้นมาทีละนิดจากการอ่านเรื่องราวของเธอ เธอเป็นคนที่ดูจริงจัง แต่ในขณะเดียวกันก็มีมุมตลกขบขัน ชอบความคลาสสิก และละเอียดอ่อน บางทีถ้าหากเธอผูกมิตรกับคนอื่นเขาสักหน่อยถังขยะอาจจะเป็นที่รักของเพื่อนๆในห้องไปแล้ว

     ฉันไม่เคยถามเธอว่าทำไมเธอถึงเป็นสาวถังขยะ และไม่ได้ต้องการจะรู้พอๆกับที่ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอเขียนนิยายได้สนุกมาก

     เย็นวันนี้เธอไม่ได้วางสมุดนิยายไว้ในเก๊ะเหมือนเคย เดาเอาเองว่าเธออาจจะยังเขียนมันไม่เสร็จเพราะช่วงนี้ใกล้สอบปลายภาค ฉันจึงวางลูกอมไว้ให้เธอหนึ่งเม็ดแทนข้อความที่วันนี้ไม่ได้เขียนมัน




     ถังขยะเริ่มวางสมุดเอาไว้น้อยลง รวมถึงจำนวนหน้าที่แต่งได้ก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

     ฉันไม่แน่ใจสาเหตุ บางทีเธออาจจะตัน แต่ก็ไม่ได้ถามหรือเร่งให้เธอแต่งตอนต่อไปเร็วๆ แค่คอมเม้นท์ตามปกติเหมือนที่เคยทำเท่านั้น

     ในห้องเรียน ถังขยะก็ยังคงทำตัวเงียบๆเหมือนเดิม บางทีฉันอาจคิดไปเอง แต่เธอดูเหนื่อยๆ แน่นอนว่าไม่มีใครสนใจ และฉันก็ไม่ได้เอ่ยปากถามออกไป

     ฉันรู้ จริงๆฉันควรถาม



     เช้าวันอังคาร เธอมาโรงเรียนพร้อมผ้าก๊อตบนใบหน้าและขอบตาที่บวมแดง ฉันเห็นอาจารย์ประจำชั้นเรียกเธอไปคุย ประเด็นในห้องเรียนวันนี้กลายเป็นเรื่องของถังขยะ ทุกคนคาดเดาไปต่างๆนาๆทั้งทะเลาะวิวาท ชู้สาว หรือทารุณกรรม แต่ไม่มีใครรู้คำตอบที่แท้จริงเพราะไม่มีใครเข้าไปถาม

     ฉันไม่เห็นเธอเขียนนิยายในตอนพักเที่ยง พอมาลองนึกดูก็ไม่เห็นเธอเขียนตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

     เย็นวันนั้น ไม่มีนิยายวางไว้ในเก๊ะของเธอ
     
     


     อาทิตย์นี้ก็ไม่มี

     อาทิตย์ต่อไปก็ไม่มี

     และอาทิตย์ต่อๆไปก็ไม่มี

     สักพักหนึ่งแล้วที่ฉันไม่เห็นถังขยะเขียนนิยายในช่วงพักกลางวัน รวมถึงท่าทีเศร้าหมองของเธอที่คนในห้องสังเกตได้

     ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีใครถามอะไรเธอเลย

     ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่ฉันยังอยากอ่านเรื่องราวตอนต่อไป ยังอยากเห็นเรื่องราวของเธอจนกว่ามันจะจบลง

     วันนี้ฉันวางลูกอมไว้ในเก๊ะเธอหนึ่งเม็ด มันคงไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น ฉันแค่อยากบอกเธอว่าฉันยังรออยู่




     อาทิตย์ต่อมา ฉันก็ยังคงวางลูกอมเอาไว้ในเก๊ะของเธอ

     อาทิตย์ต่อมา ต่อมา และต่อๆมาก็เช่นกัน

     ฉันไม่เห็นเธอเขียนมันมานานหลายเดือนแล้วจนกระทั่งถึงตอนปิดเทอม ฉันแค่หวังว่าเมื่อเปิดเทอมมาถังขยะจะกลับมาเขียนมันได้อีกครั้ง

     จริงๆฉันอยากลองเช็คดูในอินเทอร์เน็ตว่าเธอได้เอานิยายที่เขียนอัพลงเว็บให้ใครอ่านบ้างรึเปล่า แต่มานึกได้ตอนเปิดหน้ากูเกิ้ลว่าเธอไม่ได้เขียนชื่อเรื่องเอาไว้ บางทีอาจจะยังไม่ได้ตั้ง

     ฉันใช้เวลาช่วงปิดเทอมในการจินตนาการว่าตอนต่อไปจะเป็นอย่างไร เรื่องราวจะดำเนินไปในรูปแบบไหน รวมถึงชื่อเรื่องควรจะตั้งว่าอะไร

     มหาสงครามสี่เผ่าดีมั้ย?

     ไม่หรอก ชื่อเฉิ่มเกินไป ฉันรู้




     เช้าวันแรกของการเปิดเทอม ถังขยะยังไม่มาโรงเรียนทั้งๆที่ปกติเธอจะมาถึงเป็นคนแรกเสมอเพื่อเลือกที่นั่งที่ไม่มีใครคิดจะแย่ง

     เธออาจจะตื่นสาย หรือไม่เธออาจจะคิดได้ว่าไม่จำเป็นต้องมาเช้าก็ได้ที่นั่งประจำอยู่ดี

     ฉันคิดเช่นนั้นจนกระทั่งถึงคาบโฮมรูม อาจารย์ประจำชั้นเดินเข้ามาในห้องเรียนแล้วแจ้งข่าวเรื่องการเสียชีวิตของถังขยะ

     ดูเหมือนว่าเธอจะฆ่าตัวตายเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

     ทุกคนต่างฮือฮาตื่นตกใจ พูดคุยกันเสียงเซ็งแซ่ถึงเรื่องนี้ ในขณะที่ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย ทำเพียงแค่นั่งเงียบเท่านั้น จนกระทั่งอาจารย์เรียกฉันให้ไปพบตอนหลังเลิกเรียน ฉันถึงได้พูดตอบกลับไปว่า 'ค่ะ'




     อาจารย์ให้สมุดตราโรงเรียนที่เขียนชื่อของถังขยะแก่ฉัน ฉันจำได้ทันทีว่ามันคือนิยายที่ไร้ชื่อเรื่องนั่น

     รู้สึกว่าถังขยะจะระบุเอาไว้ว่าให้เอามันมาให้ฉัน อาจารย์ถามว่าเราสนิทกันเหรอ ฉันไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรเพราะฉันจำชื่อเล่นเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ

     ฉันไม่ได้กลับบ้านทันทีแม้ว่าวันนี้จะไม่ใช่เวรของฉัน ฉันแค่ไม่อยากกลับ เลยไปที่หลังอาคารเรียนซึ่งไม่ค่อยมีใครไป แล้วเปิดดูสมุดเล่มนั้น

     เธอไม่ได้เขียนตอนต่อไปของนิยาย ถ้าจะพูดให้ถูกคือเขียนไม่ได้มากกว่า ฉันเห็นรอยดินสอที่ถูกเขียนและลบไปหลายต่อหลายครั้งจนหน้ากระดาษแทบหลุดลอกออกมา และรอยหยดน้ำจางๆที่ทำให้เส้นบรรทัดเลือน

     ฉันพลิกหาดูไปเรื่อยๆ ที่หน้าหลังสุดของสมุดมีเพียงประโยคเดียวที่เขียนเอาไว้ด้วยปากกาหมึกดำ




     'ฉันจินตนาการไม่ได้อีกแล้ว ขอโทษ'





     ในตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกว่าบ้านของเธอเข้มงวดมาก ไม่รู้หรอกว่าครอบครัวของเธอไม่ชอบที่เธอเอาแต่เพ้อฝัน ไม่รู้หรอกว่าเธอต้องทรมานขนาดไหนกับการถูกห้ามไม่ให้ทำในสิ่งที่รักที่สุด

     ฉันไม่ได้รู้อะไรเลย แม้แต่ชื่อเล่นของเธอฉันก็ไม่รู้ แต่ฉันก็ยังร้องไห้ออกมาอยู่ดี




     ในวันนี้ ทุกๆคนต่างก็ยังคงใช้ชีวิตกันต่อไป ที่นั่งติดถังขยะที่หลังห้องนั้นว่างเปล่าเพราะเจ้าของประจำไม่อยู่อีกต่อไป

     สุดท้ายแล้วเรื่องราวของถังขยะก็คงจะค่อยๆเลือนหายไปจากความทรงจำของทุกคน

     ฉันแค่รู้สึกไม่อยากให้มันหายไปทั้งๆแบบนี้ ฉันไม่รู้ว่าถังขยะจะคิดยังไงกับสิ่งที่ฉันทำ แต่ฉันก็นำเรื่องราวบนหน้ากระดาษของเธออัพลงในเน็ต และตั้งใจว่าจะสานต่อเรื่องราวนี้จนจบแทนส่วนของเธอที่ไม่สามารถทำได้แล้ว

     ฉันไม่รู้หรอกว่าเรื่องราวที่ฉันจะดำเนินมันต่อจากเธอ จะเหมือนกับที่เธอตั้งใจเอาไว้รึเปล่า

     แต่มันคงน่าเศร้ากว่า หากปล่อยให้เรื่องนี้ไม่มีตอนจบ

     ส่วนชื่อเรื่อง อืม ตอนนี้ฉันคิดมันออกแล้วล่ะ


     
     'โลกความฝันของถังขยะ'



     ใช่ มันเป็นโลกของเธอนะ

     โลกแสนวิเศษที่เธอสร้างไว้ บางที ตอนนี้เธออาจจะอยู่ในโลกใบนั้นแล้วก็ได้

     ขอให้สนุก
SHARE
Written in this book
One day
Writer
SmokerZ
Writer
เอาไว้ลงเรื่องสั้นตามอารมณ์เป็นหลัก

Comments

unjung
7 months ago
ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องที่เอามาจากโครงเรื่องจริงหรือแต่งนะคะ แต่ร้องไห้แล้วค่ะ เขียนบรรยายดีมากค่ะ รู้สึกตามเพื่อนถังขยะเลย
Reply
Sansastarkzz
7 months ago
ชอบมากเลยค่ะ แต่ก็เศร้าด้วย55
Reply
sithobi
7 months ago
ชอบมากเลยค่ะ :))
Reply
ice_Crystal
7 months ago
ขอบคุณนะคะ ชอบภาษาเขียนมากเลยค่ะ ทำเอาเศร้าๆหน่วงๆตามเลย :')
Reply
Jjuneyyy
6 months ago
ร้องไห้ตามเลย
Reply