กอดความเจ็บช้ำ
ความรู้สึกหนักๆนี้ไม่รู้มันเรียกว่าอะไร อยู่ๆก็ร้องไห้ออกมาทั้งที่ไม่ได้ร้องมาสักพักแล้ว หรือเราเอาแต่ ปฏิเสธความรู้สึกตัวเองมาตลอด เพราะไม่อยากกลับไปเป็นคนอ่อนแอคนนั้นอีก ทั้งๆที่เข้มแข็งขึ้นมานิดนึงแล้วแท้ๆ จะวนกลับมาจุดเดิมอีกเหรอ 



"ร้องออกมาเลยดีไหมนะ"
แค่น้ำใสๆซึมออกมา
แววตาเริ่มสั่นไหว ภาพตรงหน้าค่อยๆเบลอ 


"อืม ปล่อยมันออกมาเถอะ ไม่มีไรจะเสียอยู่แล้วนิ"

ก็แค่กลับไปนับหนึ่งใหม่ แต่ไม่รู้จะต้องนับหนึ่งอีกกี่ครั้ง ตัวเราที่แตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่า เอาแต่คิดว่ามันก็หลอมรวมกลับมาดังเดิม แต่แค่รอยร้าวเพียงนิดเดียวก็ทำให้แตกสลายได้เหมือนกัน


"เหนื่อยจัง" ฉันพูดขึ้นหลังจากร้องไห้มาสักพัก
สับสนไปหมด มันหน่วงจนไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเราหน่วงเรื่องอะไรกันแน่มันปะปนกันไปหมด คงเป็นความเศร้าที่เราพยายามกดมันไว้ แสร้งทำว่าไม่เป็นไร แต่จริงๆแล้วมันพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ 
 
"กอดหน่อยได้ไหม" อืม เคยได้ยินว่าการกอดจะช่วยเยียวยาความเจ็บปวดให้ทุุุุุุเลาลงได้และเป็นการชาร์จแบตให้ตัวเอง เพิ่มพลังให้เราได้มีแรงลุกขึ้นเดินอีกครั้ง ถึงจะไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้น100% แต่กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ขอบคุณนะที่อยู่ตรงนี้ 

สัมผัสที่อบอุ่น ไอร้อนที่แผ่ออกมา ทำให้เรารู้สึกอุ่นใจที่มีเขาอยู่ เเละเขาไม่เคยทิ้งเราไปไหน อยู่ตรงนี้ตลอด ไม่เคยหัวเราะแม้เราจะร้องไห้ฟูมฟายแค่ไหน เขายิ้มให้เราทุกๆวัน ทั้งตอนตื่น ก่อนออกจากบ้านหรือว่าก่อนนอน


ใช่! และเขาคือคนเดียวที่เราไม่อยากสูญเสียไปมากที่สุด นั่นคือตัวเราเอง



        การกอดช่วยเยียวยาทุกอย่างจริงๆ          ขอกอดคุณหน่อยสิ


 | กอดความเจ็บช้ำ - Safeplanet






SHARE
Writer
9h
September
" แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คน เราก็ยังโดดเดี่ยว "

Comments