ว่าด้วยเรื่องความรักกับอดีต
วันหนึ่งผมเกิดความรักกับเด็กสาวอายุราวเดียวกันในช่วงเวลานั้นทุกคนย่อมรู้ดีว่า

"ความรักคืออะไร"

สำหรับผมแล้วมันเป็นช่วงเวลาที่ดีของชีวีต ได้รับ ได้รู้ ได้สัมผัส ....

แต่เเล้วกลายเป็นอดีตด้วยการจากลาที่ไม่มีวันกลับหรือหวนคืนมานั้นคือ

"ความตาย"

กลายเป็นปมที่ยากจะคลี่คลายภายในใจของผม คนที่อยู่รอดต้องหายใจต่อไป ต้องอยู่ให้ได้แม้คนที่จากไปจะไม่ใช่ตัวเอง

แต่มันทรมานเมื่อคิดถึงเสมอ

ในทางกลับกันคนที่จากไปจะรู้สึกดี หรืออะไรก็แล้วแต่ก็ภูมิที่คนรักเรานั้นได้อยู่ต่อ มิรู้ด้วยว่าคนนั้นจะรักและคิดถึงเราขนาดไหนเวลาที่เราจากไป

ในมุมคนอยู่รอดไม่รู้ด้วยว่าเธอคนั้นกำลังมองเราอยู่ ยืนใกล้ๆ กินข้าวดวยกัน?

ต่างฝ่ายไม่ทราบซึ่งกันเเละกัน

ทำให้ผมนั้นเกิดปมภายในใจไม่คิดจะรักใครเพราะเธออยู่ข้างๆเสมอ

จนวันหนึ่งเจอคำพูดที่คลี่คลายปมอย่างง่ายดาย

คนตายมักมองคนเป็น
อนาคตมักกลายเป็นปัจจุบัน
ปัจจุบันมักกลายเป็นอดีต
... 
 บันทึกทอนสุดท้ายมีไว้ให้คนที่เจ้าใจบทความนี้ได้ขีดเขียนลงในคำตอบของหัวใจ
จงทำตามหัวใจที่คิดว่าอยากทำ
อะไรที่ใช่ อะไรที่ไม่
ให้หัวใจตอบสิ่งนั้นแทนตัวเอง 
.
.
.
.
จงตอบด้วยตัวพวกนายเองเถอะ.

ชายกลัวดอกพิกุล
3182019
SHARE
Written in this book
ว่าด้วยเรื่อง
ทุกสิ่งที่คิดได้ ภายในเพลาที่มี "ชีวิต"
Writer
Linlijian
Software Engineering
No thing No life No code

Comments