จดหมายจากนายแสงสว่าง
ชายหนุ่มวัยแรกรุุ่นผูู้ซึ่งเป็นที่พึ่งของทุกคนที่อยู่รอบๆ กายของเขา เขาหายตัวไปอย่างลึึกลับในคืนนี้ และเขาได้ทิ้งจดหมายไว้ฉบับหนึ่ง...

เป็นเวลานานแสนนานมาแล้ว ณ ดินแดนที่มืดมิด ไร้แสงสว่าง จู่ๆ ก็ปรากฏเด็กชายผู้มีพลังพิเศษคือเขาสามารถเปล่งแสงออกจากตัวได้อย่างน่าอัศจรรย์ ไม่มีใครรู้ว่าเขามาจากที่ใด แต่ดูเหมือนเขาเกิดมาเพื่อชาวเมือง ณ ดินแดนที่มืดมิดแห่งนี้

ตั้งแต่ที่เด็กชายแสงสว่างปรากฏกาย ผู้คนในดินแดนมืดมิดนี้ก็ได้มองเห็นและรับรู้ถึงสิ่งต่างๆ เป็นครั้งแรก สิ่งต่างๆ ที่ต้องกับแสงของเด็กชายแสงสว่างนั้นช่างน่าอัศจรรย์ต่อพวกเขา วิถีชีวิตที่มืดหม่นและน่าเบื่อของชาวเมืองก็ถูกเปลี่ยนไปทันทีตั้งแต่นั้นมา

เด็กชายแสงสว่างอยู่อาศัยคอยให้แสงสว่างแก่ชาวเมืองอย่างเต็มใจ และยังคงเปล่งแสงสว่างออกมามากขึ้นตามช่วงอายุขัยของเขา นานวันเข้าชาวเมืองที่เคยสนุกกับกิจวัตรใหม่ๆ ก็เริ่มเคยชินกับมัน และกลับสู่ความเบื่อหน่ายอีกหน บางคนก็คิดโทษนายแสงสว่างที่เข้ามาทำให้วิถีชีวิตของชาวเมืองเปลี่ยนไปจากเดิม แต่ทุกคนก็ออกเดินทางเพื่อที่จะไปยังสุดเขตของรัศมีของแสงจากนายแสงสว่างโดยทอดทิ้งนายแสงสว่างไว้ข้างหลัง...

เหตุนี้ทำให้ผู้คนค่อยๆ ห่างออกไปจากนายแสงสว่าง ในทุกขณะที่นายแสงสว่างสว่างจ้าขึ้น นายแสงสว่างอยู่ที่ดินแดนแห่งนี้มานานจนเหมือนกับว่าเขาอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ทีแรกเริ่ม ทั้งที่เขาเปล่งแสงสว่างได้อยู่คนเดียว แต่เขาไม่เคยรู้สึกว่าเขามีตัวตนเลยสักครั้ง ไม่ว่าเขาจะเปล่งแสงสว่างให้สว่างสุกใสแผ่ขยายแผดแสงให้ไกลออกไปแค่ไหนก็ตาม...

และในคืนนี้เขาตัดสินใจที่จะหยุดหน้าที่ของเขา หน้าที่ที่เขาเกิดมาเพื่อเป็นแสงสว่างให้แก่ผู้คนในความมืด เขาคิดว่ามันคงพอเสียทีกับภาระหน้าที่ที่ทำอยู่นี้

ในคืนนี้เองที่เขาตัดสินใจจะจากดินแดนแห่งนี้ไป เขาได้ลดแสงสว่างจากกายของเขาลง แสงจากกายของเขานั้นลดหรี่รัศมีและขอบเขตด้วยความเร็วชั่วพริบตา ...ไม่กี่อึดใจ อดีตดินแดนสว่างที่ไม่เคยมืดมิดแห่งนี้ก็ได้มืดมิดลงอีกครั้งเสียที

ในคืนที่มืดมิดคืนนี้ผู้คนต่างพากันหลับสนิทไปทั่วทั้งดินแดน นั่นอาจเพราะความมืดช่วยให้พวกเขาได้หลับสนิทจริงๆ อีกครั้ง ไม่ว่าพวกเขาจะปราถนาหรือไม่ก็ตาม

...นายแสงสว่างได้ทิ้งจดหมายฉบับหนึ่งให้แก่ชาวเมือง ภายในบรรยายถึงความผูกพันธ์และความรักที่เขามีให้แก่ทุกคนในดินแดนแห่งนี้

ทั้งที่ควรจะมีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มของผู้อื่น แต่รอยยิ้มเหล่านั้นกลับเสียบแทงหัวใจที่บางเบานี้จนขาดวิ่น

นายแสงสว่างเรียกเงาของผู้คนในดินแดนแห่งนี่ทุกเงาให้มารวมตัวรอบๆ ตัวของเขา ก่อนจะพาเงาเหล่านั้นหายไปกับเขาตลอดกาล
เมื่อชาวต่างเมืองลืมตาตื่นต่างตกใจกันไปทั่วทั้งดินแดน เกิดคำถามตามๆ กันว่าทำไมดินแดนที่ไม่เคยมิดนี้กลับมืดจนมองอะไรไม่เห็นขนาดนี้ แต่แล้วสุดท้ายพวกเขาต่างก็พากันคิดว่าแสงสว่างที่เคยประสบพบเจอนั้นเป็นเพียงแค่ความฝันในคืนหนึ่งของพวกเขาเท่านั้นเอง

และจดหมายที่นายแสงสว่างทิ้งไว้นั้นก็ไม่มีผู้ใดหาเจอหรือได้เคยเปิดอ่านมันสักครั้ง ทำให้ เหตุการณ์ที่ผ่านมาเนิ่นนานนี้ กลับถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจที่ว่า เป็นแค่ความฝัน ในคืนหนึ่งเท่านั้นเอง และไม่มีใครสัััักคนที่ออกตามหานายแสงสว่างผู้ที่เคยมีตัวตนอยูู่จริง...

อย่ารอตามหาบางสิ่งในวันที่มันได้หายไปแล้ว
.
.
.
.
.

บางทีความเคยชินก็ทำให้อะไรหลายๆ อย่างเลวร้ายลงไปเรื่อยๆ แต่ในความเลวร้ายเหล่านั้นเพราะมันเป็นความเคยชินก็เหมือนว่าจะทนกับมันได้สบายๆ




ปล. รักษาแสงสว่างของเธอไว้ให้ได้นะ
SHARE
Written in this book
โควตา ๘ บรรทัด
เรื่องสั้นหลายบรรทัด ไม่มีโควตาขั้นต่ำในการเล่า
Writer
Feliciano
Dreamer
Lost Boy from Neverland

Comments