ฟ้าหลังฝน

                                                  [170319/2253]

                การระบายความเครียด หรือสิ่งที่อัดอั้นในใจเรา บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องพูดบอกใครเสมอไป แค่เพียงมีสมุดสักเล่่มและปากกาสักแท่ง ก็สามารถช่วยเราให้ผ่อยคลายลงได้เยอะเหมือนกัน .....ขอบใจนะไดอารี่ที่รัก
                                         ในบางครั้งผมก็คิดว่าตัวเองไร้สาระ
                                 และในบางครั้งผมเองก็คิดว่าตัวเองเป็นบ้าไปแล้ว 

                                   ผมตกงานและแน่นอนสิ่งที่ผมคิดได้ตอนนี้คือ 

                           ความรับผิดชอบของผมทั้งหมดนั้นคือรายจ่ายต่อเดือนต่างๆ
                                         กำลังจะตามมาในช่วงสิ้นเดือนนี้ 

                             ผมคิดไปต่างๆนาๆเพื่อหาวิธีในการแก้ไขปัญหาของผม 

                                        และพยายามหางานทำให้ได้เร็วที่สุด 

                               แต่เปล่าเลย ยิ่งผม พยายามมากเท่าไหร่ ผมยิ่งรู้สึกว่า 

                                ทำไมบททดสอบของผมมันช่างมากมายเหลือเกิน 
                                              ผมเริ่มหงุดหงิดมากขึ้น 
                                             อารมณ์แปรปรวนมากขึ้น 
                                           ผมคงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อ 
เพื่อให้ตัวผมได้รู้สึกผ่อนคลาย

                                           และสิ่งที่ผมจะสามารถทำได้คือ 

                                                   การเขียนไดอารี่ 

                                        หรืออะไรก็ได้ที่มัน ขีดๆเขียนๆออกมา 
                                   นั้นคือวิธีปลดปล่อยความเครียดต่างๆออกมา 

                                                 แต่ผมจะทำยังไงดีนะ 

                         การเลือกสมุดไดอารี่สักเล่มของผมมันช่างยากเย็นซะเหลือเกิน 
                               หรือเพราะผมคิดเรื่องการหางานทำมากจนเกินไปนะ 

            ผมไม่มีเวลาให้กับตัวเองเลยนอกจากปล่อยให้สมอง คิดไป คิดมา เพื่อหาทางออก 
                            จนในที่สุด ผมมองว่า ผมต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ 

 ไดอารี่ออนไลน์คงช่วยผมได้
                                      
และคงทำให้ผมไม่ต้องพกสมุดเล่มหนาๆไปไหนมาไหนแบบเก่าอีกแล้ว 

                            ผมเริ่มค้นหาไดอารี่ออนไลน์จากเพจต่างๆ  จนในที่สุด 
                            ผมก็เจอเพจนี้ขึ้น ผมเริ่มเรียนรู้การขีดๆเขียนๆอีกครั้ง 

                                      ผมเริ่มผ่อนคลายลงบ้างอีกครั้ง 

                            กับหลายๆเรื่องที่ผม ไม่สามารถอธิบายหรือบอกใครได้ 
ผมไม่ไว้ใจใคร ไม่ใช่เพราะผมระแวงนะครับ

                       เพราะผมไม่อยากทำให้ใครเดือดร้อนกับเรื่องของผมต่างหาก 
                                    ผมคิดไปต่างๆนาๆ และที่สำคัญผมคิดว่า 

วันนึงมันต้องดีขึ้นกว่าเดิม เหมือนกับอารมณ์ผมในตอนนี้ 

ที่มันเริ่มผ่อนคลายลงมาบ้างแล้ว ผมขอค่อยๆผ่อนคลายความเครียดลงได้บ้าง พรุ่งนี้ผมคงเริ่มต้นเขียนอะไร ออกมาได้ดีกว่า และคงเป็นเรื่องเป็นราวได้อย่างชัดเจนมากกว่าวันนี้เป็นแน่ 
SHARE
Written in this book
TEE555​
Writer
Superman555
writer
who am I ?

Comments