INTO STEP #อายูจิน2 [Yujin x Wonyoung] - 6
.
.
.
.
.
.
.
หนึ่งชั่วโมงก่อนวอนยองถึงสนามบิน

โซล, เกาหลี

Knock Knock Knock

เสียงเคาะประตูทำให้ผู้บริหารสาวต้องละสายตาจากจอมอนิเตอร์ พร้อมส่งเสียงเชิญคนภายนอกเข้ามา ไม่นานประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นคนที่เข้ามาเป็นเลขาของประธานบริษัทหรือเลขาเก่าของเธอนั่นเอง

“คุณเลขาซงเชิญค่ะ”

“คุณอึนบีอยากพบชั้นมีอะไรหรือเปล่าคะ”
เลขาสาวเดินมานั่งตรงหน้าโต๊ะของเจ้าของห้อง

“เย็นๆค่ำๆนี้ ช่วยติดต่อไปทางผู้จัดการโรงแรมที่คุณวอนยองไปพักให้หน่อยสิ ว่าติดต่อเธอไม่ได้ เธอหายตัวไปให้ตามหาให้หน่อย”
อึนบีไม่อ้อมค้อม บอกในสิ่งที่ต้องการให้เลขาสาวทำ

“หืมม คุณจางหายไปหรือคะ”
เลขาสาวเบิกตาโพล่ง ตกใจกับสิ่งที่รับรู้มา

“ทำตามที่ชั้นบอกเถอะคะ วอนยองต้องการความช่วยเหลือ”
คนสั่งงานส่งยิ้มหวานให้เธอ

หลังสั่งงานเลขาของวอนยองเสร็จ ผู้บริหารสาวถอนหายใจนึกเป็นห่วงเด็กสาว เหลือก็แค่ทางนู้นแล้วสิ แฟนเธอน่ะ คิดแผนเสร็จสรรพโดยใช้เวลาไม่กี่นาที เพียงแค่เธอเอ่ยปากว่าอยากช่วยอดีตลูกเลี้ยง
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
อีกฟากหนึ่ง

ซิดนีย์, ออสเตรเลีย

Rob calling -


นางแบบสาวร่างสูงนั่งจิบชาอยู่ที่คาเฟ่ในโรงแรมกับเพื่อนสนิท ทันทีที่เห็นชื่อคนที่รอโทรมา เขารีบลุกขึ้นไปหาที่คุยเงียบๆ ไม่ต้องการให้เพื่อนเขาได้ยิน

“ไง ร็อบ ถึงสนามบินแล้วใช่ไหม”
ร่างสูงเอ่ยถามปลายสาย เพื่อนชายสนิทตั้งแต่สมัยเรียน

กาอึนเป็นเพื่อนคนแรกและคนเดียว ร็อบ หรือ โรบิ้น นักเรียนแลกเปลี่ยนมาเรียนที่เกาหลี ทั้งคู่พากันโดดเรียน แกล้งเพื่อน แกล้งอาจารย์ เหมือนจะเป็นเด็กเกเรทั่วๆไป แต่ก็พากันเรียนจบมาได้

พอเรียนจบ กาอึนถูกแมวมองชักชวนให้มาลองเดินแบบ และรับงานถ่ายแบบจนเริ่มมีชื่อเสียง มีแบรนด์ดังจากต่างประเทศสนใจจึงมีเอเจนซี่จีบเข้าสังกัดและมาอยู่ที่ออสเตรเลีย จนได้มาเจอร็อบอีกครั้งที่บ้านเกิดของเขา

“ถึงแล้วเค ไม่ต้องห่วง ถ้าไอได้กระเป๋าเงิน พาสปอร์ต กับโทรศัพท์แล้วจะเอาไปให้ยู แต่ตอนนี้ไอรอเพื่อนอีกคนอยู่”

“โอเค ฝากด้วยนะร็อบ เดี๋ยวไอเลี้ยงข้าว”

นางแบบสาวร่างสูงวางโทรศัพท์ ทุกอย่างเตรียมพร้อมเหลือแค่รอเหยื่อ โจทย์ที่เขาได้คือแค่หาเวลาที่จะให้คนทั้งคู่นั้นมีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น แต่ถ้าวอนยองจะอยู่แบบที่อยู่มาร่วมสัปดาห์แบบนี้ ยากที่เจจะได้ปรับความเข้าใจกับเธอ เพราะงั้นต้องสร้างสถานการณ์เสียหน่อย และที่สำคัญกันการผิดพลาดเจ้าตัวเองต้องไม่รู้ตัว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
หลังจากที่วอนยองจัดแจงเรื่องอาหารและยาให้คนป่วยเรียบร้อย ยูจินยืดเส้นยืดสายเสียหน่อย เขาลุกขึ้นตอนแรกว่าจะอาบน้ำ แต่เปลี่ยนใจ ไว้ให้อีกคนคอยเช็ดตัวให้จะดีกว่า ไม่ได้อยากให้ทำหรอกนะ เพียงแต่กลัวจะไข้ขึ้นต่างหาก

ร่างโปร่งเดินลงมาข้างล่างตามเสียงที่ดังมาจากในครัว วอนยองกำลังยืนล้างจานอยู่ เขายืนพิงตรงทางเข้าครัว มองอีกคนที่อยู่ในชุดที่ดูสบายๆ เธอโตขึ้น ทั้งๆที่เขาไม่เจอเธอแค่ปีกว่าๆเอง หลังจากจัดการจานชามเสร็จ ร่างบางหมุนตัวกลับ เลิกคิ้วแปลกใจที่เห็นคนป่วยมายืนดูเธออยู่

“ทำไมมายืนอยู่นี่ล่ะคะ”

“ก็เธอล้างจานเสียงดัง หนวกหู”
ร่างโปร่งตอบพร้อมคิ้วเรียวถูกขมวดอีกครั้ง

“นยองล้างเสร็จแล้ว อาจะเอาอะไรคะ ขึ้นไปนอนเถอะค่ะ จะได้หายไวๆ”
ร่างบางเดินเข้ามาหาเขา กลัวว่าคนป่วยจะหายช้า เร่งให้เขาขึ้นไปพักผ่อน แต่ผลที่ได้คือคำตอบไม่ลื่นหูเอาเสียเลย

“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง ชั้นแค่จะบอกว่าให้รีบจัดการเรื่องพาสปอร์ตแล้วกลับๆไปซะ”
ร่างโปร่งหันกลับเดินออกไป  ทิ้งให้อีกคนถอนหายใจ

“ทำไมยากแบบนี้นะ”
ร่างบางบ่นก่อนจะรีบสาวเท้าเดินตามเขาไป

เธอเช็ดตัวให้เขาอีกครั้งหวังให้ไข้ลดลง ถึงแม้จะโดนบ่นว่าเธอวุ่นวายกับเขาแต่สุดท้ายก็ยอมให้เธอเช็ดตัวอยู่ดี พอสบายตัว ได้ทานข้าวทานยา ไม่นานก็หลับไปอีกครั้ง ร่างบางนั่งมองหน้าเขาที่กำลังหลับ ลมหายใจสม่ำเสมอ เธอยิ้มก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับเขาแล้วนอนซุกตัวในอ้อมกอดของอีกคน

RRRRrrrrrr  RRRRrrrr

โทรศัพท์เครื่องเล็กส่งเสียงร้องบอกเจ้าของให้รู้ว่ามีคนโทรเข้ามา ร่างโปร่งรู้สึกตัวหยิบมาเห็นเป็นพี่ชายวิดีโอคอลมา รีบกดรับทันที ทั้งๆที่อีกคนยังอยู่ในอ้อมกอด

“เห...ยู ไม่ไปทำงานหรอ”
ยุนโฮแปลกใจที่เห็นน้องสาวอยู่ที่ที่นอนทั้งๆที่เป็นเวลางาน

“ยูไม่สบายเลยลาอ่ะ พี่ยุนมีอะไรหรอ”
ร่างโปร่งส่งยิ้มให้พี่ชาย ยังแต่งตัวเนี๊ยบเป็นคุณชายเหมือนเดิม ใครจะไปรู้ว่าหนุ่มฮอตคนนี้มีลูกโตเป็นสาวแล้ว ที่สำคัญหวงลูกมาก

“เฮ้ออ  ซาจังไม่รับสายพี่เลย เธออยู่กับยูไหม พี่ไม่สบายใจเลยที่โดนลูกโกรธ ซาจังนอนอยู่หรอ”
ชายหนุ่มพูดเสียงเศร้าแต่พอเห็นผมของอีกคนอยู่ข้างน้องสาวจึงคิดเองว่าคือลูกสาวสุดที่รัก

“ป่าว เออ เรื่องซาจังโกรธพี่เดี๋ยวชั้นคุยให้”
ร่างโปร่งรีบรับปากพี่ชายเรื่องหลานสาว

“ผู้หญิงของยู? จะใช้ชีวิตแบบนี้อีกนานไหม กลับมาอยู่กับพี่ที่ญี่ปุ่นไหม เผื่อซาจังจะเปลี่ยนใจ”
พี่ชายขมวดคิ้ว เรื่องน้องสาวเขาพอจะรู้บ้าง ถึงแม้จะไม่เคยได้รับรู้จากปากเจ้าตัว แต่ก็พอรู้จากเจ้าแชวอน รุ่นน้องของร่างโปร่งพร้อมด้วยสถานะลูกพี่ลูกน้องของภรรยาเขา

“ซาจังจะมาอยู่กับยูหรอ ไม่เห็นหลานบอกอะไรยูเลย”
ยูจินคิดหนัก หากหลานสาวมาอยู่กับเขาจริงๆ

“อ้าว ยังไม่บอกหรอ เธอขอพี่ไปเรียนต่อที่เกาหลี จะไปอยู่กับยู แต่พี่บอกแล้วว่ายูอยู่ซิดนีย์ เธอเลยบอกจะไปตามยูเอง”

“แต่..ยูไม่อยากไปเกาหลีนี่ ถ้าหลานอยากอยู่กับยูให้เรียนที่นี่ได้ไหม”
ร่างโปร่งใช้ความคิด ลังเลก่อนจะเสนอทางเลือกให้พี่ชาย

“ไม่อยากกลับไปขนาดนั้นเลยหรอ”

ร่างโปร่งเงียบ พอดีกับที่ยุนโฮต้องรีบเข้าประชุมเลยต้องบอกลาน้องสาว ถ้าเขามีเวลาจะโทรมาคุยด้วยใหม่

คนที่แสร้งหลับทั้งที่รุ้สึกตัวตั้งแต่เขาขยับแอบฟังทุกบทสนทนา นึกดีใจในตอนแรกที่รู้ว่าเด็กสาวที่วอแวตามติดคนข้างๆคือหลานสาวของเขา แต่พอรู้ว่าเขาเกลียดไม่อยากเจอเธอ รู้สึกเจ็บจนเธอมองไม่เห็นหนทางไปต่อ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ตกเย็นอาการไข้ของร่างโปร่งดีขึ้น อาจเป็นเพราะมีใครบางคนดูแลเขาอย่างดี ทั้งเรื่องอาหาร ยา หรือคอยเช็ดตัวเขาจนไข้ลดลงอย่างเร็ว

“อายูจะกินมื้อเย็นเลยไหม จะได้กินยา”

วอนยองนั่งลงข้างๆเขายกมือขึ้นจับหน้าของอีกคน เช็คดูว่าตัวยังร้อนอยู่ไหม

“ยังไม่อยากกิน หายแล้วมั๊ง หิวก็ไปทานก่อนได้เลย”

ร่างโปร่งบอกก่อนจะยันตัวเองให้ลุกขึ้น ถึงแม้ว่าจะยังไม่ค่อยสบายตัวแค่ก็ดีกว่าตอนเช้า

“ยังไม่หิวหรอกค่ะ เดี๋ยวนยองรอทานพร้อมกันก็ได้”

เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นทำให้เจ้าของบ้านเลิกคิ้วสูง ปกติบ้านเขาก็ไม่ค่อยจะมีใครมาสักเท่าไหร่ เขาลุกขึ้นจะลงไปดูเสียหน่อย เผลอตัวคว้าข้อมืออีกคนให้เดินตามมา ก่อนจะนึกขึ้นได้เมื่อเดินลงมาถึงข้างล่างต่อหน้าแขกที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาในบ้านหลังกดออด

เพราะซากุระทั้งคะยั้นคะยอกึ่งสั่งให้ผู้จัดการสาวเพื่อนสนิทของอาพามาเยี่ยมคนป่วย เพราะเธอแอบได้ยินกาอึนและแชยอนคุยกันเรื่องอาตัวเองลาป่วย ทั้งๆที่กาอึนพยายามหาเหตุให้เพื่อนตัวเองไม่ว่างแล้วแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายเลยต้องยกโขยงกันมา

“อายู…”
เด็กสาวเดินเข้าไปแทรกแล้วเอาตัวเองดันอีกคนออกให้ห่างจากอาของตัวเอง

“นึกว่าใคร มากันทำไมเยอะแยะ”
ร่างโปร่งขมวดคิ้วมองเพื่อนๆทั้งสอง กาอึนยักไหล่อย่างเสียไม่ได้ ก็เขาไม่ได้อยากมา

“ก็หลานสาวขี้โวยวายของแกอ่าดิ จะมาให้ได้ ว่าแต่แกไม่ได้ป่วยจริงๆใช่ไหม แล้ว ทำไมคุณวิกกี้ถึงได้..”
แชยอนจับต้นชนปลายไม่ถูก นึกแปลกใจที่เห็นคนที่ตามหาเมื่อคืนมาอยู่ที่นี่

“เธอโดนล้วงกระเป๋ามา เลยให้พักอยู่นี่ นี่แกซื้อเบียร์มาหรอ”
ร่างโปร่งบอกปัดก่อนจะเหล่มองที่มือของเพื่อนถือถุงใหญ่ที่มาพร้อมซองขนมมันฝรั่งทอดหลายห่อ รวมทั้งเบียร์ คาดว่าน่าจะแวะซื้อที่ซูเปอร์มาเก็ตไม่ไกลบ้านเขา

“อื้อ ก็คิดว่าแกคงไม่ป่วยจริงหรอก สรุปป่วยไม่ป่วย”
แชยอนเดินเอาถุงไปวางที่โต๊ะ ทั้งสี่คนเดินตามไปนั่งที่โซฟาเช่นกัน

“ก็หายแล้วล่ะมั๊ง กินเบียร์กะพวกแกได้แหละ”
.
.
.
.
.
.
ระหว่างเพื่อนสนิททั้งสามคนนั่งดื่มกินกันอย่างชิลๆ วอนยองสังเกตเห็นเด็กสาวจ้องมองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย นี่ขนาดไม่รู้ว่าเธอทำอะไรไว้กับอาของเธอยังโดนมองขนาดนี้ ไม่อยากจะนึกว่าถ้าหล่อนรู้ เธออาจจะโดนเด็กนี่ฆ่าเอา ร่างบางลองส่งยิ้มอ่อนให้เด็กสาว ทว่าเด็กสาวกลับกรอกตาใส่เธอพร้อมกระชับวงแขนที่กอดแขนอาของเธออยู่

เธอคงหวงอาของเธอ

“แล้วคุณวิคกี้โอเคไหมคะ ชั้นทำเรื่องให้คุณพักที่โรงแรมก่อนก็ได้นะคะ”
แชยอนถามร่างบางด้วยท่าทีห่วงใย

“เธอไม่มีพาสปอร์ต ทำเรื่องพักยุ่งยาก ให้พักที่นี่ไปก่อนระหว่างทำเรื่องแหละ แค่นี่ก็วุ่นวายแล้ว”
ร่างโปร่งตอบแทนทำให้หลานสาวพ่นลมแสดงออกว่าเธอไม่พอใจ

“เป็นอะไรคะ คนดี”
คนข้างๆรับรู้ได้ถึงอาการไม่พอใจของหลานสาว

“ก็ทีซาจังจะมาอยู่กับอา อาก็ไม่ให้มา ทีผู้หญิงคนนี้ เป็นแค่แขกของโรงแรมอาอนุญาตให้เธออยู่”
เด็กสาวขมวดคิ้ว ยู่ปาก แสดงออกถึงความไม่พอใจ พูดตามสิ่งที่เธอคิด

“โอเคค่ะ พรุ่งนี้ซาจังก็เก็บของมาอยู่กับอาเลย จะได้คุยกันเรื่องเรียนต่อด้วย”
ยูจินยอมไม่เคยขัดใจหลานสาวสุดที่รักได้เลย

“หืม อารู้เรื่องที่ซาจังจะไปเรียนต่อที่เกาหลีแล้วหรอ คุณพ่อบอกใช่ไหม อาตกลงกลับเกาหลีไปเป็นผู้ปกครองซาจังแล้วใช่ไหมคะ”
เด็กสาวยิ้มกว้าง เอนหัวซบคนที่คอยตามใจเธอตลอด

“โนค่ะ อา ไม่ กลับ เกาหลี แต่จะให้ซาจังเรียนต่อที่นี่แทน ถ้าอยากอยู่กับอา”

ระหว่างอาหลานกำลังต่อรองกันอยู่ กาอึนเห็นร่างบางที่นั่งเงียบทำหน้าซึม คงเป็นเพราะคำพูดไม่ดีของเจ้าของบ้าน เขาจึงชวนร่างบางออกไปซูเปอร์มาร์เก็ตเพราะเบียร์ที่ซื้อมาจะหมดแล้ว ร่างโปร่งปรายตามองดูท่าทีร่างบางในใจคิดว่าเธอคงไม่ตกลงไป ทว่าคนถูกชวนพยักหน้าพร้อมยิ้มบางๆ ลุกขึ้นออกไปพร้อมกับเพื่อนของเขา
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
“ท่าทางจะไม่เวิร์คเนอะ”
กาอึนพูดพร้อมรอยยิ้มทำลายความเงียบภายในรถ ตั้งแต่ออกมาจนซื้อของที่ซูเปอร์ เธอไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ มีแต่เดินตามเขา

“เขาน่าจะเกลียดชั้นไปแล้วแหละค่ะ แต่ก็ไม่แปลกหรอก เขาอยู่ที่นี่ก็ดูชีวิตแฮปปี้ดีนะคะ”
ร่างบางฝืนยิ้ม จริงๆคำพูดแย่ๆจากเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกแย่เท่าไหร่หรอก เป็นท่าทีของเขามากกว่าที่ทำให้เธอรู้สึกแย่

“อ้ะ เงินสดส่วนหนึ่งพกติดตัวไว้ ส่วนบัตรเครดิตชั้นเผื่อใช้ระหว่างนี้ แล้วก็ห้ามไม่รับนะคะ ไม่งั้นอึนบีเอาชั้นตายแน่”
นางแบบร่างสูงยื่นเงินพร้อมทั้งบัตรเครดิตของเขาให้เธอพกติดตัวไว้ใช้ตามคำสั่งของแฟนของเขา วอนยองขอบคุณเขารวมถึงฝากไปถึงอดีตเลี้ยงของเธอด้วย

“ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องรีบทำเรื่องพาสปอร์ตนะคะ เดี๋ยวอึนบีจัดการให้ เธอบอกว่าอีกสองสัปดาห์จะบินมารับคุณกลับเอง”
กาอึนยิ้มพร้อมผายมือให้เธอลงเมื่อเขาดับเครื่องเรียบร้อยแล้ว

ท่าทีสนิทสนมของกาอึนกับวอนยองทำให้ร่างโปร่งหงุดหงิดขึ้นมาเฉยๆโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศอึมครึมเมื่อคิ้วเรียวของเจ้าของบ้านขมวดมุ่นเข้าหากัน จนซากุระที่งอแงเรื่องที่อาขัดใจเมื่อครู่ต้องหยุด แต่พอถามเขาก็บอกแค่ว่าปวดหัวแล้วขอตัวออกไปสูดอากาศข้างนอก เดินสวนกับร่างบางที่เดินเข้ามาในบ้านเอาของที่ซื้อเข้ามาในบ้าน

กาอึนยืนกอดอกอยู่หน้าบ้าน เขากำลังใช้ความคิดไหนจะต้องจัดแจงคิวงานใหม่เพราะแฟนเขากำลังจะมาหา ต้องโยกหลายคิว อย่างน้อยควรมีเวลาให้แฟนสาวสักหนึ่งวัน โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเจ้าของบ้านเพื่อนสนิทกำลังเดินมาใกล้ๆเขา

“ไม่เข้าไปดื่มด้วยกันหรอ”
คำถามเหมือนห่วงใย แต่มันเป็นแค่การเปิดบทสนทนาเพียงเท่านั้น

“อ่อ เดี๋ยวเข้าไปอ่ะ ชั้นโยกตารางงานนิดหน่อย”

“โยก? จะไปไหนหรอ”
คำถามของยูจินทำให้กาอึนชะงัก เขาไม่สามารถบอกเจ้านี้ได้ว่าอึนบีจะมารับวอนยองกลับ ไม่งั้นงานเขาจะยิ่งยากเข้าไปอีก

“ก็พรุ่งนี้ว่าจะพาคุณวอนยองไปทำเรื่องพาสปอร์ตหายไง แกน่าจะต้องไปทำงานวันนี้ก็ลาป่วยไปแล้ว”
เพื่อนนางแบบไหวไหล่ก่อนจะเดินเข้าข้างใน

“ชั้นว่าจะใช้ลาพักร้อนอยู่แล้ว พักร้อนเหลือเป็นเดือน เดี๋ยวพาหล่อนไปทำเอง แกจะได้ไม่เดือดร้อน”
กาอึนหยุดฟังก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในบ้านพร้อมรอยยิ้มที่ไม่มีใครเห็น
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ทั้งสามคนดื่มต่อได้ไม่นาน ยูจินก็บ่นอยากพักผ่อนออกปากไล่แชยอนกับกาอึนกลับ พร้อมทั้งฝากแชยอนให้ไปส่งหลานสาวของเขาด้วย

“ฝากซาจังด้วยนะชาร์ล ทั้งวันนี้และพรุ่งนี้”
ยูจินตบบ่าเพื่อนรัก เพราะชาร์ลแพ้พนันที่ทั้งสามทายอายุวอนยองระหว่างดื่มกัน ซึ่งใครทายได้ใกล้ที่สุดจะมีสิทธิ์สั่งคนแพ้ได้หนึ่งอย่าง ยูจินตอบได้ตรง เขาจึงสั่งให้แชยอนพาซากุระจังไปดำน้ำกับฉลามที่หลานเขาอยากไป พร้อมทั้งห้ามขัดใจหลานสาวเขาเด็ดขาดหนึ่งวัน ถึงแม้จะโวยวายทันทีที่ได้ยินคำสั่งของคนชนะ แต่กติกาก็คือกติกาเลยต้องจำยอม

“เฮ้อออ นี่กูมีทางเลือกไหมวะคะ เจขา~”
แชยอนส่งสายตาวิงวอน แต่ร่างโปร่งทำเมินก่อนจะรีบโบกมือไล่เพื่อนๆกลับ

หลังจากที่ทั้งสามกลับไปแล้ววอนยองจัดการกวาดซองขนมกับกระป๋องเบียร์ที่เจ้าของบ้านและเพื่อนทานเสร็จลงขยะ ร่างโปร่งมองอยู่ห่างๆ นี่ใช่คุณหนูเอาแต่ใจที่เขารู้จักไหมนะ ทำอะไรแบบนี้เป็นด้วย?

“พรุ่งนี้ไม่ต้องไปกับเค เดี๋ยวชั้นพาไปจัดการเรื่องพาสปอร์ตหายเอง จะได้ไม่ลำบากคนอื่น”
ร่างโปร่งบอก ก่อนทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ไม่ต้องลำบากคุณก็ได้ค่ะ ชั้นจัดการของชั้นเอง”
สรรพนามเดิมหายไป ยิ่งทำให้ร่างโปร่งหงุดหงิด วอนยองมีท่าทีแบบนี้ตั้งแต่กลับมากับกาอึนแล้ว ไม่สนใจเขาเหมือนเดิม

“ทำไม อยากไปกับมันมากนักหรือไง ก็ดี จะไปไหนก็ไป จะได้ไม่ต้องเสียเวลาชีวิตชั้น”
ร่างโปร่งเผลอตวาดไล่จนอีกคนสะดุ้ง

“ค่ะ ขอโทษที่ทำให้เสียเวลาชีวิต”
ร่างบางเม้มปาก ตากลมใสมีน้ำตารื้นก่อนจะเดินผ่านเขาออกไปจากบ้าน

ร่างโปร่งมองตามพร้อมเดินไปปิดประตูบ้าน แล้วเดินกลับขึ้นห้องของเขา
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
00.42 AM
ยูจินเดินไปเดินมาอยู่ห้องรับแขกด้านล่าง เพราะวอนยองออกไปจากบ้านมาร่วมสองชั่วโมงแล้ว เขาหยิบโทรศัพท์ลังเลว่าจะโทรไปถามกาอึนดีไหม แต่อีกใจก็ไม่อยากให้คนอื่นวุ่นวาย

ไปไหนกันนะ ทำไมกล้าออกไปไหนทั้งๆที่เงินก็ไม่มี โทรศัพท์ก็ไม่มี

ร่างโปร่งถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจโทรหาใครบางคน

-Yujin-

เจ้าของโทรศัพท์เลิกคิ้วที่เห็นชื่อของปลายสายที่โทรมาหาเธอ ที่เกาหลีว่าดึกแล้ว แต่ที่นู้นเวลาเร็วกว่าตั้งสองชั่วโมง ก็น่าจะใกล้ๆตีหนึ่งแล้ว แต่ถ้าไม่ด่วนคงไม่โทรมาหรอกมั๊ง

“คะ ยู”
สาวร่างเล็กกรอกเสียงลงโทรศัพท์เครื่องเล็กขณะเดินไปที่เตียงเตรียมเข้านอน

“ขอโทษทีนะ ที่โทรมารับกวนตอนดึก เธอคุยกับเคล่าสุดเมื่อไหร่อ่ะ”
คำถามแปลกๆจากปลายสายทำให้คนฟังงง

“เพิ่งวางเมื่อครู่เอง มีอะไรหรือเปล่ายู”
อึนบีถามด้วยความห่วงใย ถึงแม้เขาจะดูแปลกๆก็ตามที

“อ่อ เปล่าๆ โอเค ขอโทษอีกที นอนเถอะ บาย”
ร่างโปร่งรีบพูดแล้วตัดสายไป

ทันทีที่วางสายร่างโปร่งรีบวิ่งขึ้นไปหยิบเอาเสื้อโค้ทตัวยาวแล้วออกจากบ้าน เขาเลือกที่จะเดินและพยายามคิดว่าถ้าเป็นวอนยองเธอจะเดินไปทางไหน คิดแล้วก็นึกโมโหตัวเอง ทำไมถึงปล่อยให้เด็กคนนั้นออกมาจากบ้าน บางทีเขาอาจจะทำกับเธอแรงกันไป

ร่างโปร่งพยายามมองเข้าไปที่ร้านอาหาร หรือร้านสะดวกซื้อที่เขาเดินผ่าน หรือแม้แต่ตรอกซอกซอยเปลี่ยวก็ตาม ไม่เห็นวี่แววจากเธอเลยจนมาหยุดอยู่หน้าร้านบาร์ที่ยังมีผู้คนเข้าออกอยู่ เขาถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไป มันคงตลกดีถ้าเด็กคนนั้นจะเข้ามาในนี้ ก็เธอไม่มีเงินจะเข้ามาได้อย่างไร เว้นเสียแต่ว่ามีใครอาสาเลี้ยง สายตาพลันเห็นร่างคุ้นเคยฟุบอยู่ที่เคาท์เตอร์ ใจนึงก็ดีใจที่ได้เจอ อีกใครก็นึกโกรธที่มาเจอหล่อนอยู่ที่นี่

ร่างโปร่งรีบเดินเข้าไปสะกิดให้กลับบ้าน พอร่างบางยกหัวขึ้นมาเขาก็รู้ทันทีว่าคงดื่มเข้าไปเยอะน่าดู ยูจินถามบริกรเรื่องค่าเครื่องดื่ม กลับได้รับคำตอบว่าเธอจ่ายแล้วด้วยบัตรเครดิต ร่างโปร่งนึกแปลกใจพยุงเด็กขี้เมาให้ลุกขึ้นมาดีๆ ถึงได้เห็นบัตรเครดิตสีทอง ที่บัตรมีชื่อเพื่อนสนิทของเขา ได้แต่เก็บคำถามไว้ ถามไปก็คงไม่ได้คำตอบ ก็เมาซะขนาดนี้ มีแต่จะฟุบตัวนอนเสียให้ได้

ยูจินขอให้บริกรช่วยพยุงเธอขึ้นหลังเขาก่อนจะพาเธอกลับ ร่างโปร่งเดินแบกคนเมากลับบ้าน แม้ภาพมันจะดูดีโรแมนติก แต่เหมือนคนเมาจะไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเสียเลย

“เฮ้ออ ทำคนอื่นเค้าลำบากเนี้ยรู้บ้างหรือเปล่า”
ร่างโปร่งบ่นเบาๆขณะเดินผ่านสวนสาธารณะที่เขาเพิ่งขับรถชนเสาเมื่อวันก่อน ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่อยู่บนหลังเขามีแต่สัมผัสชื้นๆที่ไหล่ของตัวเอง ทำให้ต้องหยุดเดินแล้วหันไปมอง วอนยองกำลังร้องไห้ เธอร้องไห้ทั้งๆที่ยังหลับอยู่บนหลังของเขา ร่างโปร่งเร่งฝีเท้าเดินเพื่อให้ถึงบ้านโดยเร็ว

หลังจากวางร่างบางลงบนที่นอนแล้ว ยูจินนั่งมองคนที่เมาหลับทั้งน้ำตา เขาเช็ดน้ำตาออกให้เธอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบผ้าห่มคลุมให้เธอ  

พรุ่งนี้จะใจดีให้เป็นการขอโทษแล้วกัน
.
.
.
.
.
.
.
------------------------------------------------------------------------------------------

ขอโทษที่หายไป T^T

เดี๋ยวตอนหน้าเก๊ากับอายูจะใจดีกับน้องให้น๊าาาา

แถมแจยนกับซาจังด้วย
SHARE
Written in this book
INTO STEP [Yujin x Wonyoung]

Comments

BlackSunDae
2 years ago
เย่~~~~~
Reply
Hao
2 years ago
รีบมาต่อไว้ๆนะค่ะ รออ่านยุค่ะ
Reply