ตัวละครสมมติ
มันอาจจะเป็นแค่ความคิดที่ผมเพ้อเจ้อไปเอง
ผมว่าผมได้เจอกับคน ๆ หนึ่ง เราคุยกันทุกวัน แน่นอนว่าไม่มีเรื่องปัญญาอ่อนเลยในบทสนทนาของเรา เธอเปิดประเด็นมาแต่ละเรื่องซึ่งทำให้ผมได้มองโลกในมุมที่แตกต่าง และลึกขึ้น

ผมเริ่มเรียนรู้ความคิดอ่านของเธอจากสิ่งที่เธออ่าน ที่เธอเสพติด 

เพลงที่เธอฟัง หนังเรื่องโปรด หนังสือเล่มที่เธอ Hype มาก ๆ ชอบไล่ให้ผมไปหาอ่านอยู่เนือง ๆ แน่นอนว่าผมตามอ่านไม่ได้ทุกเรื่องหรอก อยากจะตามอ่านให้หมดนะ แต่คงหมดเงินหลายพันแน่ ๆ เฉพาะการหาหนังสือที่เธอแนะนำมาให้ ยังไม่รวมพวกหนังที่ผมหาดูตามเว็บไม่ได้ แล้วต้องสั่งแผ่นมาจากเมืองนอก

ดูก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่อง แต่ก็อยากจะรู้จักเธอผ่านการเสพย์สิ่งเหล่านี้

ในช่วงก่อนการเลือกตั้ง เธอนั้น Hype เรื่องการเมืองเป็นพิเศษ สารพัดบทความเกี่ยวกับการเมืองถูกประเคนส่งมาถึงผมผ่านช่องแชท ปกติผมไม่ค่อยสนใจนัก เพราะลำพังการซ้อมในแต่ละวันหลังเลิกงานมันก็หนักหน่วงพออยู่แล้ว ไม่อยากเอาเรื่องหนักสมองมาคิดต่อ 

แต่เธอทำให้ผมมานั่งอ่านได้ เอาจริง ๆ มันก็ประจวบเหมาะกับช่วงที่ผมออกจากวงเครื่องสาย มานั่งโง่ ๆ อยู่ที่บ้าน ไม่มีการซ้อมด้วยตัวเองเกิดขึ้นหลังจากนั้น และมันเริ่มถูกแทนที่ด้วยการอ่านบทความที่เธอส่งมา ทีละน้อย ๆ ผมไล่อ่านไปจนครบ แล้วรวบรวมสมองที่ยังหลงเหลือเพื่อไปคุยต่อยอดกับเธอในแต่ละวัน

มันก็สนุกดีนะ

เราเริ่มแชร์กันมากขึ้นในด้านความรู้สึก ต่างคนต่างเริ่มประเจิดประเจ้อในพื้นที่ส่วนตัวของกันและกัน ความรู้สึกของผมมันค่อนข้างตรงไปตรงมา และสื่อออกมาเป็นการเขียนแบบชัดเจนได้
คำว่าคิดถึงเริ่มหลุดออกมาจากฝั่งผม 

เธอเองก็เช่นกัน สองพยางค์บนวอลล์สั้น ๆ ทำให้ผมถึงกับใจสั่น รอยยิ้มสะพรั่งบนใบหน้าอย่างที่ไม่เคยมีมาหลายปี 

ยิ้มเหมือนคนบ้า เหมือนคนดูดกัญชามาอย่างไรอย่างนั่น

ความรู้สึกของผมเริ่มลึกล้ำขึ้นเรื่อย ๆ 

ผมอยากจะกระชากเธอออกมาสู่โลกแห่งความจริงแล้วกล่าวคำพูดว่า Welcome to my world ด้วยรอยยิ้มที่ทั้งโลกจะมีแค่เธอคนเดียวที่ได้เห็น

แต่โลกของผมที่มีเธอก็พังครืน เพราะเธอบอกว่าทุกสิ่งที่เธอบอกมันคือการสมมติมาทั้งสิ้น


จริง ๆ เธอหายไปจากชีวิตผมสักพักแล้วในทางพฤตินัย แต่เมื่อไม่กี่วันเหมือนมีคนมาเล่นตลกกับผม ตัวละครตัวหนึ่งทักผมมาอย่างสุภาพผ่านช่องแชท บทสนทนาของเราเริ่มต้นขึ้นอย่างเชื่องช้า เพราะผมไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครสักเท่าไร

เธอชื่อว่าฮาร์น ชื่อโครตแปลก ชื่อฮาร์นเนี่ยนะ แว่บแรกผมนึกถึง Hilary Hahn นักไวโอลินระดับโลก ผมอยากจะถามว่าทำไมพ่อแม่ถึงตั้งชื่อนี้ให้ มันฟังดูไม่สามัญจริง ๆ สำหรับคนไทยสักคนที่อยากจะตั้งชื่อให้ลูก ผมเคยคิดที่จะมีลูกนะ แต่ชื่อฮาร์นนี่ไม่อยู่ในสามัญสำนึกเลย


ข้ามประเด็นเรื่องชื่อไป ผมก็คิดไว้แหละว่าคงเป็นนามสมมติ แต่ชื่อดิสเพลย์ของนางน่าสนใจกว่านั้น


ฉันคิดถึงเธอ


มันสะดุดตาผมมาก ทำไมเธอถึงทักผมมา ผมก็ยิงกลับไปตรง ๆ ว่าเธอคิดถึงใครอยู่ สตอรี่เรื่องราวความรักของเธอจึงเริ่มขึ้น เธอบอกว่าคุยกับผู้ชายคนหนึ่งมาได้ราว ๆ 5 เดือน แต่เธอก็ไล่เขาไปเพราะตัวเองเคย "รับงาน" รู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่าพอที่จะคุยกับคนดี ๆ แบบเขา ผู้ชายที่ชื่อว่าริน

ผมเริ่มเอะใจ ผมยังไม่ได้ถามชื่อเลย อาจจะอินในเนื้อหา เลยเผลอหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ แต่มันน่าแปลกยิ่งกว่าที่เธอส่งเพลงมาให้ผมฟัง แล้วบอกว่าฟังให้จบ ๆ 

เธอต้องการจะบอกผม หรือบอกเขา ถ้าจะบอกเขา ทำไมต้องส่งให้ผมล่ะ

ผมเริ่มสังเกตภาษาที่เธอใช้ 

ภาษาที่ใช้แบบผิด ๆ ถูก ๆ ราวกับตั้งใจกลบเกลื่อนความแม่นยำในด้านภาษาของเธอถูกใช้มาล่อลวงให้ผมสับสน ไม่รู้ว่าผมคิดตรงจุดนี้ไปเองหรือเปล่า อาจจะ 50:50 แต่ผมก็มั่นใจในระดับหนึ่ง


ว่าคือเธอ เธอคนนั้นที่หายไปจากชีวิตผม

ถ้าใช่คุณจริง ๆ ผมก็ดีใจที่ได้คุยกันอีก ต่อให้คุณจะเคยเป็นไซต์ไลน์ หรืออะไรที่แย่กว่านั้น แต่ในสิ่งที่คุณเป็นมันสูงกว่าสิ่งที่คุณเคยทำ
ผมไม่ได้รังเกียจคุณเลยสักนิด ถ้าคุณกล้าเอาหน้าจริงมาบอกผมตรง ๆ 

ผมก็กล้าที่จะมองคุณอย่างผู้หญิงที่ผมชอบที่สุดในชีวิตคนหนึ่งเช่นเดียวกัน
SHARE
Writer
prestkt
Dreamcatcher
ผู้แสวงหาวิถีชีวิต

Comments