ชอบ

คุณเคยชอบอะไรซักอย่างไหม?

ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ สิ่งของ หรืออะไรก็แล้ว

ผมก็มีสิ่งที่ผมชอบนะ อยากรู้มั้ย?

.............

ผมชอบคนๆ หนึ่ง 

เมื่อก่อนผมกับเขาแทบจะมีเรื่องกันไม่ซ้ำวัน เจอหน้ากันก็ปากเสียใส่กัน ในทวิตเตอร์ก็แทบจะร้อนเป็นไฟตอนพิมพ์ใส่กัน เหมือนคนที่เหม็นขี้หน้าไม่ถูกใจกันมาตั้งแต่เมื่อก่อน ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วผมกับเขาเพิ่งรู้จักกันตอนมหาวิทยาลัยเปิดเสียด้วยซ้ำ

เขาเป็นรุ่นน้องในคณะเดียวกับผม

เขาเรียนสาขาแฟชั่นดีไซน์

ตอนนั้นมีแต่คำถามเต็มไปหมดว่า ไอ้เด็กนี่น่ะเหรอ ที่ปากเสียๆ อ่ะนะ

ค่อยๆ ทำความรู้จัก ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น เวลาแชทหรือโทรบางทีก็จะมีคำพูดหยาบๆ เสียๆ กัดกันไปมาบ้างในบางที

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่รอบๆ ตัวผมมีเขาอยู่ในทุกๆ ที่

ทุกเรื่องราวของผมจะมีเขาเข้ามาเสริมเนื้อเรื่องให้ดูน่าติดตามยิ่งขึ้น 

ครั้งแรกที่ผมเห็นน้ำตาของเขา 

ตอนนั้นหัวใจของผมเหมือนมันจะกระตุกอย่างรุนแรง ชาวาบไปทั้งตัว ทำอะไรไม่ถูกเพราะผมไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ ผมพยายามปลอบเขาเท่าที่ผมสามารถทำได้ ผมพยายามอยู่ข้างๆ ดูแลเขาอยู่ไม่ห่าง ในใจผมตอนนั้นได้แต่พูดว่า 'ไม่อยากเห็นน้ำตาเลย' วนเวียนไปมา เขาไม่เหมาะกับน้ำตาเลย

ความรู้สึกดีเล็กๆ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาทีละนิดอย่างไม่เร่งรีบ

จากความรู้สึกดีกลายเป็นชอบ

ผมชอบเวลาเขายิ้ม

ผมชอบเวลาเขาทำหน้าบูดใส่

ผมชอบเวลาเขาทำหน้าไม่ถูกใจเวลาผมขัดอะไร

ผมชอบฟังเสียงของเขาเวลาพูด

ผมชอบเวลาเห็นข้อความของเขาเด้งขึ้นมาบนหน้าจอมือถือ

ผมชอบเวลาเขาคอลมาหาผม หรือบางทีอาจจะเป็นผมคอลไปหา

ผมชอบคำว่า "ฝันดี/ราตรีสวัสดิ์" จากเขา

ชอบไปหมดทุกอย่างที่เป็นเขา จนกระทั่งผมแน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง

ผมไม่เคยมีความรัก ผมไม่รู้ว่าความรักจริงๆ แล้วคืออะไร มันจะเหมือนกับเวลาที่เรารักพ่อแม่หรือเพื่อนตัวเองหรือเปล่านะ?

จนวันหนึ่ง ผมถึงได้รับคำตอบ 

เขาคือของขวัญชิ้นที่วิเศษที่สุดที่พระเจ้ามอบให้ 

เป็นของขวัญที่ผมหวงแหนและอยากถนอมให้ดีที่สุด 

ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องราวตัวเองในอนาคต ผมไม่อยากหวังไว้เยอะ กลัว กลัวว่าซักวันหนึ่งมันจะไม่เป็นอย่างที่หวัง

ผมแค่คิดถึงปัจจุบันให้มากที่สุด และเก็บทุกเรื่องราวเป็นความทรงจำดีๆ 

เขาทำให้ผมยิ้มมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน

เขาทำให้ผมหัวเราะกับเรื่องราวเล็กๆ ที่เขาเล่าได้ง่ายมาก

เขาคือคนที่แสนวิเศษ 

แล้วมันตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

ที่จากคำว่าชอบ

กลายเป็นคำว่า

รักมันมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัวและเตรียมใจ

หัวใจผมพองโตกว่าทุกครั้งที่ได้ใช่เวลาอยู่กับเขา 

ผมมีความสุขทุกครั้งที่ผมได้ทำอะไรเพื่อเขา แม้มันจะเล็กน้อยก็ตาม

จนกระทั่งมีความคิดที่อยากจะดูแลเขา อยากอยู่ข้างๆ เขา อยากเป็นกำลังใจให้เขา อยากสร้างรอยยิ้มให้เขาเรื่อยๆ อยากเป็นความสุขเล็กๆ ให้เขา อยากเป็นที่พักพิงยามที่เขาต้องการ

สุดท้าย..

ผมก็ขอเขาเป็นแฟน 

ช่วงเวลาวินาทีนั้น ผมรู้สึกเหมือนผีเสื้อนับล้านตัวบินไปมาในร่างกาย มันตื่นเต้นไปหมดแม้ภายนอกของผมมันจะขัดกับความรู้สึกของตัวเอง 

และใช่..

เขาตอบตกลงผม

ผมได้แต่ยิ้มจนคนรอบตัวหมั่นไส้ ผมมีความสุขมากๆ ในวินาทีนั้น เป็นความสุขที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

นี่น่ะเหรอความรัก? 

มันน่ามหัศจรรย์ดีจัง 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? 

ที่ผมไม่เคยอยู่ห่างจากเขา 

ผมรักอ้อมกอดของเขา

ผมรักเสียงของเขา

ผมรักรอยยิ้มของเขา

ผมรักอาหารที่เขาทำให้ทาน

ผมรักทุกสัมผัสที่เขามอบให้ 

ผมหลงรักจุมพิตที่เขามอบให้ 

ผมรักเขา

"ฟร้องรักฮัชนะครับ"

"ธราเทพรักหัสสุบรรณนะครับ"

คำบอกรักที่ผมอยากสื่อมันเยอะกว่านี้ แต่ผมไม่รู้จะสื่อสารออกมายังไงให้เขาได้รับรู้ความรักทั้งหมดที่ผมมอบให้ 

ผมไม่เคยอยากได้คำบอกรักจากเขาทุกๆ วัน

แต่ผมอยากบอกรักเขาในทุกๆ วัน 

ในทุกๆ ช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วย

ในทุกๆ ช่วงเวลาที่ได้สร้างความทรงจำดีๆ ร่วมกัน

ผมอยากขอบคุณพระเจ้าที่มอบของขวัญที่ท่านมอบให้

ผมอยากขอบคุณทุกๆ อย่างที่ทำให้ผมกับเขารู้จักกัน 

ผมอยากขอบคุณเขา ที่ทำให้ผมได้ตกหลุมรักเขา 

" ขอบคุณนะฮัช "
จากนี้ต่อไป ผมจะพยายามประคองความรักของเราให้ดีที่สุด ถึงเส้นทางข้างหน้าจะมีอุปสรรคโหมเข้ามาก็ตาม 

ผมจะจับมือคุณไว้ให้แน่นๆ 

ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเอง

ถ้าคุณท้อหรือเหนื่อยจากปัญหาต่างๆ ก็เข้ามากอดผมได้ 

ผมพร้อมเป็นทุกอย่างให้ถ้าคุณต้องการ

และสุดท้าย

ถ้าคุณจะไป

ได้โปรด

บอกผมนะครับที่รัก

...........

ถ้าถามว่าคุณสำคัญสำหรับผมหรือเปล่า
.....
..
.
สำคัญกว่าทุกอย่างที่ผมเคยได้รับมา

SHARE

Comments

Munearm
3 months ago
ใช่ค่ะ ดิฉันมาหวีดในนี้ต่อ เจ้าฟร้องงงงง เก้ดดดด TT
Reply
Shhh
3 months ago
ฉันเพิ่งเห็นนนน มั๊วะๆ เทออออออ