After 6:00 PM
It's time to miss you again.
ท้องฟ้ามืดลง พร้อมกับแสงของดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆดับลับหายไป ถึงคราวที่พระจันทร์จะออกมาทำหน้าที่ให้ความสว่างกับผู้คนแทนในยามค่ำคืน

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เราแทบไม่ได้แตะโทรศัพท์มือถือ เนื่องจากมัวแต่ยุ่งอยู่กับงานของคณะ ที่เดดไลน์ไล่จี้ตูดเข้ามาทุกที

ถ้าหากไม่รีบทำให้เสร็จไวๆ ก็มีโอกาสสูงที่อาจจะทำเสร็จไม่ทัน

ทำให้รู้สึกตัวอีกทีก้อนเมฆสีขาวก็โดนความมืดของท้องฟ้ากลืนหายไปเสียแล้ว

เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

หรือนี่จะเป็นสัญญาณเตือนจากท้องฟ้าว่าถึงเวลาที่เราควรจะพักบ้างแล้ว

วางมือจากทุกอย่าง

ผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการที่ทำงานมาทั้งวัน หาความสุขให้ตัวเองก่อนที่จะช่วงเวลาของวันนี้จะหมดไป

พูดถึงความสุข.. มันคงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่นึกถึงคุณหลังจากที่ร่างกายและจิตใจของเรารู้สึกอ่อนล้า ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงและกำลังในการจะทำสิ่งใด

กำลังใจจากคุณในตอนนี้อาจช่วยเราได้นะ

อ้อมแขนอุ่นๆของคุณที่คอยโอบกอดเราเอาไว้ ในตอนนี้เราคิดถึงมันเหลือเกิน

จะเป็นยังไงนะ ถ้าในตอนนี้เราได้ซุกตัวนอนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน คุณกอดเรา เรากอดคุณ

เผื่อแผ่ความอบอุ่นและกำลังใจให้ซึ่งกันและกัน ในยามที่เราทั้งสองเหนื่อยล้าจากสิ่งต่างๆที่รุมเร้า

ยิ่งในเวลานี้ท้องฟ้ามืดแล้ว เหล่าก้อนเมฆจางหาย ไร้ซึ่งตัวแทนของคุณที่เราคิดถึง

คุณก้อนเมฆที่น่ารัก
คุณก้อนเมฆที่อบอุ่น
คุณก้อนเมฆใบโปรดของเรา

ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่นะ ?

กำลังเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียอย่างที่เราเป็นอยู่มัั้ย ?

ต้องการกำลังใจรึเปล่า ?

งานที่คุณทำตอนนี้ไปถึงไหนแล้ว ?
หวังว่ามันจะไม่ติดขัดอะไรนะ 

อยากเจอจังเลย
ทักไปหาในตอนนี้จะกวนคุณรึเปล่า ?

เอาเข้าจริง..

ถ้าเป็นไปได้ ก็ไม่อยากจะแค่คุยผ่านตัวอักษรหรอกในเวลานี้

' เพราะความคิดถึงของเราต่อคุณ มันไปไกลกว่าที่การสื่อสารทางอินเตอร์เน็ตจะเติมเต็มได้แล้ว '







SHARE
Written in this book
คุณก้อนเมฆ
You're my only cloud :)
Writer
Lstar
Writer
Secret Diary

Comments