นิทานก่อนนอน 17
อดีตคนขี้เกียจคนนึงนอนอยู่ใต้ต้นไม้ ขณะกำลังเคลิ้มจะหลับอยู่นั้น นาทีต่อมาเขาก็หลับไป

"ซักวันนึงเราจะมีปราสาทเป็นของตัวเอง" อดีตคนขี้เกียจละเมอขึ้น

ต้นไม้ที่เขานอนอยู่นั้นจริง ๆ แล้วเป็นคนจากอนาคตแต่ถูกแปลงให้มาเป็นต้นไม้ย้อนหลังมาถึง 300 ปี ตอนนี้ใกล้คืนสภาพเป็นคนแล้วเลยพูดได้ก็พูดขึ้น

"มัวแต่นอนงี้แล้วเมื่อไหร่จะมีล่ะ"

อดีตคนขี้เกียจได้ยินก็ละเมอว่า "ซักวัน..."

ต้นไม้รู้สึกขัดใจเลยเขย่าให้เขาตื่นขึ้นมา

ต้นไม้ "เจ้าจงขยันทำงานเก็บเงินเสีย มานอนขี้เกียจอย่างนี้ ความหวังที่เจ้าจะมีปราสาทไม่มีทางสำเร็จหรอก"

อดีตฯ "ปราสาทรึ ใช่... เราอยากได้ปราสาท"

ต้นไม้ "นั่นแหละ เมื่อตั้งความหวังแล้วก็จงทำมัน"

แล้วอดีตคนขี้เกียจก็นึกขึ้นได้ว่าจริง ๆ ตนก็มีปราสาทแล้วนี่นา

อดีตฯ "มีตั้งกะสมัยยังเป็นคนขี้เกียจแล้ว ลืมไปเลย"

ต้นไม้ "คนขี้เกียจแต่ยังได้สิ่งต่าง ๆ โลกนี้ช่างน่าขำ"

อดีตฯ "ไร ไม่พอใจ เจ็บใจดิที่พลาด โดนล้อแน่นอน เราจะไปโพนทะนา"

มดที่ทำรังอยู่ที่ต้นไม้เห็นเหตุการณ์ก็คิดว่า ช่วงหลัง ๆ ต้นไม้บ่นตนบ่อย ๆ เลยมาเข้าข้างต้นไม้ซักหน่อยละกัน ประจบไว้ก่อนไรงี้

มด "เดี๋ยวเราช่วยกระจายข่าวให้นะ"

อดีตฯ "ยุ่งไรด้วย เป็นแค่มดที่ต้อยต่ำ สำนึกเวทนาในความต้อยต่ำของตัวทุกวันยังรู้สึกน่าเวทนาเลย"

ต้นไม้ "สิ่งมีชีวิตทุกชนิดไม่มีไรต้อยต่ำหรอกหนา แม้แต่มดที่เจ้าเห็นว่าต้อยต่ำก็ยังสามารถกัดเจ้าตายได้เลย"

อดีตฯ "อย่างมดอะนะ ต้อยต่ำงี้กัดเราเท่าไหร่ก็ยังไม่ระคายผิวเลย"

มดไม่พอใจเลยระดมพวกตัวเองมามากมาย

มด "ว่าไง จะถอนคำพูดไม๊?"

อดีตฯ "ไม่ถอนแถมยังเสริมว่า ต่อให้มดทั้งโลกก็ทำไรเราไม่ได้เลย โอย ต้อยต่ำจนเราเวทนาแทน"

มดทั้งหมดก็เลยรุมกัดอดีตคนขี้เกียจแต่ก็ทำไรไม่ได้จริง ๆ เลยติดต่อมดทั้งโลกมารุมกัดก็ยังทำไรไม่ได้ เลยติดต่อมดมาหมดทั้งเอกภพและทุก ๆ เอกภพคู่ขนานมากัดก็ยังทำไมไม่ได้อยู่ดี

อดีตฯ "อนาจ... อนาจจนเราจะตายเพราะความอนาจเลยนะเนี่ย อ่อนขนาดนี้เกินจากที่เราเคยคิดไว้เสียอีก"

มดหมดหนทางเลยไปฟ้องศาล ศาลก็พิจารณาคดี

ศาล "เค ตกลงคิดว่าใครผิด"

มด "ผิดหมดละกันเป็นกลาง"

อดีตฯ "ต้นไม้ละกัน เพราะเป็นคนต้นเรื่อง"

ศาล "มีบุคคลที่ 3 ด้วยรึ มันซับซ้อนกว่าที่คิด"

ศาลก็เบิกตัวต้นไม้มา

ต้นไม้ "เราแค่บอกว่าอย่าดูถูกมดเพราะกัดจำเลยตายได้แค่นั้นเอง"

ศาล "แล้วเป็นจริงไม๊?"

ต้นไม้ "ไม่"

ศาล "งั้นเจ้าก็พูดโกหกทำให้ประชาชนหลงเชื่อ บทลงโทษคือจะต้องถูกดัดแปลงเป็นต้นไม้และให้มีผลย้อนหลัง แต่นี่คือโทษสำหรับคน"

มด "งั้นถ้าเป็นต้นไม้แล้วโทษจะเป็นไง?"

ศาล "เป็นต้นไม้ โทษเทียบเท่าสามัญชน!"

ทันใดนั้นอดีตคนขีเกียจก็โดนกรรมในอดีตตามทันส่งผลให้ตายลงไป

ศาล "อ่าว ตายเพราะพิษที่มดกัดเปล่า"

ต้นไม้ "เราจะพ้นข้อกล่าวหารึ?"

ณ นรก ยมบาลก็พิจารณาบาปบุญที่อดีตคนขี้เกียจได้ทำไว้ และพบว่าจะต้องได้ไปสู่สวรรค์

ยมบาล "ก็ตามนั้นอะนะ แต่ เอ๊ะ... นี่เจ้ายังไม่ถึงที่ตายนี่นา"

อดีตฯ "เค คิดว่ามาเที่ยวละกัน บาย"

อดีตคนขี้เกียจก็ฟิ้นจากความตายขึ้นมา

ศาล "งี้จะยังไงเนี่ย จะชันสูตรว่าเมื่อกี้ตายเพราะโดนกัดจริงไม๊ก็ไม่ได้ละด้วย"

ต้นไม้ "เมื่อกี้ถือว่าไม่นับเปล่า?"

อดีตฯ "ก็ถือว่าตายไปแล้วนะ ตามตัวกฎหมายอยู่"

มด "หรือว่ายกประโยชน์ให้"

ศาล "แล้วเกิดอีกหลายปีข้างหน้าตายอีก ก็ต้องมาเช็คอีกเปล่าว่าเป็นเพราะโดนมดกัด แต่กว่าจะส่งผลไรงี้"

ต้นไม้ "งั้นเอาเป็นว่า"
SHARE
Writer
mavhod
inw
ตามนั้น

Comments