ถึง..คนที่เราคิดว่าเราเป็นคนเดียวของเขา
เราเริ่มมาจากคนแปลกหน้า..
ต่างคนต่างไม่รู้จักตัวตนซึ่งกันและกัน

คืนวันผ่านไป ความรู้สึกดีๆก็เริ่มก่อตัวขึ้น
จากการได้คุย ถามไถ่ซึ่งกันและกัน
บอกเล่าสารทุกข์สุขดิบ แลกเปลี่ยนความสนใจ
ส่งรูปถ่ายรายงานกัน และคอลกันทุกคืน

ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ที่เราเหมือนเป็นคนเดียวกัน
เรายิ้ม เธอยิ้ม
เธอหัวเราะ เราก็หัวเราะ
เวลาที่เธอไม่สบายใจ เราก็พลอยไม่สบายใจไปด้วย

แต่เราสองคน.. ไม่มีสถานะ..

และเรื่องแบบนี้ มันมักจะมีฝ่ายหนึ่งที่ต้องการความชัดเจน
ซึ่งมันก็คือเรา...
แม้ว่าเราถามไปแล้ว จะไม่ได้คำตอบ
แต่เรากลับเลือกที่จะอยู่
เพราะเขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราไปแล้ว..

เราเลือกที่จะเชื่อใจเขา
เราเลือกที่จะไว้ใจเขา
เพราะเรา..รักเขาเข้าแล้ว

เราก็ไม่รู้ว่ามันมากขนาดไหน
แต่มันก็มากพอ.. ที่จะให้อภัยเขา
ให้อภัยในเรื่องที่เค้าทำผิดมากๆ 
เพราะว่าเรารัก รักมากจนไม่อยากจะเสียเค้าไปให้ใคร
รักมากจนอยากมีเค้าอยู่ในชีวิต เพราะมันทำใจไม่ได้ที่จะไม่มีเค้า

แต่แล้ว.. วันนั้นก็มาถึง

สิ่งที่เรารับไม่ได้มากที่สุดก็ได้เกิดขึ้น
สิ่งนั้นมันทำให้เราตัดสินใจที่จะหยุดและพอ
แม้ว่าในใจของเราลึกๆ จะไม่ได้อยากทำมันเลย
แต่ในเมื่อเค้าไม่ได้นึกถึงใจเราเลยสักนิด
การเลือกเดินจากไปและปล่อยให้เค้าได้ทำตามที่เค้าต้องการ
ก็เป็นสิ่งที่คนที่รักใครสักคนมากๆจะทำให้ได้



ถึงเราจะเลือกเดินออกมาแล้ว
แต่เราก็อยากเห็นเธอมีความสุขนะ
แม้ว่าเราจะอยากเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงนั้น
อยากจะเป็นคนที่ทำให้เธอยิ้ม
คนที่ทำให้เธอหัวเราะได้เหมือนอย่างเก่า
แต่เราไม่ใช่คนๆนั้นอีกต่อไปแล้ว...

คนๆนั้นที่เคยเป็นเรามาก่อน
แม้จะไม่มีใครรู้เรื่องของเราเลย
แต่มันก็เป็นช่วงเวลาดีๆของเรานะ
มันอาจจะมีเรื่องแย่ๆบ้าง 
แต่เราก็จะเลือกจำแต่เรื่องราวดีๆนะ

ถึงแม้ว่า.. ตอนนี้ เราจะไม่ใช่คนเดียวของเธออีกต่อไปแล้ว...















SHARE

Comments