โอกาส

 
กลับคืนสู่ความเป็นจริง :) 
 
 กำลังคิดว่าคุณและผมมาอยู่ตรงนี้กันได้ไงนะ ทำไมเราถึงมาอยู่ตรงนี้กัน คำถามนี้วนอยู่ในหัวผมเป็นล้านๆรอบ ทั้งหลายอย่างที่ผมไม่มีแต่คุณมี ทั้งหลายอย่างที่คุณไม่มีแต่ผมมี เรารู้จักกันไม่นาน แต่เวลาเหมือนจะเดินไปไวสำหรับผม ภายในไม่ถึงเดือนคุณทั้งสามารถทำผมร้องไห้ เสียใจ ดีใจ หรือยิ้มได้ ซึ่งที่ผมพูดมาทั้งหมดมันเกิดจากคุณ 
 
ยอมรับว่าตอนแรกถอดใจ

ยอมรับว่าตอนแรกคิดน้อยไป

ยอมรับว่าคิดอะไรเด็กๆ 

ใช่คุณและผมต่างกันมาก ทั้งอายุ นิสัย และหลายๆอย่าง

ผมก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ว่าความคิดคนโตเขาเป็นแบบไหน แต่อย่าหาว่าผมไม่พยายามเข้าใจมัน 
ถ้าเป็นคุณผมก็ยอมปรับความเข้าใจหมดแหละ

บางทีผมก็คิดว่าคุณมีชีวิตที่ดีอยู่แล้ว ผมไม่อยากทำให้ชีวิตที่มีสีสันแบบนั้นพังเพราะผมเลย 

ตอนนั้นที่คุณกลับมาใจผมเต้นแรงสุดในชีวิต แรงยิ่งกว่าตอนผมวิ่ง1,500เมตรที่โรงเรียน 

:แล้วแกจะเอาไง

ผมอยากจะตอบว่าขอโอกาส แต่ก็กลังว่าเขาไม่อยากกลับมา

;แล้วคิดว่าไง?

อ่านไม่ตอบ... 
เป็นคำตอบแล้วสินะ

ผมก็ทำได้แค่นี้แหละ ผมมันกากนี่ กากทุกความสัมพันธ์ ไม่เคยรักษาใครไว้ได้สักคน

...สายเรียกเข้า...

ผมอึ้งไปซักพักก่อนตั้งสติแล้วรับสายเขา

:ตกลง


:)

ต่อจากนี้คงเป็นเรื่องของอนาคตแล้ว
ขอบคุณที่กลับมาครับ


SHARE

Comments