พระจันทร์ เรา คุณ
"ไปกินข้าวกันมั้ย"

คำถามธรรมดาๆ ที่คุณถามเรา แต่สั่นคลอนใจมากกว่าที่คิด 
ไม่รู้ด้วยเหตุผลไหนที่ทำให้คุณอยากชวนเราขึ้นมา 

"กูควรไปดีมั้ยวะ"

"ใจมึงตอบตกลงไปครึ่งนึงแล้ว ถ้าไม่ไป มึงไม่ลังเลหรอก"

"..."

ก็จริงของมัน ถ้าคำตอบคือไม่ไป เราคงปฏิเสธไปทันทีแล้ว

"กี่โมงล่ะ"

"ประมาณบ่ายโมง"

"โอเค"

ในที่สุดเราก็ตอบตกลงไปกับคุณ ทั้งๆที่จริงๆแล้วมีงานที่จะต้องสะสางวางกองรออยู่ หรือไม่เราก็จะมีวันพักผ่อนก่อนจะลงมือสู้กับกองงานทั้งหลาย

เพราะไม่ได้คิดว่ามันจะดีหรือไม่ดี ผลลัพธ์ของวันนี้เลยเท่าทุน
ไม่รู้ว่าเพราะอยู่ในช่วงของการเอาใจออกห่างจากคุณมาสักพักแล้วรึเปล่า ถึงได้มีความ 'เฉยๆ' มากกว่าที่ตัวเองคิด จนรู้สึกได้ว่าเราจะกลับไปสู่จุดเริ่มต้นได้ไม่ยากเลย 

การตอบตกลงไปใช้เวลากับคุณครั้งนี้ ทำให้เราได้แบบร่างคำตอบ ที่เราเคยถามตัวเองไว้สักพักแล้วว่าเราควรพอหรือไปต่อ กับความรู้สึกข้างเดียวที่มีให้คุณแบบนี้ 

ช่วงเวลาที่อยู่กับคุณมันดี จนเราคิดว่า ถ้าเป็นเราในช่วงเวลาก่อน เราคงเผลอใจขยับไปใกล้คุณกว่าเดิม อยู่กับคุณมันดีนะ แต่สุดท้ายยังไงคุณก็ไม่เคยคิดกับเรามากกว่าที่เป็นอยู่ คนที่ไม่ใช่ พยายามจะใช่แค่ไหนก็ไม่ใช่อยู่ดีล่ะเนอะ

เราก็แค่คนสองคนที่มีมิตรภาพที่ดีต่อกัน 
และคุณ คนที่เกือบจะใช่ 


ขอบคุณที่ทำให้เราได้รู้คำตอบที่เราคาใจมานาน
ขอบคุณที่นึกถึงกัน
และขอบคุณจริงๆ
ขอบคุณที่ทำให้เห็นพระจันทร์คืนนี้นะ :)

SHARE

Comments