หาย
22:45
เวลาเดิมที่ฉันมักจะเผลอหลับในทุกๆวัน
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมต้องเป็นเวลานี้
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

บทสนทนาระหว่างฉันกับคุณมักจะตัดบทลงที่ข้อความจากคุณเสมอ
เพราะฉันเผลอหลับ ทั้งๆที่ยังไม่ทันได้ตอบ..
ตลกดี แต่ฉันก็ไม่ขำหรอกนะ

เพราะมันไม่น่ารัก...
ใครๆก็อยากบอกฝันดีคนที่ตัวเองชอบทั้งนั้นแหละเนอะ

สองอาทิตย์เต็มๆ ที่ฉันหลับใส่คุณแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย มีละเมอตอบบ้างบางครั้ง
และทุกครั้ง คุณก็พิมพ์ตอบกลับมาทันทีเหมือนรอฉันอยู่

รู้น่าว่ารอ...แต่หลับนี่นา ._.

เริ่มต้นอาทิตย์ที่สามที่คุยกัน
ฉันพยายามทำตัวให้น่ารักขึ้นกว่าเดิม
โดยการชิงบอกฝันดีทันทีที่รู้สึกว่าเริ่มง่่วง
ก็ยังตลกอยู่ดีสินะ 

“ฝันดีล่วงหน้านะคะ🌝”
“....หืม”
“บอกไว้ก่อนไง ไม่เคยได้บอกฝันดีคุณเลย เผลอหลับก่อนตลอด”
“ก็คือไม่ได้จะเลิกนิสัยหลับใส่ แต่แค่บอกฝันดีไว้ก่อน?55555555”
“เอาน่าา รู้หรอกว่ารอให้บอกอ่ะ”
“หึ ขนาดรู้นะเนี่ย555”

แต่สุดท้าย ฉันก็เผลอหลับใส่คุณอีกอยู่ดี555
แต่อย่างน้อยก็ได้ส่งคุณเข้านอนล่วงหน้า
เนอะ

เวลาผ่านไป คุณทำให้ฉันรู้สึกอยากคุยกับคุณมากขึ้น อยากใช้เวลากับคุณให้นานขึ้น
จนตอนนี้
 ฉันเลิกนิสัยหลับกลางอากาศไปแล้วนะ :)

แต่กลายเป็นว่า คุณน่ะ หายไปไหนบ่อยๆ
ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า
เราสองคนกำลังสลับบทบาทกันเลย

คุณเงียบไป
ส่วนฉันเป็นฝ่ายรอ

ต่างกันตรงที่ตอนที่ฉันเงียบ เพราะฉันหลับ
แต่กรณีของคุณ
ฉันไม่รู้เลยว่าระหว่างที่เงียบ คุณไปอยู่ไหน 
ทำอะไร
คุณไม่เคยบอก และฉันไม่เคยถาม

เหมือนฉันเริ่มจาก 0 
และตอนนี้ฉันกำลังจะแตะ 100

ความรู้สึกตอนรอมันทรมานแบบนี้สินะ ฉันคิด

บทสนทนาตอนนี้ ประโยคสุดท้ายจะจบลงตรงที่คำบอกฝันดีที่ฉันเป็นคนส่ง
จบที่ขึ้น read แต่ไม่มีการตอบ

ตลกดี แต่ขำไม่ออก

คุณเคยบอกว่าไม่โกรธที่ฉันหลับคาแชทคุณบ่อยๆ
เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้คุณมั่นใจ
ว่าคุณคือแชทสุดท้ายของทุกๆวันที่ฉันจะตอบ
แต่คุณรู้อะไรมั้ย
กรณีของคุณ ฉันไม่มั่นใจเลย
ไม่เลยสักนิด
23:20


SHARE
Writer
Sunsetlovers
Whatever
Sometimes you don’t realize the value of a moment until it becomes a memory

Comments