ตัวตนภายใน หากยอมรับไม่ได้ก็อยู่กันลำบาก...
หายนะ มักจะมาในวันที่สงบสุขที่สุด...

รอยร้าวเล็กๆ ที่ฉันได้สร้างมันเอาไว้บนความสัมพันธ์กับคนรอบๆ ตัวไม่เคยหายไปไหน แม้ว่าจะไม่มีใครมองเห็นหรือพูดถึงมันมานานแล้ว แต่มันก็จะยังคงอยู่ ที่นั่น ในใจของพวกเขา 

ฉันสมควรถูกลงโทษ ฉันก็เป็นแค่ก้อนโปรตีนที่ลอยไปลอยมาไร้สาระ ถ้าหากเอาตัวฉันไปทำประโยชน์อะไรได้บ้างก็คงจะดีกว่านี้

บนร่างบุบเบี้ยวของฉัน บาดแผลนี้มันอาจเกิดขึ้นจากตัวฉันเองเพราะฉะนั้นไม่จำเป็นะต้องไปสนใจมันหรอกนะ และฉันก็คงจะเป็นคนที่เลวร้ายมากพอที่จะไม่สนใจว่าได้ทำเรื่องต่ำทรามอะไรเอาไว้กับเธอเช่นกัน เธอไม่จำเป็นจะต้องให้อภัยเพราะฉันก็จะไม่ให้อภัยตัวเองเช่นกัน

ความสัมพันธ์ฉาบฉวยของเราคงจบลงเพียงเท่านี้แล้ว ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคงจะคิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีร่วมกัน แต่พอแล้วล่ะ มันคงไปต่อมากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว ปล่อยมันให้พังทลายลงแบบนี้เถอะ

ฉันไม่สนใจว่าเธอจะยังรักหรือว่าเกลียดฉันไปแล้วเพราะเมื่อเราจบกันมันก็จะเป็นเหมือนว่าเธอที่ฉันเคยชินนั้นได้หายไป พวกเราจะไม่เกี่ยวข้องกันเกินความจำเป็น เชื่อเถอะว่าฉันทำได้ บาดแผลของฉันมันไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น เธอเป็นห่วงแผลของตัวเองก่อนจะดีกว่า...

ฉันไม่ได้สูญเสียเธอหรอกนะและเธอก็ไม่ได้สูญเสียฉันไป พวกเราเพียงแค่เสียเวลามากเกินความจำเป็นเพื่อจะเรียนรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยตอนแก่ ส่วนของขวัญสำหรับเรื่องนี้ก็คือ การรับรู้ตัวเองของพวกเราทั้งคู่... 
SHARE

Comments