ความกลัว
  สิ่งที่น่ากลัวในโลกก็คนนี่แหละมั้ง.. เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายเขาคิดอะไร จะลบหรือบวกเราก็ไม่รู้

  เราเป็นคนที่เซนซิทีฟกับเรื่องนี้มากๆ ทำใครโกรธนิดหน่อยก็โทษตัวเองสะหนักหน่วง เผลอๆไล่ตัวเองไปตายก็มี

  ความคิดเราไม่เหมือนคนอื่น ในตารางกราฟชีวิตของเราแตกต่างกับคนอื่น คนอื่นเขาจะขึ้นๆลงๆกัน ส่วนเรามีแต่ลงกับลง

  ทำอะไรก็ต้องคอยระวังอย่าทำให้เขาโกรธ อย่าทำให้อีกฝ่ายต้องหัวเสียเพราะเรา ทุกครั้งที่โดนโกรธจะรู้สึกอยากหนีไปให้ไกลๆจากจุดๆนั้น อยากหลับตาแล้วลืมตาขึ้นมาก็อยู่ที่บ้านในห้องนอนที่เป็นเซฟโซฟของเรา
ขี้ขลาด 
  จะว่างั้นมันก็ได้นะ เราขี้ขลาดเองแหละ ไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับปัญหา ไปที่ไหนก็รู้สึกเหมือนเราเป็นแกะดำ เวลาเรียนแล้วเขาให้ช่วยคิดกันเป็นกลุ่มเราดูเหมือนเป็นคนโง่เลย สมาธิมันไม่มีเลย สติชอบหลุดลอยๆบ่อยๆ เหม่อได้ทั้งวัน

  
ไม่มีความรับผิดชอบ
  เราชอบลืมบ่อยๆ บางทีแม่ใช้ให้ตากผ้าแล้วเราก็ลืมจริงๆนะ แล้วโดนว่าว่าไม่มีความรับผิดชอบ เราก็บอกนะว่าลืม เป็นข้อแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นจริงๆ เขาก็บอกว่าที่ลืมเพราะไม่ใส่ใจ

  คงใช่อ่ะ เพราะในหัวมันไม่มีอะไรเลย บางทีก็ว่างเปล่า ไม่รู้ทำสมองหล่นไว้ที่ไหน บางวันทำตัวเองหายอีก

  พอเห็นแบบนั้น สีหน้าท่าทีแม่ที่กำลังโกรธเรารู้สึกว่ากลายเป็นลูกที่แย่ทันที 

  หนูขอโทษที่ไม่ใส่ใจนะ

  
โง่
  ก็อย่างที่บอกว่าเวลาเรียนแล้วให้ช่วยคิดเป็นกลุ่มแล้วเราดูโง่ มันก็จริงนะ เวลาใครเขาพูดอะไรมาก็จะเหม่อ ออกไปข้างนอกไปซื้อของที่ตลาดงี้จะเหม่อตลอด เดินเหม่อๆนี่แหละ

  ชีวิตนี้ทำอะไรสติไม่เคยอยู่กับตัว มันไม่ผิดที่โรคที่เราเป็นหรอก ผิดที่ใจเราด้วยแหละ อ่อนแอเกินไป
SHARE
Written in this book
เรื่องเล่า
Writer
lalin_moon
ลลิล แปลว่า พระจันทร์
โรคซึมเศร้ามันกัดกิน :)

Comments

rainclouds
3 months ago
ตอนนี้คงไม่มีคำพูดใดดีไปกว่า มากอดกันนะคะ เราจะกอดคุณแน่นๆ เลย มันอาจจะดูแย่ในตอนนี้ แต่วันหน้ามันต้องดีขึ้น โอ๋ๆ น้าคนเก่ง
Reply