จุดหนึ่งของความเป็นจริง
  ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่มีความฝัน...แต่ฉันก็รู้ตัวว่าเป็นไปได้สูงว่าจะไม่สมหวัง เพราะถึงแม้พ่อแม่จะไม่ได้แสดงท่าทางของการไม่สนับสนุน...แต่ฉันก็รู้ว่ามันก็ไม่ได้หมายความว่าท่านจะสนับสนุนฉันอย่างเต็มที่ เพราะสถานะของครอบครัวเราก็ไม่ได้อยู่ในขั้นที่มั่นคงนัก

  รู้ไหม...เมื่อวันก่อนที่ฉันออกไปซื้อของกับแม่ ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มยังไง...แต่รู้ตัวอีกทีฉันก็เริ่มพล่ามเรื่องคณะในฝันของฉันและสิ่งที่ฉันอยากเป็น...ฉันยิ้มร่่าด้วยความหวังอย่างเต็มเปี่ยมว่าฉันจะได้ทำในสิ่งที่กล่าวถึงแน่ๆ แต่ทว่าเมื่อแม่ฉันพูดแทรกบางสิ่งขึ้น...มันกลับทำให้ฉันนิ่งค้างไปในบันดล...

  "ไม่มีแผนสำรองเหรอ...ลองเรียนคณะอื่นที่หางานง่ายกว่านี้ดีกว่าเหรอ...จบมาทำอะไรได้อีกนอกจากพวกนั้น.." 

    แรกๆฉันก็เถียงด้วยความมั่นใจ แต่พอแม่ก็เริ่มเกริ่นอย่างอื่นตามมาด้วย ฉันก็นิ่งเงียบไปในที่สุด...ด้วยความเจ็บปวดใจ

    ฉันรู้ว่าแม่ห่วงฉันและฉันรู้โอกาสที่ฉันจะไม่ได้มันมีสูง เพราะฉันทั้งเรียนไม่ตรงสายแถมยังไม่มีแข่งกิจกรรมในด้านนั้น..แต่ฉันก็ยังหวังว่าฉันจะได้ทำ...ฉันไม่อยากมานั่งเสียใจทีหลังแบบที่ใครหลายๆคนเป็นแน่

    ด้วยเหตุนี้เองฉันจะไม่ยอมหยุดจนกว่ามันจะสุดทางแห่งความจริงๆ...ฉันขอเขียนบทความนี้ไว้เตือนใจตัวเองแล้วกัน ว่าฉันจะไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองเสียใจชั่วชีวิตอีกแน่!!!!

     
SHARE

Comments

Precious_
9 months ago
อ่านแล้วชอบความมุ่งมั่นของเราจังเลย สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้
Reply