for prairie, and sadness
คำกล่าวอันแสนอ่อนหวาน 
น้ำเสียงที่ไพเราะเสนาะหู
ล้วนเคยผ่าน และถูกจดจำไว้ในห้วงความทรงจำราวกับสมุดบันทึกการเดินทางเล่มหนึ่ง

เสียงหัวเราะที่ถูกเปล่งราวกับจะเปลี่ยนแปลงโลกทั้งใบ
การกระทำที่สื่อถึงความหมายอันลึกซึ้ง
ล้วนเข้ามาพร้อมกับจากไปในเวลาอันไม่นาน

เรียวมือที่เริ่มซูบผอมขยับเขยื้อนราวกับใบหญ้าที่ปลิวไสวตามห้วงของสายลม
ความโดดเดี่ยวของเจ้าใบหญ้า หรือใครต่างก็เรียกว่าวัชพืช

ไม่เป็นที่ต้องการ
เป็นเพียงสิ่งที่ต้องกำจัดทิ้ง

ท้องฟ้าเริ่มสีอ่อนลงเป็นการบ่งบอกถึงเวลามื้อค่ำ
และจมอยู่กับค่ำคืนที่เงียบสงัด
มีเพียงเสียงนกน้อยที่ร่ำร้องออกมาเป็นระยะ

ฉัน, ยกมือขึ้นประสานที่หน้าอก เงยมองขึ้นไปบนฟากฟ้าที่กว้างไพศาลไม่มีที่สิ้นสุด
เฝ้ามองพร้อมกับสายตาที่หลงใหลในความงดงามที่อยู่ภายใต้ความมืดมิด
พร้อมกับดวงจันทร์ที่ส่องแสงสีนวลตัดกับสีที่มืดสนิทนั่น

แม้แต่สิ่งที่อยู่บนฟ้ายังต้องใกล้ชิดกันและกัน
ทุกอย่างล้วนพึ่งพาอาศัยกัน

หากเมื่อใดก็ตามที่ฟ้าเห็นใจ
คงมียามหนึ่งที่จะมีผู้ร่วมเดินทาง
มาอาศัยและพึ่งพากันและกัน

แม้ในยามนี้จะหันไปทางใด
ก็พบเจอเพียงแต่ความผิดหวัง ความเศร้าโศก
ที่ก่อตัวขึ้น ราวกับเป็นตัวพึ่งพาของฉัน

คุณความผิดหวัง คุณความเศร้าโศก
ขอฝากตัวด้วยนะ แม้เราจะอยู่ด้วยกันในบางเวลา
แต่ในบางครั้งคุณก็ทำเราคลายความโดดเดี่ยวไปได้ชั่วเวลาหนึ่ง

หากในยามใดที่ผู้ร่วมเดินทางคนนั้นมาถึง
รบกวนช่วยใจดีกับเขาด้วย

ฉัน, ๒๐.๑๗
SHARE

Comments