เล่มที่หายไป
 
     
นั่นก็คงไม่ใช่อีก จะหน้าไหนๆเล่มไหนๆก็ไม่ใช่...



     มันมีอยูู่ไม่่่่่่่่่กี่ช่วงเวลาหรอกที่มันจะมีความรู้สึกแย่แย่่เข้ามาในหัวเรา มันจะจมอยู่แบบนั้นซักพักหนึ่่ง 
แต่มันไม่ใช่ผมหน่ะสิ..  




วันนี้เพื่อนรับปริญญานะเว่ย

แต่วันนี้มึงยังสอบอยู่เลยนะ ดูสิชุดครุยเดินกันเต็มเลย



     เสียงในหัวมัันยังคงตีกัน ..
     ในเวลานี้ตัวเราที่เคยเข้มแข็งมันหายไปไหน?
แล้วจริงจริงตัวเราเคยเข้มแข็งด้วยหรอ?
     


แฟล้บ~!


ทันใดนั้นคำพูดหนึ่งในห้วงความทรงจำของใครคนนั้นได้ปรากฎขึ้นมา มันช็อตเบาๆและรวดเร็วที่สมอง มันทำให้ผมขนลุกเล็กๆ มันเหมือนลมที่พัดหน้าหนังสือเปิดออกมาให้เห็นข้อความที่ทำให้ผมสนใจมัน และแน่นอน สิ่งนั้นมันก็เยียวยาความรู้สึกแย่ๆของผมได้ 

     ผมเดินไปร้านหนังสือเพื่อพยาจะหาหนังสือเล่มนั้น มันมีเยอะนะเล่มที่คล้ายเล่มนั้น หลายเล่มอาจมีปกที่สวยหรูและราคาแพงกว่า แต่พอเปิดมาดูเนื้อหาของมันแล้ว มันไม่เตะตาผม ไม่เหมือนหนังสือเล่มนั้นเลย..

     ผมพยายามที่จะลืมมันให้เหมือนกับใครเค้าลืมกัน ผมคิดว่าผมต้องเยียวยาตัวเองให้ได้โดยไม่มีหนังสือเล่มนั้น แต่นั่นมันไม่ใช่เลย เพราะตัวหนังสือพวกนั้นมันคือวิธีเยียวยาตัวเองของผม ..






ไปอยู่ที่ไหนกันนะ หนังสือเล่มโปรดของข้า.












     


SHARE
Written in this book
One
Writer
TunlaPhi
None
This is my area

Comments