[ หยุดนิ่ง ]

เสียงตึงตัง อื้ออึงดังขึ้นในหัวของฉันพร้อมๆกับเสียงดังกร๊อบหนึ่งครั้ง เมื่อร่างกายอันสวยงามของฉันทิ้งลงกับเชือกเส้นโต มันรู้สึกเจ็บแปล็บขึ้นมาก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดนิ่ง

นิ่งสงบ

เงียบสงัด

ดวงตาสีทะเลของฉันมองไปร่างระหงส์ของตัวเองที่แน่นิ่งลอยคว้างกลางอากาศพร้อมคำถามในใจ...

แค่นี้หรือ!...

ฉันไม่ได้ทำอะไรนอกจากเดินวนไปมาในห้องกว้างของตัวเองจ้องมองสิ่งงดงามที่ค่อยๆเย็นชืดลงช้าๆ ฉันเลิกสนใจร่างกายของตัวเองหันกลับมามองที่หน้ากระจกบานใหญ่

ไม่มีเงาสะท้อนอีกต่อไป

ไม่มีรอยยิ้ม

ไม่มีน้ำตา

ฉันอยู่ที่เดิมตรงนั้นนั่งนิ่งราวกับตุ๊กตาบนชั้นจนกระทั่งสุริยาโผล่หน้ามาทักทายอีกครั้ง

ไม่ง่วงนอน

ไม่งุ่นง่านกับการนอนหลับไม่สนิท

เสียงในหัวที่เคยตะโกนก้องจนทำเอาฉันแทบเสียสติหายไป

ฉันหันไปจ้องมองเหล่าคนในเครื่องแบบชั้นต่ำที่กำลังกรีดร้องโวยวายเมื่อเปิดประตูเข้ามา คนพวกนั้นอุ้มร่างอันแสนสง่างามแต่ซีดเซียวเย็นเฉียบของฉันลงมา

เสียงดังพวกนั้นไม่ทำให้ฉันรู้สึกหนวกหูสักนิด ฉันจ้องมองพวกเขาที่กำลังร่ำไห้นิ่งงัน มีอะไรน่าเศร้านักนะ....

หลังจากนั้นฉันก็เดินไปรอบๆคฤหาสน์หลังงาม วิ่งไปทั่วอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ฉันนอนลงบนโซฟารับแขกโดยไม่โดนใครดุอีกต่อไป ทุกย่างก้าวเบาหวิวราวกับปุยเมฆที่ลอยคว้างกลางนภา

ไม่เหนื่อย

ไม่หิว

และฉันไม่รู้สึกอ้างว้างอีกต่อไปแล้ว....

--------------------------------------------------------------
Cr pic https://www.pinterest.com/pin/35114072069790154/

SHARE
Writer
BlackcAt111
writer
บันทึกเรื่องสั้นตามฟิลค่ะ สามารถติชมได้นะคะ

Comments