ลมเปลี่ยนทิศ
ชีวิตในวัย 23 ปีของฉันมีสิ่งมากมายที่เปลี่ยนแปลงไป ปีนี้เป็นช่วงเวลาของการจบลง และเริ่มใหม่ของฉันในหลาย ๆ อย่าง เช่น เป็นทั้งวัยที่ต้องจบการเรียนรู้ในสถานศึกษา (จบมหาวิทยาลัย) และเป็นทั้งวัยที่ต้องเริ่มทำงานเป็นผู้ใหญ่อย่างจริงจัง ตอนที่ฉันอายุ 20 ปี ฉันคิดว่ามันดี  ฉันได้มีอิสระเป็นของตัวเองเสียที แต่นี้มันอะไรกัน มันไม่เหมือนที่คิดไว้เลย ไม่เห็นมีอะไรเลย ก็แค่กลายเป็นผู้ใหญ่เท่านั้นเอง ก็แค่กลายเป็นผู้ใหญ่ธรรมดาเท่านั้น ตอนนี้ 20 กว่าปีแล้วจริง ๆ มันก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย แล้วตอนนี้สิ่งที่ฉันควรทำมันคืออะไรกันล่ะ? ฉันยังคงสับสน
อายุ 20 มีกลิ่นอายของความเป็นอิสระ และยังคงกลิ่นอายของความเสียใจ และความเกลียดชังต่อโลกที่แปลกตา แต่เพราะว่าตอนนี้เป็นผู้ใหญ่แล้ว ก็เลยต้องปล่อยวาง ฉันเคยเป็นเด็กที่ดูเป็นผู้ใหญ่ แต่ตอนนี้ฉันเป็นผู้ใหญ่ที่ยังเป็นเด็ก

และการจบลงอีกอย่างหนึ่ง ที่ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะเริ่มเล่าตรงไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเริ่มต้นอย่างไร รู้แค่ว่าตอนนี้มันจบลงแล้ว นั้นคือ การที่พ่อกับแม่ฉันกำลังฟ้องหย่ากันในตอนนี้ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าสาเหตุของคนสองคนที่เคยรักกัน แล้วสุดท้ายกลายมาเป็นเกลียดกันคืออะไร? แต่ไม่ว่าอย่างไรฉันก็ยอมรับได้เพราะ ฉันโตพอที่จะหาเหตุผลมาอธิบายให้ตัวเองให้ใจในเรื่องนี้ได้ ถ้าพวกเค้าเลิกกันตอนที่ฉันยังเด็ก อาจจะมีหลายเรื่องที่ฉันไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันพอจะหาเหตุผลมาอธิบายเรื่องของพวกเค้าได้บ้าง 
คนเราสุดท้ายแล้วมันก็ต้องจากกัน อาจจะเป็นในรูปแบบของการตายจากกัน หรืออาจจะเป็นการเลิกลากันไป
สำหรับพ่อแม่ฉันตอนนี้เค้าไม่ได้ตายจากกันในรูปแบบของร่างกาย (คือการที่เราไม่สามารถพบกันได้อีกในการพบเจอ หรือเห็นหน้า และไม่ทางเจอกันอีกในชาตินี้) แต่เค้าตายจากกันในรูปแบบของจิตใจ (นั้นคือการหมดรักกันนั่นเอง) ฉันไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเค้าทั้งสองคนต่างหมดรักกัน หรือแค่พ่อฉันคนเดียวที่หมดรักแม่ เพราะที่ฉันรับรู้ได้ตอนนี้คือพ่อไม่ต้องการแม่แล้ว แต่แม่ผู้หญิงที่เข้มแข็งที่สุดในสายตาฉัน ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอยังรักพ่อฉันอีกหรือป่าว บางครั้งฉันเห็นแววตาเกลียดชังพ่อในสายตาของแม่ แต่บางครั้งฉันก็เห็นความเศร้าและเสียใจจากแม่เช่นเดียวกัน แต่ทุกครั้งที่ฉันหันไปมอง เธอมักจะทำตัวเข้มแข็ง ทำเหมือนไม่แคร์ ทำเหมือนไม่เสียใจ อาจจะเป็นความผูกพันธ์ก็ได้มั้งเพราะเค้าอยู่ด้วยกันมาตั้งเกือบ 30 ปี 

ฉันพึ่งรู้ว่าการโตเป็นผู้ใหญ่มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ มันมีหลายอย่างที่คุณต้องคิด มีหลายเรื่องที่คุณต้องตัดสินใจ 
ถึงแม้ว่าคุณจะไม่รู้ว่าสิ่งที่คุณตัดสินใจลงไปจะถูกหรือผิด แต่ก็ให้คุณรู้ไว้ว่า มันเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในความรู้สึกตอนนั้นแล้ว
ฉันหวังว่าตัวฉันจะค่อย ๆ เติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างค่อยเป็นค่อยไป ค่อย ๆ เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ อย่างรอบคอบ และค่อย ๆ เดินทางไปตามถนนอันยาวไกลนี้ ถึงจะมีบางอย่างที่อาจทำให้ต้องหยุดเดิน แต่ฉันหวังว่าฉันยังคงก้าวเดินต่อไป และถึงแม้มันจะยากที่จะต้องเดินทางให้ถูกต้อง แต่ฉันเชื่อ 
เชื่อมั่นในทางเดินของตัวเอง แม้ฉันอาจจะหลงทาง แต่ฉันก็เชื่อว่านั้นคือการค้นพบเส้นทางใหม่ของฉัน 

SHARE
Writer
V_EN
Stupid Student
อย่าปล่อยให้ตัวตนของเรา หายไปกับความต้องการของคนอื่น

Comments