Curtains and a Broken Window
ฉันเป็นคนเก่ง..หรืออย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่หลายคนพูดเกี่ยวกับฉัน

ของขวัญที่สวรรค์มอบให้มาไม่ได้เฉพาะเจาะจง หากแต่เป็นพรสวรรค์ในการเรียนรู้ที่เร็วและการปรับตัว

ไม่ว่าจะศาสตร์หรือศิลป์ การเรียน ดนตรี ภาษา กีฬา แม้กระทั่งการเข้าสังคม ไม่มีอย่างไหนที่ฉันขาดตกบกพร่อง สารพัดรางวัล สารพัดตำแหน่ง ฉันได้รับมันเสมอมา

ไม่ว่าจะทำอะไร ฉันก็อยู่อันดับต้นๆมาตลอด

อันที่จริง ครอบครัวฉันก็ไม่ได้เข้มงวดอะไรมากมาย แม้คะแนนจะน้อยลงฉันก็ไม่เคยถูกคุณพ่อคุณแม่ว่าหรือด่าเลยสักครั้ง

แต่ไม่รู้เพราะอะไร หรือตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ฉันเข้มงวดกับตัวเองขนาดนี้

“ไม่เป็นไรนะ” แม่พูดสั้นๆอย่างไม่คิดอะไรเมื่อเห็นใบเกรดตอนม.3ที่ได้เกรดเฉลี่ยเพียง 3.25

มันไม่เคยน้อยขนาดนี้

แม่ไม่คิดอะไร

แต่ฉันคิด

‘ทำไมถึงได้แค่นี้’ ‘มีความสามารถแค่นี้เองหรอ’ ‘เกิดอะไรขึ้น’ ‘ไม่ได้เรื่องเลย’ ‘ทำยังไงดี’
คำเหล่านี้วนเวียนไปมาอยู่ในหัวของเด็กวัย 14 เพียงเพราะได้เกรดเฉลี่ย 3.25 ซึ่งสำหรับบางคนมันก็ออกจะเยอะด้วยซ้ำ แต่สำหรับฉันมันถือเป็นความผิดพลาด

ฉันยึดติดกับตัวเลขเหล่านี้มากกว่าที่ฉันรู้สึก

ยึดติด...จนกลายเป็นผิดหวังไม่เป็น
หลังจากตอนนั้น ฉันตั้งใจเรียน เรียน และเรียน จริงๆก็ไม่ได้ตั้งใจขนาดนั้น ฉันแค่กลับมาสนใจมันมากขึ้น แล้วเกรดเฉลี่ยก็กลับมาสูงลิ่วดังเดิม

สิ่งที่ฉันเรียนรู้จากประสบการณ์นั้นไม่ใช่การยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง แต่คือการทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแล้วแก้ตัวจนกว่าจะไม่มีใครสนใจความผิดพลาดนั้นเหมือนการเอาผ้าม่านประดับลายสวยงามปิดทับหน้าต่างบานเก่าที่มีรอยร้าว

ที่ผ่านมาฉันเข้มงวดกับผลลัพธ์การเรียนของตัวเองมาจนเข้ามหาวิทยาลัยที่ทุกอย่างเริ่มพังทลาย หลายสิ่งอยู่เหนือการควบคุม ความผิดพลาดของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ

ฉันไม่ติดมหาลัยที่หวังไว้

ตอนปี 1 ฉันได้เกรด C มาสองตัว

เกรดเฉลี่ยที่เคยสูงลิ่วตอนนี้ก็ลดลงมาอย่างน่าตกใจ มันแย่จนผ้าม่านประดับลายสวยงามของฉันกำลังจะถูกพัดให้เปิดออกเพราะกระจกหน้าต่างที่ปิดบังไว้แตกกระจาย

แต่ถึงอย่างไรทุกวันนี้ฉันก็ยังพูดกับตัวเองทุกวันว่าอยากได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง

ลึกๆก็รู้อยู่แก่ใจว่าเกรดเฉลี่ยไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต แต่ในฐานะของคนที่ยึดติดกับมันตลอดมา มันเป็นสิ่งเดียวที่บอกฉันว่าฉันทำได้ดีแล้ว

และตอนนั้นฉันถึงได้เข้าใจเบื้องหลังของการผิดหวังไม่เป็นของตัวเอง

บางทีสิ่งที่ฉันต้องการมาตลอดอาจไม่ใช่เกรดที่สวยหรู รางวัลเหรียญทอง หรือเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง แต่คงเป็นเพียงคำชมจากคนที่ฉันอยากให้ยอมรับในตัวฉัน

ฉันไม่เคยถูกพ่อแม่ด่าหรือว่า แต่ฉันก็ไม่ได้รับคำชมเช่นเดียวกัน

หากคนหนึ่งทำได้ดีมาตลอด...ถ้าทำได้ดีอีกครั้งก็คงไม่มีใครสนใจ ต่างจากถ้าอีกคนทำได้ไม่ดีนักแล้วครั้งนี้ทำได้ดีขึ้นมา มันเป็นอะไรที่พิเศษ

หลายครั้งที่ฉันนึกอิจฉาคนเหล่านั้น มันไม่ใช่ความคิดที่ดีนักฉันรู้ตัว แต่ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าลึกๆฉันคิดแบบนั้นจริงๆ

ฉันในปัจจุบัน เป็นแค่นักศึกษาคนหนึ่งที่ยังคงยึดติดกับตัวเลขเหล่านั้น ตัวเลขที่เป็นคำชมเดียวที่ฉันได้รับ ฉันยังคงพยายามไขว่คว้า พยายามให้ตัวเองอยู่ในอันดับต้นๆต่อไป และหวังไว้ว่าสักวันฉันจะได้รับคำชมและการยอมรับจริงๆสักที

ฉันหวังว่าสักวันฉันจะถอดผ้าม่านประดับลายสวยงามอันนั้นแล้วยอมรับหน้าต่างบานที่แตกร้าว

บางทีลวดลายที่แตกร้าวอาจสวยงามไม่แพ้ผ้าม่านของฉันก็ได้
SHARE
Writer
Hoegaarden
Dreamer
dawn; hers — dusk; his

Comments