008 บันทึกวันที่ 03/03/19
ไม่รู้ว่านักอยากเขียนคนอื่นจะประสบปัญหานี้มั้ย เราเห็นตัวละคร เห็นความเป็นไปต่างๆปรากฏขึ้นในหัวเราแล้ว แม้แต่เราเองก็ยังอยากรู้ว่าเรื่องราวของพวกเขาจะเป็นยังไงต่อไป แต่ไปๆมาๆกลับกลายเป็นว่าเราเขียนไม่ออก เชื่อมเรื่องไม่ได้ ไม่รู้ว่ามันจะเป็นอย่างไรต่อไป คิดไปถึงว่าถ้าเรื่องที่เราเล่ามันไม่ได้ให้ข้อคิดหรือให้แง่มุมอะไรเป็นสาระสำคัญ มันจะดูไม่ฉลาดหรือไม่รับผิดชอบต่อคนอื่นรึเปล่า สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากหยุดเขียน วางมือ/ปิดโปรแกรมแล้วไปทำอย่างอื่นก่อน วันเวลาล่วงเลยผ่านไป เรื่องราวเหล่านั้นก็ไม่จบเสียที พยายามไม่คิดในแง่ลบถึงความไร้ความสามารถของตัวเอง พยายามใจเย็นแล้วบอกตัวเองว่า ไม่เป็นไร เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมมันจะเดินต่อไปได้เอง และเมื่อเดินต่อไปได้ จงให้กำลังใจตัวเองเสียหน่อย ชูกำลังให้สู้ต่อ แต่ในขณะเดียวกันก็คิดว่านี่สินะ ข้อแตกต่างระหว่างนักอยากเขียนกับมืออาชีพน่ะ

วันนี้เปิดสมุดดูเรื่องสั้นที่เคยเขียนไว้นานแล้วแต่ยังหาทางลงสวยๆไม่ได้ จับมันมาพิมพ์ลงเวิร์ดเก็บไว้ก่อนนอน

SHARE
Written in this book
Gray Diary
บันทึกเมฆหมอกลมฝนที่รวมตัวเป็นโรคซึมเศร้าและความสุขในแต่ละวัน
Writer
ManyMilds
Graphic designer
เป็นเด็กหลงในร่างผู้ใหญ่ เป็นผู้ใหญ่ที่หลงลืมตัวเองเป็นบางครั้ง นักเขียนบันทึกเพื่อต่อสู้กับโรคซึมเศร้าที่ยังไม่หายดีเสียที นัก(อยาก)เขียนที่พยายามเขียนนิยายยูริอยู่เรื่อยๆ สามารถติดตามได้ใน Readawrite

Comments