Secret
แค่ขึ้นชื่อว่าความลับ มันก็ช่างเย้ายวนให้คนรู้สึกอยากค้นหา แล้วนำมาเปิดโปง โดยไม่คำนึงถึงว่าคนถูกเปิดโปงจะเป็นอย่างไรต่อไป
แต่ก่อนผมมีความลับที่อยากจะฝังกลบไปตลอดกาล ทว่าตอนนี้ก็รู้สึกเฉย ๆ หากมีคนล่วงรู้ กลัวมั้ยว่ามันจะมาทำลายอนาคต แน่นอนว่าก็มีบ้าง ถ้ามันฝังกลบได้จริง ๆ ก็ดีสิ แต่เผอิญว่าความลับหลายอย่างมันก็มีพยานแวดล้อม

เราไปแตะต้องตัวเราในอดีตไม่ได้อีกแล้ว

มีหลายครั้งที่ความลับของผมถูกดึงออกมาสู่สาธารณะ แต่ถ้าอายที่สุดก็คงจะเป็นตอน ม.6 ช่วงใกล้เรียนจบ ตอนนั้นผมถึงกับขยาดกับคำว่า "เพื่อนกัน" ไปพักหนึ่งเลยทีเดียว

ผมมีสมุดไว้แต่งนิยายอยู่ 2 เล่ม เล่มหนึ่งหนาหน่อย เพราะผมกะไว้เขียนแฟนตาซียาว ๆ สักเรื่อง ส่วนอีกเล่มเป็นสมุดปกบาง ที่ปิดเป็นความลับมาตลอด

ผมลองเขียนนิยายอิโรติก

จริง ๆ มันจะไม่มีอะไรมากเลยถ้ามันเป็นนิยายอิโรติกธรรมดา ๆ แต่เผอิญว่าผมดันเขียนให้ตัวเองเป็นพระเอก แล้วบรรยายลักษณะของตัวละครที่ตรงข้ามกับตัวเองทั้งหมด เอาจริง ๆ ในตอนแรกผมก็เขียนไม่ออกหรอกนะ ไม่รู้จะเริ่มยังไงด้วยซ้ำ ความคิดแรกสุดตอนมีสมุดเล่มนี้คือแค่คำว่าอยากลองเท่านั้น

แต่ผมก็เหมือนคนเก็บกดมานาน เป็นเด็กหนุ่มกลาง ๆ ที่อยู่ในกรอบมาตลอด ช่วงเวลานอกกรอบของผมคือหลัง 4 ทุ่ม ช่วงนั้นจะไม่มีคนใช้คอมเลยสักคน เพราะเข้านอนกันหมดแล้ว

อินเทอร์เน็ตพาคนหนึ่งคนออกนอกกรอบไปในช่วงกลางคืน พาเข้าสู่โลกแห่งความอยากรู้อยากเห็น แล้วพากลับมาส่งในกรอบเดิมช่วงประมาณตี 1 หรือตี 2 โดยประมาณ

สารพัดสารพันเว็บโป๊ การ์ตูนโป๊ เว็บลายแทงอาบอบนวด หนังสยองขวัญ หรือลึกสุดเท่าที่เคยดูคือ snuff film ที่ยังรู้สึกขนลุกจนถึงทุกวันนี้ 

ไอเดียของผมเริ่มจากเวลา 2-3 ชั่วโมงท่องไปดูสิ่งต่าง ๆ ซึ่งกว่าค่อนชั่วโมงหมดไปกับการรอ เพราะเน็ตช้ามาก !! เลยทำให้ได้ดูแค่นิดหน่อย ผมเลยต้องหา Reference เพิ่มจากพวกหนังสือปลุกใจเสือป่า นิตยสารแปลก ๆ ที่มีนวนิยายอิโรติคเขียนอยู่รายอาทิตย์

ความโรคจิตในตัวผมเริ่มถูกปลุกขึ้นมาทีละน้อย ๆ สั่งสมจากการที่ได้ดูทุกวันตลอดเวลาหลายเดือน สมุดที่เคยว่างเปล่าเริ่มถูกเติมเต็มด้วยตัวอักษรสีจางจากดินสอ รสชาติเซ็กซ์จากจินตนาการโดยมีตัวเองเป็นพระเอกเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ผมพอใจในรสนั้นมาก พอเขียนเสร็จก็กลับมาอ่านซ้ำ ๆ ด้วยความภูมิใจปนกับความกำหนัดอยู่ในตัว 

เอาจริง ๆ จำนวนหน้ามันก็ไม่มากนักหรอกในตอนนั้น แต่ผมก็เห่อราวกับเขียนมันจบแล้วเป็นเล่ม ๆ ผมใช้เวลาอยู่หลายเดือนในการเขียนแต่ละตอน ส่วนใหญ่จะเอาเวลาไปเสพย์ซะมากกว่า

มันก็จะไม่ถูกเปิดเผย ถ้าผมไม่อุตริหยิบมันใส่เป้ไปโรงเรียนด้วย

เอาไว้ที่บ้านก็กลัวแม่เห็น เลยเอาไว้กับตัวนี่แหละดีที่สุด ต่อให้ถูกค้นกระเป๋า ก็คงจะหาพวกหนังสือการ์ตูน ซึ่งจะเช่ามาทิ้งไว้ทีละ 5 เล่ม แล้วเพื่อนก็จะดึงไปยืมอ่าน จากตรงนี้เลยทำให้คิดว่าคงไม่มีใครมาค้นดูสมุดลับนั่นหรอก

แต่ผมคิดง่ายไป 

ความคะนองมันไม่เคยเข้าใครออกใคร ในช่วงรอรถออกจะกลับบ้าน เพื่อนกลุ่มหนึ่งในห้องก็กลับรถเที่ยวเดียวกัน เป็นกลุ่มที่ค่อนข้างซ่า และชอบคุยหยอกล้อกับอาจารย์ แล้วก็ชอบมายืมการ์ตูนอ่านอยู่บ่อย ๆ 

เริ่มจากตรงนี้แหละ มันมาขอยืมการ์ตูน ผมก็ส่งกระเป๋าไปให้แบบไม่คิดอะไรมาก แต่มันดันมาสะดุดตากับชื่อที่ผมเขียนไว้ตรงสมุดลับล่ะมั้ง ผมจำไม่ได้ละว่าเขียนอะไรไป แต่มันตัดสินใจดึงเล่มนั้นขึ้นมาแล้วบอกว่าขอดูหน่อย

แค่ผมเห็นปกเท่านั้นแหละ ถึงกับต้องโผเข้าไปคว้าคืน ในรถสองแถวเริ่มมีการยื้อแย่งทรัพย์สินเกิดขึ้น พอเกิดการแย่ง แน่นอนว่าเพื่อนคนอื่นก็ต้องเริ่มอยากรู้ด้วย ตอนนี้ไม่ใช่การแย่งแค่ 2 คนอีกแล้ว

ผมสู้ไม่ได้ แค่คนเดียวผมก็ไม่ไหวแล้ว สมุดหลุดลอยไปอยู่ในมือคนบ้า มันเปิดมาแล้วเริ่มอ่านออกเสียงดังลั่นด้วยความคะนองปากอย่างที่สุด

บรรทัดแรกผ่านไป สองบรรทัดผ่านไป ใบหน้าที่โกรธมากในตอนแรกเริ่มเจื่อนลง เมื่อความโรคจิตของผมถูกเผยแพร่สู่สาธารณะชน ต่อหน้ารุ่นน้อง เพื่อน ๆ ทั้งหญิงและชาย พวกเด็กผู้หญิงเริ่มมองหน้าผมด้วยสายตาแปลก ๆ

คนอ่านยังคงรู้สึกคะนองปาก แล้วเมื่อรู้ว่าผมใช้ตัวเองเป็นพระเอกมันก็ยิ่งขำใหญ่ เริ่มมีการเยาะเย้ยถากถาง เพื่อนผู้ชายบางคนที่สนับสนุนเพื่อนคนนี้ให้แย่งสมุดผมมาเริ่มหน้าเจื่อนบ้าง น่าจะด้วยมนุษยธรรมที่ยังมีอยู่ในตัว

ผมเห็นแววตาเสียใจอยู่กับบางคน ส่วนบางคนก็ยังรู้สึกเพลิดเพลินกับการฟังความลับของผม โดยเฉพาะคนอ่าน

ตอนนั้นผมรู้สึกว่าตัวเองโรคจิตจริง ๆ รู้สึกสมเพชในความไร้พลังของตัวเอง ผมอยากจะฆ่าเพื่อนคนนี้จริง ๆ ในช่วงนาทีนั้น

พอมันอ่านจบ ก็เหมือนจะรู้ตัวแหละว่าได้ทำผิดไปแล้ว ก็ได้แต่ปลอบใจผมแค่ว่า

เอาหน่า ก็เป็นเพื่อนกัน


เ-ี้ยที่สุด


ท้ายสุด เรื่องของผมก็ถูกลืมไปในระยะเวลาไม่นานนัก ถือว่าผมตัดสินใจถูกที่ไม่ใช้กำลัง หรือลงมือทำอะไรเกินกว่าเหตุ ไม่งั้นเรื่องของผมคงไม่จบบนรถสองแถว และไม่ถูกลืมภายในอาทิตย์สองอาทิตย์แน่นอน
SHARE
Writer
prestkt
Dreamcatcher
ผู้แสวงหาวิถีชีวิต

Comments