รถสีบรอนซ์ / ความค้างคา / จนกว่าจะพบกันอีก
เสียงเพลงบนรถถูกเปิดเบา ๆ คลอไปกับเสียงร่างกายของเราทั้งสองคนที่เบียดเสียดกันบนเบาะด้านหน้าข้างคนขับ แอร์ในรถคงไม่เย็นพอที่จะดับความร้อนรุ่มจากข้างในของเราในวันนี้ เหงื่อของเราสองคนผุดพราวบนใบหน้า กลิ่นจาง ๆ ที่คุ้นเคยของเขาเตะจมูกฉัน พร้อม ๆ กับเสียงกระเส่าของฉันเมื่อร่างกายด้านล่างถูกกระแทก

“เบา ๆ หน่อย เดี๋ยวคนเห็น”

ฉันพูดก่อนกลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความเหนื่อย หรือการส่งเสียงร้องครางที่ทำให้ปากฉันแห้งผาก หรืออาจเป็นเพราะเขาจูบมันอย่างดูดดื่มซ้ำแล้วซ้ำอีก

“คิดถึง”

เขาพูดแล้วมองหน้าฉัน พลางขยับส่วนล่างของร่างกายกระแทกจุดสำคัญของฉันอย่างแรงและเร็วขึ้น ฉันกัดริมฝีปากด้วยความรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว แสงสว่างจากข้างทางทำให้เราสองคนมองเห็นดวงตากันได้ชัดเจน ร่างกายกำยำนั้นเกร็งเป็นบางส่วนอย่างเห็นได้ชัด ฉันตอบกลับไปอย่างเย้ายวน

“คิดถึงหรอ แล้วทำไมไม่มาหา”

“อื้อ”

“เธอหายไปนานเลยเนอะ”

“นานแค่ไหนอ่ะ”

“ไม่รู้สิ”

“นานเท่าที่เธอมีแฟนแหละ”

สิ้นประโยคนั้น คนพูดอย่างเขาเสียเองที่เป็นฝ่ายนิ่งไป ทุกอย่างหยุดชะงัก เงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบ ๆ ของเราสองคนจากกิจกรรมเมื่อครู่ เขามองหน้าฉันก่อนพลิกตัว แล้วขยับออกไปนั่งที่ตำแหน่งเบาะคนขับ

ความรู้สึกร้อนแรงเมื่อครู่ถูกความเงียบเข้าปกคลุมเสียสนิท เสียงเพลงจาก Spotify ถูกกดหยุดชั่วคราวจากคำสั่งในมือถือของเขา เรามองหน้ากัน ปากที่แห้งผากของฉัน กลายเป็นเสียงที่เงียบงันราวกับกลืนคำพูดทั้งหมดลงไปในลำคอ แววตาของเขาดูผิดหวัง ต่างจากชายที่ฉันคุ้นเคยอย่างเห็นได้ชัด

ฉันมองดวงตาคู่นั้นอยู่นาน นานจนเกิดความรู้สึกสับสนจนอยู่ ๆ น้ำตาก็ไหล เขาเอามือจับแก้มของฉัน พยายามจะใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาให้ แต่ห้ามไม่อยู่แล้ว ฉันเริ่มร้องไห้ เขาจึงใช้มือทั้งสองข้างจับใบหน้าของฉันไว้ แล้วพรมจูบไปทั่วหน้า โดยเฉพาะดวงตา ..ที่ที่เขาเคยทำ

ฉันเงยหน้ามองเพื่อยื่นริมฝีปากรับกับจูบของเขา ถ้าจะนับตั้งแต่เรามีเซ็กส์กัน ฉันก็ถือว่านี่เป็นจูบแรกที่เขาไม่ยื่นลิ้นหนาเข้ามาในปากของฉัน แต่ประหลาด มันกลับเป็นจูบที่อบอุ่นอย่างที่ฉันไม่เคยสัมผัสจากที่ไหน

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ ที่เราสองคนตกลงสถานะกันเอาไว้ว่าจะเป็นเพียงแค่ Sex Friend เพียงเพราะความถูกอกถูกใจในเรือนร่างของกันและกัน ฉันชอบคนขาวสูง เนื้อแน่น มีพุงหน่อย ๆ แบบเขา ในขณะที่เขาชอบผู้หญิงตัวอวบ ขาใหญ่ มีพุงแบบฉัน

นานวันเข้า จากความพึงพอใจเรื่องเซ็กส์กลับกลายเป็นความผูกพัน จากที่เคยจบทุกอย่างบนเตียง เริ่มกลับกลายมาเป็นบทสนทนาริมระเบียง พร้อมเบียร์และเพลงโปรด เราคุยกันถูกคอจนฉันเคยรู้สึกอยากให้มันไปได้ไกลกว่านี้

หากแต่เขาปฏิเสธ

ไม่ใช่การปฏิเสธด้วยคำพูด หรือท่าที แต่ปฏิเสธด้วยการปล่อยเรื่องราวเหล่านี้ให้คลุมเครือ และดำดิ่งลงไปหนักกว่าเดิม ในขณะที่เราสองคนยังคงสถานะ เอา นอน ดื่ม คุย เหมือนเดิมอยู่อย่างนั้น

ฉันไม่อาจฝืนทนในสถานะนั้นได้นานนัก

“เรายังเจอกันอีกได้มั้ย”

“ถ้าเธอเป็นแฟนเรา เธอจะว่ายังไง”

ดวงตาของเขามีน้ำตารื้นแทนคำตอบ เราต่างรู้ว่าคำตอบดีว่าสุดท้ายจะจบลงอย่างไร

“ถ้าเราขอเธอคบตอนนี้ เราจะยังทำได้อยู่มั้ย”

คราวนี้กลับเป็นเสียงสะอึกสะอื้นของฉันที่ดังขึ้นมาแทน เราต่างร้องไห้ให้ความสัมพันธ์ที่แสนจะคลุมเครือ และคงเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่อาจชัดเจนได้อีก

“นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายใช่หรือเปล่า”

ฉันมองหน้า ส่งสายตาที่ฉันเองก็หาคำตอบไม่ได้ไปถึงเขา เขาโถมตัวมาจูบฉัน จูบนั้นเร่าร้อนไม่แพ้ครั้งไหน ๆ หากแต่ต่างกันที่ตอนนี้ดวงตาของเราทั้งคู่เปียกปอน เสียงหายใจฟึดฟัดจากน้ำมูกที่ออกมาเวลาร้องไห้มันใกล้จนได้ยินแจ่มชัด เราใช้ปากสูดลมหายใจของกันและกัน เขาใช้นิ้วสัมผัสท่อนล่างที่เปียกแฉะ แล้วค่อย ๆ เคลื่อนตัวกลับมาที่เบาะด้านข้างคนขับอีกครั้ง ก่อนที่ส่วนหนึ่งจากร่างของเขาจะแทรกเข้ามาในตัวของฉัน และเราทั้งสองรวมกันเป็นหนึ่งเดียว

ร่างกำยำนั้นเคลื่อนไหวเป็นจังหวะ เสียงหายใจหอบถี่ดังขึ้นเรื่อย ๆ เบาะด้านข้างคนขับถูกปรับเอนจนสุด ฉันใช้สองขาโอบรัดเอวเขา สองมือจับใบหน้าหล่อ ๆ นั้นไว้ หน้าอกของฉันทั้งสองข้างถูกบีบเค้นอยู่ใต้ฝ่ามือหนาของเขา ปากครางสั่น บางครั้งส่งเสียงอู้อี้ในขณะที่ริมฝีปากของเขาประกบมันอยู่ ฉันรู้ตัวว่าเราไม่อาจแยกจากกันได้ และไม่ปฏิเสธว่าครั้งนี้เราทั้งคู่ถึงใจกว่าครั้งไหน ๆ ที่ผ่านมา

ในรถแคบ ๆ บนถนนที่ไม่มืดสนิทนัก แต่ฉันไม่สนใจแล้วว่าใครจะเห็น ฉันอยากหยุดเวลา หยุดทุกอย่าง หยุดโลกให้หยุดหมุนไปชั่วขณะ

เวลาที่อยู่กับเขา ฉันอยากให้มีแค่เราสองคนบนโลกใบนี้ เราสองคนที่กำลังเคลื่อนไหวทับเรือนร่างของกันและกัน

ฉันไม่มีคำตอบให้กับคำถามของเขา เหมือนกับที่เขาไม่มีคำตอบให้คำถามของฉันก่อนหน้านี้ แต่คงไม่มีอะไรสำคัญแล้ว

หากใครผ่านถนนเล็ก ๆ เส้นหนึ่งย่านประชาชื่นยามค่ำคืน แล้วเห็นรถสีบรอนซ์คันหนึ่งโยกไปตามจังหวะ นั่นอาจจะเป็นผลงานศิลปะชิ้นเอกของเราสองคน

เพราะฉันจะไม่ยอมให้นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน

จนกว่าเราจะพบกันอีก
SHARE
Writer
Porpeawchanhom
Extra ordinary
Women who love to work, travel and eat.

Comments