: SMILE

คุณเคยเป็นไหม...?

    เวลาที่เราเห็นใครคนหนึ่งยิ้มอย่างไม่ต้องกังวลใดๆนั่นทำให้เรารู้สึกอยากยิ้มตาม ไม่ว่ารอยยิ้มนั้นจะมาด้วยเหตุผลอะไร แต่ถ้ารอยยิ้มนั้นมาจากเรื่องดีๆมันก็น่าชวนให้ยิ้มตามเสมอ (:


    ผมเคยคิดว่าเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นกับผมบ่อยนัก เพราะว่าผมไม่ใช่คนชอบยิ้มหรือยิ้มไปเรื่อยอะไรอยู่แล้ว และนั่นทำให้ผมโดนเพื่อนล้อว่าหน้านิ่งหรือหน้าตายบ่อยๆ


    ถามว่ารู้สึกแย่ไหมที่โดนล้อ... ตอนแรกๆมันก็ค่อนข้างลำบากใจ แต่พอนึกได้ว่านั่นก็ค่อนข้างจะเป็นความจริงอยู่ไม่น้อยจึงทำให้ผมปลงและชินไปทันที


    แต่ว่า...ผมไม่ใช่คนหน้าตายขนาดนั้นนะ!


    ผมก็ยิ้มเป็นเหมือนกับคนอื่นๆนั่นแหละ เพียงแต่ไม่ค่อยยิ้มก็แค่นั้น


    "ก็มันไม่มีเหตุผลให้ยิ้มนี่..."


    ผมแย้งไปแบบนั้นจนพวกมันเงียบ นึกว่าจะไม่โดนล้อว่าหน้าตายไปสักพักหนึ่งเลยทีเดียว

    แต่สุดท้ายผมก็คิดผิด...เพื่อนสนิทของผมเพียงคนเดียวมองอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ไหล่ของมันสั่นไหวเหมือนคนจะหลุดขำได้ทุกเมื่อ 


    ไม่ใช่อะไรหรอก การที่คนชอบปลงทุกอย่างมาพูดประโยคที่น่าจริงจังขึ้นมาด้วยใบหน้าแบบนั้นมันน่าขำน้อยสักที่ไหน


    "ก็จริงของมึงนะเพื่อน"มันพูดเสียงสั่น หน้าดำหน้าแดงเพราะกลั้นขำจนน่าโดนฟาดปากสักที ตลกนักก็ตีให้ขำไม่ได้อีกเลยดีไหม?


    "การที่มึงไม่ยิ้มมันก็ไม่ได้หนักหัวใคร"ผมพยักหน้าเห็นด้วย ใช่เลย คิดได้แบบนี้ก็เลิกล้อกูได้แล้วครับเพื่อน"แต่อาจจะหนักที่พวกกู"


    "อ้าวสัด"


    "กูล้อเล่น 55555555"สุดท้ายไอ้ที่กลั้นมาก็ไม่มีประโยชน์เพราะตอนนี้เพื่อนสนิทผมหัวเราะเสียงดังจนคนอื่นๆในห้องหันมาบอกด้วยสายตาว่า'พวกมึงหัวเราะอะไรกัน?'


    ไม่รู้เพราะผมนิ่งไปหรือมันหัวเราะจนเหนื่อยแล้วถึงได้มานั่งท้าวคางบนโต๊ะผมอีกรอบ แต่คราวนี้เหมือนจะมาพร้อมสาระเพราะน้ำเสียงที่จริงจัง


    "มึง"


    "อะไรอีกล่ะ"


    "กูเรียกเฉยๆ"


    เหมือนถ้าวันไหนมันไม่ได้กวนตีนผมสักทีน่าจะนอนไม่หลับ กระสับกระส่าย...


    "...ไอ้--"


    "มึงเชื่อไหมว่าการยิ้มเป็นโรคติดต่อชนิดหนึ่ง"


    "อะไรของมึง"


    "เอ้า? ไม่เชื่อหรอวะ"


    "ไม่เชื่อ มึงชอบกวนตีนกูอะ"ผมพูดพลางเอาหนังสือปิดหน้าเป็นสัญญาณว่าการสนทนาจะจบในเร็วๆนี้ถ้าหากยังพูดเรื่องไร้สาระ 


    "กูพูดจริงนะเว้ย"มันนั่งหลังตรงกล่าวจริงจัง


    "ถึงมึงจะไม่ค่อยยิ้มแต่กูเชื่อว่าต้องมี'ใครสักคน'ที่ทำให้การยิ้มในแต่ละครั้งของมึงไม่ต้องมีเหตุผลก็ได้"


    "มึงอาจจะเห็นหน้าเขาแล้วก็ยิ้มออกมาทันทีก็ได้ปะ? แบบรู้สึกตัวอีกทีคือแก้มมึงยกยิ้มจนเมื่อยไปแล้วอะ"


    "เว่อร์ว่ะ"เออ...แต่ที่มันพูดก็น่าฟังอยู่เหมือนกันแฮะ ไม่รู้ว่าจอมไร้สาระอย่างมันก็จะมีสาระกับเขาเป็นด้วย 


    แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยชมในใจก็ต้องกลับคำเมื่อมันลุกขึ้นแล้วยีหัวผมจนยุ่งเป็นรังนก


    ดูเพื่อนผมสิครับทุกคน...

    ไอ้คนมีสาระเมื่อกี้มันก็แค่ร่างปลอม ร่างจริงคือคนที่ยีหัวคนอื่นจนยุ่งแล้วหัวเราะอัดหน้าตามนี่ต่างหาก


    "อย่าคิดมากน่า ยิ้มเร็ว"


    "ไม่"


    "ยิ้มหน่อย น้องค้าบยิ้มหน่อยค้าบ"เสียงดัดๆที่มาพร้อมกับรอยยิ้มกวนทำให้ความตั้งใจที่ว่าจะแกล้งโกรธมันสักหน่อยพังครืดลงมาเมื่อโดนเร้าหนักๆ


    จนสุดท้ายผมก็หลุดขำพร้อมรอยยิ้มเล็กๆออกมาเบาๆ


    มันมองหน้า ทำเหมือนจะล้อคนยิ้มยากทีไม่ล้อที


    ผมมองหน้ากลับ รู้สึกอายนิดหน่อยเลยกระแอมไอไปทีหนึ่ง


    สุดท้าย...พวกเราทั้งคู่ก็หลุดขำออกมาด้วยกัน


    "ป่ะ กินข้าวกัน"


    แค่ประโยคที่แสนธรรมดาในทุกๆวันก็พาลให้คนยิ้มยากหลุดยิ้มออกมาน้อยๆแล้ว.

(:
    ผมก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่นักว่า ' ใครสักคน ' ที่มันว่าจะมีตัวตนจริงไหม แล้วเราจะได้พบกันเมื่อไหร่
  ...แต่ผมว่าบางที ' ใครสักคน ' ที่มันว่าอาจจะอยู่ใกล้ๆผมแล้วก็ได้.

                                  — AFTERYUUKI


SHARE
Written in this book
#ผมกับเพื่อนสนิทของผม
เรื่องราวของผมกับเพื่อนสนิท มีสาระบ้าง ไม่มีสาระบ้าง แต่เห็นแบบนี้ก็รักกันมากนะ! (กัดฟันพูดสุดๆ)
Writer
AfterYuuki
writer
nighty night.

Comments

Sint
2 months ago
การยิ้มไม่ใช่เรื่องยากนะค่ะ สำรับเรา แต่สำรับคนที่ไม่ชอบยิ้ม มันก็ถือว่ายากอยู่นะ น้านิ่งตลอดไม่ดีนะคุณ ยิ้มเยอะๆนะ จะได้ไม่แก่เร็ว 😊😊😊
Reply
ssiranya
2 months ago
น่ารักจัง :)
Reply
penpicha
2 months ago
อ่านแล้วยิ้มตามเลย น่ารักมากๆเลยค่ะ
Reply
blackwila
2 months ago
น่ารักจังเลยค่ะ :–)
Reply
Sxtlya
2 months ago
บางทีเหตุผลที่ทำให้ยิ้มมันก็อาจจะวนเวียนอยู่ใกล้ๆจริงๆนั่นแหละ :)
Reply