เรา ในช่วงที่พยายามไปก้นเหว

เราจะรู้ได้ยังไงว่าตัวเองโตขึ้นแล้ว 
เรามีชีวิตอยู่แบบคาดเดาอนาคตข้างหน้าได้ตั้งแต่จำความได้
เรียนอนุบาล ขึ้นประถม เข้าโรงเรียนมัธยม
18 ปีสำหรับอนาคตที่คาดเดาได้ของเราและของใครหลายๆคน
ตอนนี้ ไม่ดิ ตั้งแต่ช่วงก่อนที่จะจบปลายภาคเรียนที่สองของมัธยมปีสุดท้าย
มีความรู้สึกที่เราขอเรียกว่า 'ความรู้สึกโลกจริง' เกิดขึ้นกับเราบ่อยครั้งมาก
มันเหมือนกับว่าเราก้าวตกลงไปในเหวที่ลึกเกินกว่าจะมองเห็นจุดที่ลึกที่สุด -ก้นเหว
คาดเดาไม่ได้เลย ข้างล่างจะมีอะไรรออยู่นะ? อาจจะเป็นผืนน้ำ พื้นดินหรือโขดหิน
บางทีก้นเหวก็ไม่ได้แย่เสมอไป และอาจจะเป็นท้องฟ้าก็ได้

เราลองออกจากพื้นที่ของเรา ย้ายออกจากบ้านเพื่อที่จะได้ลองหรือเจออะไรใหม่ๆ
สำหรับคนอายุ 18 อย่างเรานี่เป็นครั้งแรกที่ออกมาอยู่คนเดียว 
ทุกอย่างดูน่าตื้นเต้น และเราก็ชอบที่จะเจอมัน พอได้อยู่กับตัวเอง เราก็ได้ทำมากขึ้น
ได้อ่านหนังสือหลายแนวมากขึ้น ฝึกระบายสีน้ำหรือแม้กระทั่งสีเทียน
คุยหลายๆเรื่องกับคุณป้าร้านนวด(ชามะตูมหลังนวดของคุณป้าเด็ดมาก!)
ออกไปซื้อของในซูปเปอร์มาร์เก็ตแล้วกลับมาทำอาหารที่แสนจะเบสิค
ว่ายน้ำในช่วงที่พระอาทิตย์กำลังตกดินหรือเข้าฟิตเนสที่อยู่ข้างๆสระว่ายน้ำ 
ฝึกพัฒนาสกิลการเขียนเนื้อเรื่องของเราอย่างเช่นตอนนี้
และคุณรู้ไหมสิ่งที่เราค้นพบคือ ทั้งหมดที่เราทำมันดันไม่ใช่อะไรที่ใหม่
ทั้งหมดคือความชอบของเราที่ไม่เคยได้ทำมาก่อน ซึ่งเราชอบมาก

เมื่อหกวันก่อนเราซื้อหนังสือเล่มนึงมาจากร้านหนังสือในห้าง
เข้าไปในร้านเพื่อหาเล่มนี้โดยเฉพาะ เพราะเรามีโอกาสได้ดูหนังที่สร้างจากหนังสือเล่มนี้
แน่นอน หนังเรื่องนั้นกลายเป็น the best ของเราไปแล้ว
294 หน้าของหนังสือเล่มนี้ แต่ละหน้าผ่านไปอย่างเชื่องช้ามาก
ไม่ใช่เพราะตัวอักษรในหนังสือไม่เป็นไปอย่างที่เราคาดหวังหรอก
เราไม่คาดหวังอะไรกับสิ่งที่เราชอบอยู่แล้ว เราชอบในตัวของมันเอง
หกวันกับ 80 หน้าซึ่งเราอ่านไม่ต่ำกว่า 9 ชั่วโมงแน่ๆหล่ะ
กว่าแต่ละหน้าหรือแต่ละบรรทัดผ่านไปใช้เวลาไปอย่างเชื่องช้า
ซึ่งเราชอบมาก ทุกตัวอักษรทุกบรรทัดมีอะไรบางอย่างที่มากระตุ้นให้เราคิดเสมอ
นั่นหล่ะ คือสิ่งที่ทำให้เรารักหนังสือเล่มนี้ จนอยากจะ'ลอง'เป็นผู้แต่งเลย
อยากรู้กระบวนการความคิด การกลั่นกรองหรือแม้กระทั่งจิตวิญญาณในขณะเขียนหนังสือเล่มนี้

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ก็มีหลายสิ่งที่เรายังไม่ได้ทำเช่นกัน
กล้าพอที่จะเข้าไปอาสาเหล่านักท่องเที่ยวสำหรับเป็นไกด์ของพวกเขาแลกกับการฝึกภาษา
ลองเข้าไปทำความรู้จักกับคนที่บังเอิญสบตาในร้านอาหารแล้วเกิดถูกชะตาขึ้นมา
เดินทางไปยังสถานที่ใหม่ๆหรือสถานที่ที่เคยไปมาแล้วแต่ยังสำรวจได้ไม่ครบ
ไปปิคนิกหรือวาดรูปในสวนสาธารณะ จะไม่โทษว่าเป็นเพราะแดดหรอกนะ
จริงๆอยากจะไปเชียงใหม่หรือเขาใหญ่คนเดียวแล้วถ่ายวีดิโอด้วย 
คงจะรู้สึกแปลกมากตอนนั่งดูคลิปตัวเองพูดเพราะชินกับการพูดแล้วเห็นหน้าคู่สนทนามากกว่า
แต่ก็นั่นแหละ ในเมื่อมันไม่ได้มีอะไรเสียหาย เราก็อยากจะ'ลอง'ทำดู

คุณหล่ะ มีอะไรที่อยากจะลองทำด้วยไหม?
บางเรื่องเมื่อลองทำดูแล้วอาจจะไม่เป็นอย่างที่คุณคาดหวังไว้
แต่เรารับรองเลยว่ามันจะรู้สึกคุ้มค่ามากๆ ไม่ว่าคุณจะสำเร็จหรือล้มเหลวก็เถอะ

;)

 



SHARE
Writer
SANTA
is you.
ยังไงซะ โลกก็เป็นดาวที่น่าอยู่ที่สุดในจักรวาล เพราะคุณอยู่บนโลก

Comments

Origamidollx
1 year ago
ขอให้โชคดีนะ คนร่วมชาติ
Reply