ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตนะ 'คุณซึมเศร้า'
ตอนนี้ก็ประมาณ 1 ปีได้แล้วที่เราเข้ารักษากับจิตแพทย์ 

ในครั้งแรกเราไปหาแพทย์ด้วยความคาดหวังว่า ชั้นต้องหลุดออกจากวังวนความทุกข์นี้สักที เรากลับมาบ้านพร้อมกับยาที่หมอจ่ายให้ 1 เดือนแรกเป็นอะไรที่ทรมานมาก ทั้งจากผลข้างเคียงของยาและจากความคิดของตัวเอง

ผ่านไป 1 เดือนนั้นเรากลับไปตามนัดอีกครั้ง และก็เป็นอีกครั้งที่เราคาดหวังกับสิ่งที่จะได้รักจากจิตแพทย์ เราพยายามทำตามที่หมอบอก แต่แล้วผ่านไป 5 เดือนหลังจากนั้น เรากลับไปตามนัดครั้งที่ 3 เรากลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังต่อต้านต่อการรักษา เราไม่ได้คุยเกี่ยวกับ 5 เดือนที่ผ่านมากเลย เราบอกแค่ว่า รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว กลับมาอ่านหนังสือได้ แต่ยังคงจำความรู้สึกวันนั้นได้ดีเลยว่า นั่นคือการพบหมอที่เรารู้สึกอึดอัดที่สุด สิ่งที่แย่คือ เราไม่รู้สึกว่าหมอไม่ได้ให้ความสำคัญกับชั้นขนาดนั้นและที่ผ่านมาก็เป็นเราที่ประคับประคองตัวเอง

จนมาถึงวันนี้เราอยากที่จะไปเจอหมอในอีก 2 เดือนข้างหน้า เพื่อจะพูดว่า หนูรู้สึกดีและขอบคุณกับโรคที่เป็นอยู่ เรารู้สึกดีจากการที่ได้เขียนบทความแบบนี้และได้ให้คำปรึกษากับคนใกล้ตัว มันทำให้รู้สึกว่าตัวเองก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ต่อโลกใบนี้ขนาดนั้น แล้วก็นึกถึงคำพูดของหมอครั้งล่าสุดที่บอกว่า สิ่งคำคัญที่สุดก็คือความคิดของเราเอง ถ้าเราเปลี่ยนได้ทุกอย่างก็จะดีขึ้น 

ไม่รู้ว่านี่เป็นสิ่งที่คิดไปเองชั่วขณะหรือเปล่าว่าคือ ความสุข แต่ถึงอย่างนั้นมันก็คือความสุขอย่างแท้จริงที่เราไม่ได้รู้สึกมาเกือบ 2 ปี รู้สึกดีกับตัวเองที่ก้าวผ่านมันมาได้ หวังว่าความรู้สึกครั้งนี้จะไม่ได้เป็นเราที่คิดไปเอง

ตอนนี้เรากลับมารู้สึกกระหายที่จะออกไปทำอะไรที่ตามที่อยากทำ อยากจะได้ฝึกงานเร็ว ๆ อยากรู้ว่าโลกของคนวัยทำงานมันเป็นยังไงกันนะ รู้สึกว่าตั้งตารอคอยกับคอนเสิร์ตที่กำลังจะมาถึงอย่างตื่นเต้น

ส่วนความทรงจำที่แย่ ๆ ในอดีต ที่ทำให้เราเจ็บปวดมาจนถึงทุกวันนี้ เราก็ยังคงรู้สึกอยู่และคงจะไม่มีทางลืม นั่นก็ยังคงเป็นปัญหาที่เราคงต้องหาทางออกต่อไป หวังว่าความสุขเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้จะช่วยให้เราหาทางออกได้
SHARE
Writer
_TenShiC_
Dreamers
| การเพ้อฝันคือสิ่งที่บอกว่าเรายังคงมีความรู้สึก |

Comments

pry-
5 months ago
เก่งมากแล้วเพื่อน
Reply
_TenShiC_
5 months ago
แน่นวล 5555