ความกลัวในวัย19


กลัวหลังจากจบบทสนทนากับป้าเมื่อเช้า
ก็เริ่มกลัวขึ้นมา
เดาไม่ยากหรอก เรื่องที่คนแก่จะพูดมันก็มีไม่มาก วันที่ 11 เลยกลายเป็นวันที่หนักไปเลย

เกือบลืมไปเลยว่าอาการตึงเครียดเป็นยังไง
ความหนักอกหนักใจกลับมาทับถมอีกรอบ
มันไม่ใช่ปัญหาของป้า มันไม่ใช่ปัญหาของใคร
มันเป็นปัญหาของเรา

นักศึกษาชั้นปี1 อายุ 19 
ถือว่าเป็นผู้ใหญ่ไหม

สำหรับคนอื่นถ้าโตพอหมาเลียตูดไม่ได้
ก็คงเรียกว่าผู้ใหญ่แล้ว 
แต่สำหรับเรากลับรู้สึกว่าตัวเองโคตรเด็ก 
แบบเด็กอนุบาลเป็นยังไง
เราคิดว่าเราก็คงเป็นอย่างงั้น

ทำตัวไม่รู้เรื่องเล่นชิวไปวันๆ
ไม่ได้จริงจังกับอนาคต

พอหกล้มเจอปัญหามาที
ก็แค่ร้องแค่บอกที่บ้าน

งานที่ทำก็ไม่ได้โดดเด่น
ธรรมดาค่อนไปทางไร้ฝีมือด้วยซ้ำ

เป็นคนความอดทนต่ำ ไร้ระเบียบวินัย
แพลนที่คิดจะทำตอนปีใหม่ ก็เป็นแค่แพลน

ที่สำคัญคือ
ยังจะมีหน้ามาสบายใจกับสภาพที่เป็นอยู่อีก


คิดไม่เป็น
หรือบางทีไม่เคยคิดเลย


เอาจริงตอนแรกมันก็ไม่เป็นไรหรอก
เราก็ใช้ชีวิตในแบบวิถี 
ถึงตัวจะเป็นผู้ใหญ่แต่สมองเป็นเด็ก ไปเรื่อยๆ
แต่เวลามันเดินเร็วกว่าที่คิดไว้มาก

มันเดินเร็วถึงขั้นที่บุพการีมาพูดกับเราว่า
“อีกแปปเดียวก็จะจบแล้วเนอะ 
อย่าลืมมาเลี้ยงป้าด้วยนะ”

เหมือนโดนกระชากแรงๆ 
ให้กลับมาโฟกัสกับปัจจุบัน
นี่เราหลงระเริงไปกับอะไรนานแค่ไหนแล้ว
ใช่ไง อีก3ปีข้างหน้า เราจะต้องทำงานหาเงินแล้วสิ้นสุดชีวิตวัยรุ่น ไปสู่ชีวิตจริง ที่ทุกอย่างต้อง
สู้ตาย แข่งขัน แก่งแย่ง อ่อนแอก็แพ้ไป 
ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งพระเจ้า 
เงิน.

ไม่ใช่อะไร
คือเราแค่กลัวน่ะ

มันไม่มีอะไรมารับรองเลย
ว่าในอนาคตเราจะหางานได้ไหม
เราจะมีเงินมากพอ มาเลี้ยงพ่อแม่เราหรือเปล่า
เราจะต้องสูญเสียอะไรไปมากกว่านี้ไหม
ถ้าเกิดว่าเราทำพังตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม
ถ้าเราเลือกเดินผิดสายตั้งแต่แรก
และที่หนักสุด 
ถ้าเราทำให้คนที่รักและเชื่อใจเราผิดหวังอีก
ชีวิตเราต่อจากนั้น จะเป็นยังไง
เราคงให้อภัยตัวเองไม่ได้จริงๆ

ตอนนั้นมันคงไม่ใช่แค่ปัญหาของเราอย่างเดียวแล้วแหละ มันคงเป็นปัญหาของพ่อแม่ที่จะต้องมานั่งแก้ให้เราด้วย ซึ่งเราไม่ได้อยากให้มันเป็นอย่างงั้น 

เราหวังถึงชีวิตที่มั่นคง 
ในขณะที่ตอนนี้ตัวเราเองกำลังอยู่เฉยๆ 

มันก็จะไม่แปลกใจเลย ว่าทำไมถึงกลัว
แล้วมันก็จะไม่แปลกใจเลยที่จะสมน้ำหน้า
ทั้งๆที่รู้แต่ก็ไม่ขยับ มึงบ้าไปแล้วเหรอ?!!

เอาล่ะ เพื่อให้ตัวเองสบายใจ 
เราจะคิดว่ามันก็แค่ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ
เป็นธรรมดาที่วัยรุ่นจะต้องเผชิญแล้วกัน

ขอบคุณป้าที่ช่วยพูดเตือนสติ
มันถึงเวลาที่ต้องจริงจังจริงๆแล้วแหละ
จริงจังแบบจริงจังจริงๆเลย
เพราะไม่งั้นอีกสามปีต่อจากนี้....
ไม่อยากจะพูด














ถึงยังไงก็เถอะ
ตอนนี้ 
เราก็ห้ามความกลัวที่ก่อตัวขึ้นมาไม่ได้จริงๆ

SHARE
Writer
darkshadowz
Shadowzzz
หลงรักในการอ่าน การเขียน และไอเดียเรื่องราวของแต่ละคน เชื่อว่า พลังของถ้อยคำที่ต้องการสื่อสารออกมา ไม่ว่าจะรูปแบบไหน บทกวีหรือเสียงเพลง ล้วนมีอยู่จริง และผู้เสพสามารถสัมผัสได้ทั้งสิ้น ส่วนตัวคิดว่า คนเราเจ๋งนะ สามารถสร้างสุดยอดความสวยงามจากการเขียนได้ไม่น้อยไปกว่าการวาดรูปชิ้นเอกของแวนโก๊ะซะอีก :)

Comments

rainclouds
2 years ago
ค่อยๆ มองสิ่งรอบตัวนะคะ แล้วมาดูว่าสิ่งที่ทำอยู่มันโอเคแล้วรึยัง ไม่ว่ามันจะถูกใจใครหรือไม่ แต่อยากให้คุณคิดว่าที่เลือกไปนั่นแหละดีที่สุดแล้ว แค่ต้องพัฒนาเพิ่มขึ้น แต่อย่าไปตึงเครียดกับมันมากนะคะ พักบ้างน้าคุณคนเก่ง :)
Reply
darkshadowz
2 years ago
ขอบคุณมากเลยนะคะ เราจะพยายามเต็มที่กับสิ่งที่ทำอยู่อีกครั้งค่ะ ฮึบๆๆ ไม่อยากดาวน์แล้วขอบคุณอีกครั้งที่ให้กำลังใจเด็กวัย19นะคะ🙏