ฉันโป้งแกแล้ว ความเหงา


ฉันคิดว่าบางทีเราก็อาจจะเป็นเพื่อนกับความเหงาได้...ล่ะมั้ง?

แต่ไม่ใช่กับฉัน...และอย่างน้อยๆก็คงไม่ใช่วันนี้

ฉันสไลด์นิ้วมือปัดขวาบนหน้าจอโทรศัพท์ในแอพหาคู่อย่างหนึ่ง ไล่ดูทุกโซเชียล รอคอยการตอบสนองของผู้คน อยากให้พวกเขารับรู้ว่าฉันมีตัวตนอยู่ที่นี่ ฉันที่เป็นฉัน--ไม่ใช่เพียงหญิงสาวคนหนึ่ง แต่เป็น 'ฉัน' ที่มีเพียง 'ฉัน' คนเดียวเท่านั้น

อีกครั้งที่ปฏิเสธที่จะคุยกับผู้ชายคนหนึ่ง เจตนาของเขาชัดเจนว่าอยากได้ใครสักคนไปดับความเหงาเหมือนกัน แต่เขาก็ไม่ใช่ชิ้นส่วนที่ฉันต้องการอยู่ดี ไม่ว่าพลิกสักกี่รอบมันก็ไม่พอดีกับช่องว่างในใจ--ฉันลอยคออ้างว้างโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางทะเลแห่งชีวิต เกาะเรือลำน้อยอย่างหมิ่นเหม่ หวาดกลัวว่าจะจมลงในห้วงน้ำมีสีฟ้าหนาวเย็น สองมือฉันไขว่คว้าหาใครสักคนมาถมหลุมดำในหัวใจนี่

ไม่ใช่

ไม่ใช่

ไม่ใช่

และคนนี้ก็ยังไม่ใช่

ทั้งๆที่หัวใจของฉันต้องการใครสักคน แต่ทุกคนที่เข้ามาไม่เคยทำให้มันขยับเขยื้อนได้เลย ความรู้สึกที่ฉันเรียกมันว่าความรักนอนนิ่งงันอยู่ที่ไหนสักที่ในหัวใจ และไม่มีใครปลุกให้มันตื่นได้ ฉันจำไม่ได้แล้วว่าฉันหัวใจเต้นแรงให้กับใครสักคนครั้งล่าสุดตอนไหน ลืมไปแม้กระทั่งรสชาติหวานหอมของจูบจากรักแท้ ความคิดฉันกระหวัดไปในห้วงอดีตเมื่อนานมาแล้ว ตระหนักได้ว่าความรู้สึกเหล่านั้นมันดีแค่ไหน และฉันโหยหามันเหมือนคนกระหายน้ำ

ฉันต้องการให้พวกเขาทลายกำแพงสูงๆนี่เข้ามาให้ได้--ได้โปรดเถอะ เข้ามาในนี้แล้วช่วยรับฉันออกไป จูบฉันให้เหมือนกับเจ้าชายในเทพนิยาย สัมผัสฉัน ทำให้ฉันรู้สึกถึงความรักอีกครั้งด้วยเถอะ

แต่คำขอของฉันไม่เคยเป็นจริงเลย

เที่ยงคืนสี่สิบห้านาที

นิ้วมือของฉันยังพิมพ์คุยกับใครสักคนในแอพหาคู่นั่น หลุมดำในหัวใจยังมีขนาดมหึมาเหมือนเคย แต่การคุยกับใครสักคนในเวลาแบบนี้ มันก็คงดีกว่าต้องอยู่คนเดียวในวันที่พายุมันโหมแรง

บางทีคนเราอาจจะเป็นเพื่อนกับความเหงาได้

แต่วันนี้ฉันโป้งแกแล้วความเหงา

ช่วยไปไกลๆจากฉันทีเถอะ ไม่อยากอยู่กับแกแล้วว่ะ มันทรมาณไป
SHARE
Writer
Sunflower38
Beginner
เจิดจ้า แจ่มใส ให้เหมือนทานตะวัน :) TW : Chirwa_Sunshine Joylada : Sunflower38

Comments