"แกรับผิดชอบคำพูดของแกพอแล้ว - ไม่ใช่ฉันก็ไม่เป็นไรหรอก"
     "ผู้หญิงคนนั้นของแกก็ไม่เป็นฉันสักที"                                                                 "แกก็ลองใจร้ายกับฉันบ้างดิ จะได้แฟร์"
มีนาคม 2019 / 95 องศาฟาเรนไฮต์

ความเย็นจากแอร์คอนฯ ภายในคาเฟ่ส่งมาเยียวยาผิวกายที่ร้อนผ่าวจากแดดยามสายของเดือนมีนาคม ฉันแวะกลับมาที่นี่อีกครั้งหลังจากหนีจากประเทศไทยไปพักใหญ่

เสียงเพลง เสียงกระทบกันของแก้วและช้อน รวมถึงกลิ่นหอมของคาเฟ่ยังเหมือนเดิม
เหมือนเดิมที่สุดก็คงรอยยิ้มของเจ้าของร้านที่ยังคงทำงานง่วนอยู่หลังเคาท์เตอร์

"อ้าว แก" เธอสังเกตเห็นฉันในที่สุด
"เออ หวัดดีแก"
"ไปไงมาไงวะ"
"อยากกินชาฝีมือแก แต่แวะมาวันก่อนร้านปิด - นึกว่าเจ๊งละ"
"เลี้ยงหมาเก่งเหมือนเดิม" เธอคงหมายถึงหมาในปาก 55
"หมาอยากกินชา ทำให้กินหน่อย"
"เออ นั่งรอ"
แม่งเหมือนเธอสั่งให้หมานั่งรออ่ะ ว่าป่ะ

"นึกว่าจะไม่กลับไทยแล้ว" ชาแดงที่มีไอเย็นถูกวางลงบนกระดาษทิชชู่ตรงหน้า
"แพลนว่าจะไม่กลับ แต่ลังเลอยู่"
"ลังเลอะไรอีก" เธอขมวดคิ้วแล้วหยิบแก้วชาของฉันไปกินเฉย
"เดี๋ยว 555 ไม่ใช่ว่าของฉันเหรอ"
"ลังเลอะไรของแกอีก อเมริกามันเรียกหาแกมาเป็นสิบปีแล้วนี่"
"ก็ใช่แหละ"
"อย่าบอกว่าเรื่องเขาอีกแล้ว"
ปกติก็คงพยักหน้า แต่รอบนี้ย่ามใจนิดตรงที่เธอคงเดาผิดเพราะฉันตอบด้วยการส่ายหน้า
"แล้ว ?"
"รอบนี้ไม่ใช่เรื่องเขา ดีใจกับฉันที"

เรานั่งมองหน้ากันครู่ใหญ่ ถ้าเธอไม่พูดอะไรสักอย่างออกมาฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะไปต่อยังไงกับหัวข้อนี้เหมือนกัน

"เออ ดีใจด้วย"
"เพื่อนก็ไม่ได้เป็นแล้วนะกับคนนั้น"
"เออ"
"เอออออ"
"เออ"
"เอาแต่เอออ่ะแก"
"แล้วจะให้พูดไรวะ" 

อ่ะ จริงด้วย

"แล้วมาหาฉันทำไม" เธอเป็นฝ่ายเปิดประเด็นอีกครั้ง
"กำลังจะเริ่มใหม่เลยแค่อยากมาบอกแก"
"..."
"แบบตอนแรกฉันก็บอกแก ตอนจบก็เลยอยากมาบอกอีก"
"แล้วฉันได้ขอมั้ย"
ยอมรับเลยว่าสะอึก
สีหน้าของเพื่อนดูไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด ความจริงฉันก็ไม่ควรที่จะกลับมาเพราะรู้แก่ใจว่ายังไงคนในเรื่องที่กำลังจะพูดมันยังไม่ใช่เธอตรงหน้า
"ดุมาก น้องกัสคนที่น่ารักๆไปไหนแล้วคะ" ถนัดที่สุดก็คือทะเล้นกลบเกลื่อนความผิด

แต่ดูหน้าก็รู้ว่าไม่เล่น 

"เพราะเขาเป็นผู้หญิงอีกแล้วใช่ป่ะล่ะ แกถึงได้คิดถึงฉัน"
"อือ ก็ใช่"
สถาปนิกสาวถอนหายใจ

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าอีกครั้งโดยที่เป็นฉันเองที่ไม่กล้าพูดอะไร แววตาของเธอฟ้องความรู้สึกเก่งเหมือนเดิม ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไปเธอก็ใช้สายตาในการแสดงความรู้สึกได้เก่งเหมือนเดิม

"แกรู้ป่ะ ตอนนี้ที่ฉันคิดคืออะไร"
"..."
"อิจฉาว่ะ"
"..."
"จนแกชอบคนโน้นก็แล้วคนนี้ก็แล้ว ผู้หญิงคนนั้นของแกแม่งก็ไม่เคยเป็นฉันสักที"
"..."
"..."
"มันไม่เกี่ยวดิ --"
"รู้ๆ" เธอขัดจังหวะตอนที่ฉันจะอธิบาย "ว่ามันไม่เกี่ยวว่าเพศไหน"
"อือๆ"

"อือ"
"..."
"...ที่ควรรู้จริงๆคือผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางเป็นฉัน" 

ช๊อต 
หัวใจมันกระตุกจริงๆตอนที่ได้ยินแบบนั้น จริงๆกัสเป็นคนน่ารักและฉันคิดว่าเธอควรจะมีความสัมพันธ์ที่ดีไปได้นานแล้วหลังจากที่เราไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่จบม.6 แต่จนแล้วจนรอดในวันหนึ่งเมื่อสองปีก่อนที่ฉันตัดสินใจกลับไปหาเธอกระทั่งจนถึงตอนนี้ เธอก็ยังคงไม่มีใคร เธอบอกว่ายังไม่มีใครทำให้รู้สึกสบายใจได้เท่าฉัน

นั่นแย่นิดหน่อย แย่ตรงที่ฉันไม่สามารถรับผิดชอบความรู้สึกของเธอได้เลย

"แกใจร้าย" คราวนี้เธอถอนหายใจซ้ำแล้วยิ้มออกมา "ผู้หญิงคนนั้นของแกก็ไม่เป็นฉันสักที"
"แกลองใจร้ายกับฉันบ้างดิ จะได้แฟร์"

ปากหมาเหมือนเดิม พูดอะไรออกไปแบบไม่คิดเหมือนเดิม

"ฉันจะไปใจร้ายกับแกทำไม" เธอว่า "เป็นแบบนี้อย่างน้อยก็ยังได้เจอกัน"

"..."
"ไม่ต้องทำหน้ารู้สึกผิด"
"ก็มันรู้สึกป่ะวะ"
"ฉันสบายมากแก ทำใจได้ตั้งแต่ 6 ปีที่แล้วแล้ว"

"ขอโทษนะเว่ย ที่บอกแกว่าไม่ชอบผู้หญิงแต่ตอนนี้แบบ..."
"แกรับผิดชอบคำพูดของแกพอแล้ว - ไม่ใช่ฉันก็ไม่เป็นไรหรอก"
"..."

"ดีใจด้วยนะ ที่บอกว่าเริ่มใหม่ได้แล้ว"
"อือ"
"เล่าเรื่องเขาหน่อยดิ"

เรื่องราวของเธออีกคนเกิดขึ้นในเวลาที่ไล่เลี่ยกับที่ฉันกลับมาหาเธอตรงหน้า มันเกิดขึ้นอย่างคู่ขนานและฉันพยายามเล่าเรื่องราวเกือบสองปีอย่างกระชับที่สุด ขณะที่ผู้หญิงตรงหน้านิ่งฟังอย่างผู้ฟังที่ดี

"สีหน้าดูดีเชียว" ทันทีที่เล่าจบ "คนละคนกับตอนที่มาบอกฉันว่าคบกับคนนั้นเลยอ่ะ"
"แหะ"

"ถ้าแกรักใครมากพอแกจะละลายทุกสีของแกเพื่อเขา - ฉันเคยพูด"
"อือ จำได้"
"...ครั้งนี้ดีใจด้วยนะ ดูเหมือนเขาก็พร้อมจะละลายไปกับแกด้วยเหมือนกัน"

"ถ้าคบกันแล้ว แกกลับมาเล่าให้ฉันฟังอีกได้นะ"
"ได้เหรอ?"
"ก็แค่อยากได้ฟังเรื่องที่แกมีความสุขบ้าง"

เธอก็ยังคงเป็นเธอ น่ารักเหมือนเดิม ยิ้มเก่งเหมือนเดิม เข้าใจทุกอย่างง่ายดายเหมือนเดิม 

ตอนนี้ถ้าเป็นฉากในหนัง ภาพของฉันและเธอคงย้อนกลับไปเป็นเด็กม.ปลายที่ยืนข้างกันในวันปัจฉิม มีสายตาและรอยยิ้มเหมือนเดิมให้กัน โดยมีเรื่องที่ต่างออกไปก็คือเราได้เติบโตขึ้นอีกขั้น ได้เรียนรู้ที่จัดการความรู้สึกและรักกันในคำนิยามที่เราต่างเข้าใจ

การเริ่มใหม่ของฉันในครั้งนี้ไม่ได้จบลงที่เสียงหัวเราะแห้งๆระหว่างฉันกับกัสเหมือนครั้งก่อน แต่มันจบลงพร้อมกับการเริ่มต้นความรู้สึกใหม่ที่มีฉันและเธอเท่านั้นที่เข้าใจ

ขอบคุณนะแก :) 
SHARE
Writer
foschia
the fool
Did your wish ever come true?

Comments

-PikachU-
2 months ago
คุณนี่ ใจร้ายจริงๆน่ะแหละ 555555
Reply
foschia
2 months ago
"ใจร้ายเหนื่อยมั้ย -เสียใจเหนื่อยมาก"
55555 สลดแล้วค่ะ