i miss you.

แอลกอฮอล์ผสมน้ำอัดลมไม่ได้ช่วยกลบรสชาติบาดคอ
มือถือที่แบตหมดไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
แต่ก็ยังคงกุมไว้แน่น

เสียงเพลงทำนองเชื่องช้าดังเบา ๆ ให้ได้ยิน
เนื้อเพลงมันเศร้า
แต่ใจฉันตอนนั้นกลับไม่ได้เศร้าเลยสักนิด



แก้วในมือถูกยกดื่มบ่อยขึ้น
มันหมด และถูกเติมใหม่อีกหลายรอบ
ไม่รู้สิ แต่ปริมาณของเหลวสีอำพันมันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
จนไม่แน่ใจแล้วว่ามีน้ำอัดลมผสมอยู่หรือเปล่า

แต่มันก็ไม่ได้แย่...



หัวใจตัวเองเริ่มเต้นเร็วขึ้น
เพลงเศร้าถูกปิดไปตั้งนานแล้ว
เหลือไว้แค่ตะกอนในความคิด
คนที่ฉันรัก และคนที่รักฉันก็มีอยู่แล้ว

ทำไมยังคิดถึงคนที่ใจร้ายคนนั้น
ทำไมยังโหยหาเสียงทุ้มน่าฟังแบบเขา
ทำไมยังรู้สึกอบอุ่นเมื่อนึกถึงแววตาของเขา

อ้อมกอดของเขาอุ่นเพียงใด
เหตุใดจึงจำได้ทุกอณูความรู้สึกเช่นนี้



น้ำแข็งในแก้วเริ่มละลายผสมกับแอลกอฮอลล์
สีมันจางลงไปนิดหน่อย
แต่รสชาติก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิดเดียว

"ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"
พอเข้ามาแล้วดันล็อคประตูไม่ได้ซะงั้น
แถมที่ใส่ทิชชู่ยังหมุดได้ถึง 360 องศา
ก๊อกน้ำล้างมือยังส่ายไปมา จับไม่ได้สักที


แต่พอเงยหน้ามองกระจก
"แกร้องไห้ทำไม"
เพื่อนที่เข้ามาตามถามขึ้นมา

"แสบตา.."
"โอเค งั้นรอข้างนอกนะ"



โกหก..
ฉันโกหกว่าแสบตา
เสียงสะอื้นดังขึ้นเรื่อย ๆ
ทำไมมีแต่เสียงของคนใจร้ายที่ปลอบฉัน
ทำไมมีแค่ไออุ่น ๆ จากมือของเขาที่ลูบปลอบ
ทำไมมีเขาอยู่ในหัวใจของฉัน


ทำไมล่ะ
ทำไมเขายังไม่ออกไปจากหัวใจ
ทำไมเขายังไม่ออกไปจากห้วงความคิด
ของคนอ่อนแอคนนี้สักที


"แต่ฉันรักคนที่รักฉัน"
ฉันบอกตัวเองด้วยความซื่อสัตย์
เช็ดน้ำตา ก่อนจะเดินออกไป



แก้วในมือเป็นแก้วที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้
แต่มันถูกฉันยกขึ้นดื่มอีกครั้ง
รสชาติค่อนข้างไม่น่ากลืนเท่าไหร่นัก


"หมดแก้วนี้กลับกัน"
"อือ ขอแก้วสุดท้าย"



แก้วสุดท้าย
และขออวยพรให้คนใจร้าย
หายไปจากหัวใจและสมองฉัน



"กลับกันเถอะ"
SHARE
Writer
KHAP
lover
sweet serial killer

Comments