[Fic] White Shirt (Gaeun x Eunbi) <32>
ยูจินทบทวนเหตุการณ์เมื่อครู่ขณะกำลังอาบน้ำเธอกับมินจูดื่มไปไม่น้อย มินจูพูดเก่ง อ้อนเก่ง และที่สำคัญหน้าตาดีมาก ทำให้เธอที่กำลังเคว้งคว้างเผลอโอนอ่อนตามความต้องการของมินจูไปไม่ยากเลย

จากที่เราคุยกันเธอคิดว่ามินจูไม่ใช่คนเลวร้าย แววตาแห่งความเห็นอกเห็นใจเวลามินจูมองมาที่เธอก็รู้สึกได้ว่ามันจริง เธอคิดไปว่าหากเราจะมีความสัมพันธ์กันแบบนั้นก็อาจจะไม่เป็นอะไร มินจูเป็นพวกรักสนุก มันจะเป็นแค่ความสัมพันธ์ที่ไม่มีใครเหนี่ยวรั้งกันไว้ในตอนเช้า มินจูเองก็หวังจะมีสัมพันธ์แบบนั้นกับเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เดินเข้ามาหาที่บาร์นั่น แต่ทุกอย่างมันไม่เป็นไปตามที่ควรจะเป็น เราสองคนจึงมาลงเอยกันในสถานะแปลก ๆ แบบนี้ จะว่าเป็นคู่ขาก็ไม่ใช่ เป็นเพื่อนก็ไม่เชิง เราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญได้มาเจอกันในวันที่อ่อนไหว ทำให้ความสัมพันธ์ของเราแม้จะเกิดขึ้นฉาบฉวยแต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึก เราต่างพึ่งพากันเพื่อบรรเทาบาดแผลในใจ และความเผลอไผลจากความใกล้ชิดมันก็เกิด..

ถ้าเยนาไม่ส่งข้อความมาหา เธอกับมินจูก็คงจะเกินเลยกันไปแล้ว เสียงข้อความเข้าทำให้เธอตื่นจากห้วงอารมณ์ที่กำลังสับสนได้อย่างง่ายดาย แค่เยนาบอกว่าคิดถึงกัน แค่เท่านั้นก็ทำให้ใจเธอสั่น แม้มันอาจจะไม่ใช่คิดถึงแบบเดียวกับที่เธอคิดถึงเยนาก็ไม่เป็นไร แค่ได้รู้ว่าเยนาคิดถึงเธอบ้างก็ยังดี

คืนนี้เธอเพิ่งได้ค้นพบว่าความต้องการทางร่างกาย เทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกข้างในที่พร้อมจะหยุดทุกอย่างเอาไว้ ขอเพียงได้รับเศษเสี้ยวหัวใจของใครบางคน




“โฮต็อกร้านเมื่อกี้อร่อยมากเลย เธอว่ามั้ย”

“อือ อร่อยมากเลยล่ะ ยิ่งอากาศหนาว ๆ แบบนี้ยิ่งอร่อยเลย”

“ไว้วันหลังเราเดินมากินกันอีกนะยูจินอา”

“ได้สิ ไว้เรามากันอีก”

เยนากำลังเดินไปป้ายรถบัสพร้อมกับยูจินเหมือนที่เคยทำเป็นปกติ ก่อนหน้านี้เราเดินไปซื้อโฮต็อกที่อยู่ถัดไปอีกสถานีเพราะเธอไปเจอรีวิวมาว่าร้านนี้อร่อยแล้วก็อร่อยจริง ๆ ด้วย

ร้านดี ๆ อยู่ใกล้แค่นี้ ทำไมถึงเพิ่งจะมารู้นะ..

ก่อนที่เธอจะคบกับพี่ฮยอนอู เราเคยทำแบบนี้กันบ่อย ๆ ไปหาอะไรอร่อย ๆ กิน เดินเล่นด้วยกัน บางครั้งก็มีพี่อึนบีไปด้วย พักหลังก็จะมีพี่กาอึนอีกคน เธอเกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองชอบช่วงเวลาแบบนั้นแค่ไหน พอมาคิดอีกทีความสุขในแต่ละวันของเธอก็ง่าย ๆ แค่นี้ ทำให้เธอเริ่มไม่อยากไขว่คว้าหาใครมาเพิ่มในชีวิตแล้ว

ตั้งแต่ที่ไปกินข้าวด้วยกันวันนั้นพี่ฮยอนอูก็ไม่ติดต่อมาเลย และเธอก็รู้สึกสบายใจมาก ๆ เพราะเธอตัดสินใจเรื่องของเค้าไปแล้ว.. เธอจึงไม่อยากให้ความหวังเค้าอีก

จริง ๆ ตอนคบกับพี่ฮยอนอูก็นับเป็นช่วงเวลาที่สนุกดี เธอได้ลองทำอะไรเหมือนที่เคยวาดฝันเอาไว้หลายอย่าง แต่ถามว่าเธออยากจะกลับไปเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งกับพี่เค้ามั้ย เธอในเวลานี้คงตอบปฏิเสธไป เพราะความสนใจของเธอเปลี่ยนไปแล้ว หลังจากที่เค้าเดินหันหลังให้เธอวันนั้น ก็ทำเอาคนที่คาดหวังกับความสัมพันธ์ไว้มากอย่างเธอเสียหลัก เธอเสียใจ เธอร้องไห้ แต่ในเวลาเดียวกันเธอก็ได้มองเห็นใครที่เธอเคยมองข้ามไป

เธอได้รู้ว่ามีคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ เข้าใจและไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอ แต่เธอกลับมองข้ามเค้ามาตลอด ตอนนี้เธอจึงอยากใช้เวลากับคน ๆ นั้น อยากจะมีความสุขด้วยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในแต่ละวันกับ ‘ยูจิน’ มากกว่า และพอเธอได้รู้ว่ายูจินคนที่ช่วยให้ไออุ่นในวันที่ใจเธออ่อนแอ ความจริงแล้วเค้าเหงาแค่ไหน เธอก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นอีก เธออยากจะเป็นคนที่ทำให้ยูจินมีความสุข เธออยากจะเห็นยูจินยิ้มให้เธอด้วยความสดใส ไม่ใช่ยิ้มให้เธอด้วยแววตาแสนเศร้าอย่างที่ผ่านมา และที่สำคัญที่สุดคือเธอไม่อยากแบ่งยูจินให้ใคร ไม่ว่าในสถานะไหนก็ตาม..

“มองหน้าฉันอย่างนั้นทำไม หน้าฉันมีอะไรติดรึเปล่า”

“เปล่าหรอก ไม่มีอะไร”

“ไม่มีอะไรทำไมยังมองอยู่ล่ะ”

“ก็อยากมอง”

“ท่าจะบ๊องแล้วนะเธอน่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ นี่ยูจินอา.. ทำไมไม่ยิ้มแล้วล่ะ”

“หืม?”

“เมื่อกี้เธอยิ้มนะ ตอนกินโฮต็อกเธอก็ยิ้ม””

“เหรอ ฉันยิ้มเพราะมันอร่อยดีล่ะมั้ง ฉันไม่รู้หรอกว่าตัวเองยิ้มรึเปล่า”

“ยิ้มอีกได้มั้ยล่ะ”

“อยู่ดี ๆ จะให้ยิ้มเหรอ ยิ้มตลอดเวลาคือคนบ้านะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ก็ยิ้มให้ฉันหน่อยไม่ได้หรือไง ฉันอยากเห็นน่ะ”

“…”

“เวลาเธอยิ้มน่ะ ดูดีมากเลยนะยูจินอา”

นี่เธอจะฆ่าฉันเหรอ.. อย่ามาพูดด้วยสีหน้าแบบนี้นะ!

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”

“ปะ..เปล่า”

“ยูจินอา”

“ว่า?”

“วันเสาร์ว่างรึเปล่า”

“ว่าง”

“อาทิตย์ล่ะ”

“ก็ว่างนะ”

“งั้น.. ฉันขอไปค้างห้องเธอได้มั้ย”

“…”

“อยากชวนดูซีรี่ส์เรื่องใหม่พร้อมกันน่ะ เห็นเค้าว่าสนุกดี เธอ.. จะสะดวกมั้ย ฉันไปได้รึเปล่า..”

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”

“งั้นตกลงตามนี้นะ!”

“อื้อ”

“รถมาแล้วล่ะ ไว้เจอกันนะ”

“อือ เจอกัน”

ยูจินโบกมือตอบเยนาที่โบกมือลาเธออย่างร่าเริงจากบนรถ สองสามวันมานี้เยนาดูอารมณ์ดี ชวนเธอไปเล่นโน้นนี่ทุกวันซึ่งมันทำให้เธอมีความสุขทีเดียว

เธอทำใจแล้วล่ะ.. ทำใจไว้แล้วว่าถึงยังไงเธอก็คงตัดใจเดินไปจากเยนาไม่ได้ ไม่ว่าเธอจะอยากหนีไปแค่ไหน ไม่รู้ว่าเธอยังพยายามไม่พอ หรือใจเธอมันอ่อนแอ เพราะแค่เยนาเรียกหาเธอก็พร้อมจะกลับมาเหมือนเจ้าหมาที่ถูกเรียกโดยเจ้านายยังไงอย่างงั้น เธอจึงขอแค่ได้อยู่ด้วยกันไปแบบนี้ ขอแค่เยนามีเวลาให้เธอบ้างแบบนี้ เยนาจะมีใครเธอก็จะอดกลั้นความรู้สึกเอาไว้ จะไม่ทำอะไรให้เค้าลำบากใจอีก

เยนายา.. ขอให้ฉันได้อยู่ข้างเธอบ้างเถอะนะ อยู่ในวันที่เค้าไม่มาหาก็ได้.. ฉันไม่อยากจะสนใจอะไรอีกแล้ว




“หอมจัง นี่แชมพูที่เพิ่งซื้อมาใหม่เหรอคะ”

“อื้อ ฉันว่าแล้วว่าพี่ต้องชอบกลิ่นแบบนี้”

อึนบีที่เพิ่งสระผมเสร็จ เดินมานั่งที่โซฟาซึ่งพี่กาอึนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว พี่เค้าเช็ดผมให้เธอเหมือนที่เธอชอบ (อ้อน) ให้ทำ แล้วก็ช่วยเป่าผมให้จนแห้งอีกด้วย

“เรียบร้อยแล้วเจ้ากระต่าย”

“ขอบคุณนะคะ”

“ทำไงก่อน”

พี่กาอึนเอานิ้วจิ้มแก้มตัวเองเพื่อขอรางวัลจากเธอ เธอจึงจูบแก้มนิ่ม ๆ ของพี่เค้าทั้งซ้ายทั้งขวาไปเลย

“อึนบีอา พรุ่งนี้พี่น่าจะกลับดึกนะ พี่ต้องเคลียร์งาน คงกลับมาไม่ทันทำข้าวเย็น อึนบีหาอะไรกินไปก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอพี่นะคะ”

“ฉันก็เกือบลืมบอกพี่แล้วเนี่ย ว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปดื่มกับเพื่อน ว่าจะชวนพี่ไปด้วยกัน พี่ติดงานเหรอ พรุ่งนี้วันศุกร์นะ”

“อืม พี่ไม่แน่ใจว่าเคลียร์งานเสร็จแล้วจะไปไหวมั้ย อึนบีจะไปดื่มกับพวกน้องแชวอนเหรอคะ”

“เปล่าหรอก เป็นเพื่อนที่เจอกันตอนไปเที่ยวน่ะ ไม่ได้เจอกันนานแล้ว เค้ากลับมาจากเมืองนอก ก็เลยชวนให้ออกไปเจอกัน”

“เจอกันตอนไปเที่ยวนี่คือไปเที่ยวกลางคืน?”

“อือ เจอกันที่มูนไลท์”

“หืม แค่เพื่อนแน่เหรอ ไม่ใช่ว่าเคยกิ๊กกันอะไรแบบนี้นะ”

“พี่นี่บ๊องจริง ๆ ถ้าฉันจะออกไปหากิ๊กแล้วจะชวนพี่ไปด้วยทำไมล่ะ”

“เออ ก็จริงแฮะ”

“แต่ฉันว่าจะชวนยูจินไปด้วย พี่ว่าดีมั้ย ให้เค้าได้ไปเจอคนใหม่ ๆ บ้าง”

“อืม ดีสิ เผื่อพี่ไปไม่ได้ยูจินจะได้ไปเป็นหูเป็นตาให้พี่”

“ยูจินน่ะเด็กฉันนะ พี่ว่ายูจินจะเข้าข้างใคร”

“อา.. แบบนี้พี่ก็แย่สิคะ”

“นี่คิดว่าฉันจะไปหากิ๊กจริง ๆ เหรอ?”

“เปล่าหรอกค่ะ.. แต่ที่มาของเพื่อนอึนบีมันดูไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่เลยหนิ เจอกันที่มูนไลท์อะ”

“ฉันก็เจอกับพี่ครั้งแรกที่นั่นนะ”

“ก็นั่นแหละ ยิ่งไม่น่าไว้ใจเข้าไปใหญ่เลย! เจอพี่ครั้งแรกอึนบีคิดว่าพี่น่าไว้ใจเหรอคะ?”

อึนบีหัวเราะให้กับความจริงข้อนั้นที่พี่กาอึนพูดออกมาเอง ก็ไม่น่าไว้ใจจริง ๆ นั่นแหละ

“ในนั้นส่วนมากเค้าก็อยากทำความรู้จักแบบมีจุดประสงค์กันทั้งนั้นแหละ”

“เมื่อก่อนพี่ก็ไปล่าเหยื่อที่นั่นล่ะสิ”

“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ เรียกว่าพี่ไปพบปะผู้คนใหม่ ๆ จะดีกว่า”

“แบบมีจุดประสงค์ด้วยใช่มั้ย”

“นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนั้นพี่เหงาหนิคะ ตอนนี้พี่ไม่ทำแบบนั้นแล้วนะ”

“ก็อย่าให้รู้ละกัน”

“ฮืออ ไม่เห็นต้องทำเสียงน่ากลัวขนาดนี้เลย พี่ไม่ทำแบบนั้นแน่นอน ก็พี่มีอึนบีแล้วหนิคะ ทำไมพี่ต้องสนใจคนอื่นด้วย อึนบีอา.. พี่พูดจริงนะคะ”

“รู้แล้วค่ะ แค่นี้ต้องทำคิ้วตกด้วยเหรอไงหือ?”

อึนบีใช้สองมือประคองใบหน้าของพี่กาอึนด้วยความเอ็นดู ก็พี่เค้ามาทำคิ้วตกใส่ ไหนจะเสียงอ้อน ๆ แบบนั้นอีก

“ก็พี่กลัวอึนบีไม่เชื่อพี่อะ”

“ฉันเชื่อพี่อยู่แล้วล่ะ วัน ๆ พี่ก็ทำงานหัวฟู กลับมายังต้องทำกับข้าว ต้องช่วยฉันทำงานบ้าน แล้วเราก็นอนข้าง ๆ ทุกวันแบบนี้ถ้าพี่ยังมีคนอื่นอีก ฉันก็ไม่รู้ว่าไงแล้วอะ”

“ที่มาอ้อนให้ทำกับข้าวให้กินนี่เป็นแผนเก็บพี่ไว้ที่บ้านเหรอคะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ถ้าบอกว่าใช่ พี่จะไม่ทำกับข้าวให้ฉันกินแล้วเหรอ”

“ก็ทำให้กินอยู่ดีแหละค่ะ พอเห็นอึนบีกินข้าวได้เยอะพี่ก็สบายใจ แค่จะบอกว่าแผนนี้เวิร์คนะ เพราะวัน ๆ พี่เอาแต่คิดว่าจะทำอะไรให้อึนบีกินดี ตอนนี้พี่หมกหมุ่นกับการทำกับข้าวมากเลย เนี่ย ตอนนี้ก็เผลอคิดอีกแล้ว”

“เริ่มเหมือนคุณแม่บ้านเข้าไปทุกทีแล้วนะ”

“อือ เมื่อก่อนเวลาไปจ่ายของพี่ก็แค่หยิบ ๆ มา แต่เดี๋ยวนี้พอมันไม่ใช่เงินพี่คนเดียวแล้วพี่ก็ต้องระวังมากขึ้น ในหัวพี่มันเปรียบเทียบราคาของในซุปเปอร์มาเก็ตได้แบบอัตโนมัติเลยล่ะ เหมือนว่าพี่จะจำได้แล้วว่าอะไรมันควรราคาเท่าไหร่ แล้วที่ไหนจะถูกที่สุด สมองพี่ทำงานหนักมากตอนไปซื้อของเข้าบ้านเนี่ย”

“ขอโทษนะที่สองสามวันนี้ฉันยุ่งเลยไม่ได้ไปกับพี่เลย ไม่ได้ช่วยทำกับข้าวด้วย เหนื่อยมากรึเปล่าคะ”

“เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ แต่แค่เห็นหน้าอึนบีที่บ้านพี่ก็หายเหนื่อยค่ะ”

“ตอบดีแบบนี้ต้องให้รางวัลแล้ว”

“รางวัลอะไรคะ”

“อยากรู้ก็รีบไปอาบน้ำสิ”

หืมม

“เพราะพุดดิ้งในตู้เย็นหมด เราเลยยังไม่ได้กินของหวานกันเลยนะ”

เอ๋~

“คืนนี้จะฉันจะเสิร์ฟ ‘ของหวาน’ ให้พี่ถึงที่เลยล่ะ อยากกินมั้ยคะ”

อยากค่ะ..

“ไม่ตอบนี่คือไม่อยากเหรอคะ”

“พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ! อึนบีห้ามไปหลับก่อนด้วยล่ะ เดี๋ยวพี่มา”

“อา.. ถ้าช้าฉันก็อาจจะง่วง..”

“พี่ไปแป๊บเดียว! แป๊บเดียวจริง ๆ”

“พี่อย่าวิ่งสิ เดี๋ยวก็ล้มหรอก”

“ไม่รู้แล้วววว”





“ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าจะมาที่นี่แล้วไม่รู้จะชวนใครให้โทรเรียกฉันน่ะ”

มินจูเดินเข้ามาทักยูจินที่นั่งอยู่หน้าบาร์ วันนี้เธอมีนัดกับเพื่อน ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอยูจินที่นี่ ไม่คิดว่าจะได้เจอยูจินอีกครั้งเร็วขนาดนี้

“คุณนี่เที่ยวทุกวันเลยหรือไงเนี่ย”

“ก็ไม่ทุกวันหรอก คุณยังไม่ตอบเลยนะ ว่ามาคนเดียวทำไมไม่โทรหาฉันล่ะ ลืมที่เราสัญญากันไปแล้วเหรอ”

“ก็ใครว่าฉันมาคนเดียวล่ะ”

ยูจินพยักหน้าเป็นเชิงให้มินจูหันไปด้านหลัง

“ไหนบอกว่าอยากมาเจอพี่ ที่แท้ก็อยากมาจีบสาวนี่เอง”

“พี่อึนบี! คิดถึงจังเลย”

มินจูกอดอึนบีแน่นด้วยความคิดถึง เธอกับพี่อึนบีมารู้จักกันที่นี่ ตอนนั้นทั้งเธอและพี่อึนบีเป็นนักเที่ยวหน้าใหม่สำหรับบาร์เฉพาะแบบนี้ พอคุยแล้วถูกคอก็เลยนัดมาเที่ยวด้วยกันบ่อย ๆ มาแยกย้ายกันไปตอนเธอไปเรียนต่อนี่แหละ

“ไม่เจอกันตั้งนาน จะนัดพี่ทีก็ต้องนัดมาที่นี่สินะ จะได้จีบสาวไปด้วย”

“โธ่พี่ ก็เราเจอกันครั้งแรกที่นี่หนิ ฉันก็คิดถึงวันเก่า ๆ มั้ยล่ะ”

“อย่าพูดเหมือนเป็นเรื่องโรแมนติกได้ปะ ขนลุก”

“ฮ่า ๆ ๆ แต่ที่บอกว่าคิดถึงพี่น่ะ ก็คิดถึงจริง ๆ นะ”

“จ่ะ ๆ เชื่อก็ได้ พี่ก็คิดถึงเราเหมือนกัน แล้วเป็นไงบ้างสบายดีนะ”

“อือ! ดีสุด ๆ เลยล่ะ ได้ไปอยู่ไกล ๆ แม่ก็ไม่ต้องไปนัดดูตัวบ่อย แต่แม่ก็คือแม่อะพี่ พอฉันกลับมาก็หาเรื่องให้ไปดูตัวทันทีเลย แล้วพี่เป็นไงบ้าง”

“ก็เหมือนเดิมแหละ พี่ก็สบายดีตามเรื่องตามราว.. แล้วที่เรามาคุยกับยูจินนี่ยังไง พี่เห็นนะ”

“หืม? นี่พี่กับยูจินมาด้วยกันเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ”

อึนบีพูดพร้อมเดินไปโอบไหล่ยูจินไว้

“ไหนตอนแรกพี่บอกจะพาแฟนมา.. อย่าบอกนะว่ายูจินเป็นเด็กพี่อะ..”

“อื้อ เด็กพี่เอง อย่าบอกนะว่าสนใจ”

ฉิบหาย..

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะมินจูยา”

ก็ฉันเกือบเคลมเด็กพี่ไปแล้วอะ.. แล้วยูจินนี่ยังไง ยังจะมายิ้มอะไรอีก นี่เรื่องคอขาดบาดตายนะ! มีแฟนแล้วทำไมไม่บอก! แถมยังเป็นแฟนพี่อึนบีอีก! แล้วก่อนหน้านี้ที่อยู่คนเดียวนี่ยังไง ทะเลาะกันอยู่งี้เหรอ?

“สรุปสนใจยูจินอยู่จริงอะ”

“คือว่า..”

“ว่า?”

พอยูจินเห็นมินจูเลิ่กลั่กผิดกับภาพลักษณ์แบบนี้ เธอขำก็ขำสงสารก็สงสาร เธอจึงเริ่มเล่าเรื่องเธอกับมินจูให้พี่อึนบีฟังเอง

“คืองี้พี่ อาทิตย์ก่อนฉันอยากมาที่นี่แต่ไม่อยากรบกวนพี่เลยมาคนเดียวแล้วก็ได้เจอกับมินจู มินจูบอกว่ากลับบ้านไม่ได้เพราะทะเลาะกับแม่แล้วก็ไม่มีเงินสดเหลือเลยด้วย เลยขอไปนอนบ้านฉันก็แค่นั้น”

ยูจินนนน นี่คุณกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าแฟนเลยเหรอ? บ้าไปแล้ว!

“นี่ไปค้างด้วยกันมาเหรอ”

พี่อึนบี.. พี่อย่าขมวดคิ้วแบบนั้นดิ..

“คือ.. มันไม่ใช่แบบนั้น/อื้อ ก็เค้าบอกว่าไม่มีที่ไปอะ”

โอ้โห.. งานนี้ไม่น่ารอด..

“แล้วสรุปว่าได้ ‘นอน’ ด้วยกันมั้ย”

“นอน/ไม่ได้นอนแบบนั้นพี่!”

“ยังไงแน่”

แม่พิโรธแล้วปะวะเนี่ย..

“นี่คุณนอนกับฉันแล้วแต่ไม่กล้ายอมรับเหรอมินจู.. เสียใจเหมือนกันนะเนี่ย”

“ยูจิน คุณพูดอะไรเนี่ย!”

เล่นบ้าอะไรเนี่ยยูจิน มันใช่เวลามั้ยอะ ฮือออ

“ตกลงยังไงแน่ นี่เธอหลอกฟันน้องพี่เหรอมินจู”

“คือฉันไปนอนห้องยูจินมาจริง แต่คือไป ‘นอนหลับ’ ไม่ได้ ‘หลับนอน’ อะพี่.. เดี๋ยวนะ เมื่อกี้พี่บอกว่าน้องพี่เหรอ”

“อือ ยูจินเป็นน้องพี่”

“ก็ไหนว่าเด็กพี่ไง”

“ก็เด็กในปกครองของพี่ น้องที่ทำงาน”

“ไม่ใช่แฟนพี่ใช่มั้ย ไหนบอกจะพาแฟนมา”

“เปล่า แฟนพี่เลิกงานดึกเลยมาด้วยไม่ไหว”

“โอ๊ยพี่อะ! พี่ทำฉันขวัญกระเจิงหมดแล้วนะ เลี้ยงเหล้าปลอบใจฉันเลยนะ”

“เอ้า พี่ทำอะไรล่ะเนี่ย”

กลายเป็นว่ามินจูงอแงมากอดอึนบีไว้ไม่ปล่อย แล้วแอบทำตาขวางใส่ยูจินที่มาปั่นให้เรื่องมันไปกันใหญ่ ซึ่งยูจินก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ฉันไปห้องน้ำแป๊บนะพี่”

หลังจากที่ย้ายจากหน้าบาร์มานั่งที่โต๊ะได้พักนึง ยูจินก็ขอตัวออกไปให้คนที่ไม่ได้เจอกันนานได้คุยกันสะดวก ๆ พอยูจินไปแล้วจากที่อึนบีเคยถามเรื่องทั่ว ๆ ไปกับมินจูก็เริ่มถามสิ่งที่สงสัยสุด ๆ ตอนนี้ทันที

“กับยูจินนี่ยังไงแน่ แค่นั้นจริงเหรอมินจู”

“ก็ไปค้างห้องยูจินมาจริงแหละ แต่แค่นอนเฉย ๆ จริง ๆ”

“อย่างเราอะนะไปนอนห้องสาวแล้วนอนเฉย ๆ”

“ก็ไม่ได้อยากนอนเฉย ๆ หรอก แต่ยูจินเค้าไม่เหมือนคนอื่นน่ะ”

มินจูนั่งย้อนนึกคืนที่เธอได้เจอยูจินเป็นครั้งแรก

“ฉันก็ทำเหมือนที่เคยทำแหละพี่ ถ้าเจอคนถูกใจก็ชวนไปนอนด้วย คืนนั้นฉันเลือกยูจิน ยูจินเหมือนกำลังมีเรื่องทุกข์ใจ เค้าดูเหมือนจะไม่ได้สนใจเท่าไหร่ว่าจะเป็นฉันหรือเป็นใครมาทัก เหมือนเค้าพร้อมไปกับใครก็ได้ ที่ฉันบอกเค้าไปว่าไม่มีเงินก็ไม่มีจริง ๆ พอดีหนีนัดดูตัวมาอะพี่ แม่โกรธเลยระงับบัตรเครดิต ฉันเลยใช้เป็นข้ออ้างในการไปค้างห้องยูจินซะเลย”

“แล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะ พอเราสร่างเมาแล้วยูจินดูสวยน้อยลงหรือไง”

“ไม่ได้สวยน้อยลงเพราะฉันสร่างหรอก วันนั้นฉันไม่ได้เมา แต่สวยน้อยลงเพราะตอนไปถึงห้องยูจินไปล้างหน้าแล้วเอาแว่นมาใส่เฉย คนอะไรใส่แว่นแล้วเปลี่ยนไปเป็นคนละคน”

“แว่นทรงกลม เลนส์หนา ๆ ใช่มั้ย”

“ใช่! ฉันเห็นแล้วสตั๊นไปเลย”

“ฮ่า ๆ ๆ หมดอารมณ์เลยว่างั้น”

“ก็ไม่ใช่ทั้งหมดอะพี่ เค้าก็ยังน่ารักอยู่ดีแหละ แต่หลัก ๆ เลยคือฉันคิดว่ายูจินดูเปราะบางมากเลย ทั้งคำพูดทั้งสายตาของเค้าทำให้ฉันสะเทือนใจ ยูจินเค้าก็ตามใจฉันนะ ไม่ได่ขัดขืนอะไรเลย แต่คืนนั้นฉันคิดว่าถ้าทำอะไรลงไปตามใจฉัน อาจจะทำให้ยูจินแย่กว่าเดิม”

“อืม ช่วงนี้ยูจินมีเรื่องไม่ค่อยสบายใจอยู่น่ะ”

“ฉันสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังของเค้า คืนนั้นฉันเลยนอนกอดเค้าไว้แทน”

มินจูก็ยังเป็นมินจูที่เธอรู้จัก เป็นเด็กร่าเริง รักสนุก ถึงจะดูเป็นคนที่พึ่งพาอะไรไม่ค่อยได้ ทำอะไรไม่จริงจัง แต่ถ้าพูดถึงความใจดีน่ะมินจูชนะขาดเลย

“ว่าแต่ ทำแค่นั้นจริงเหรอ”

“แหะ ๆ ก็มีจุ๊บกันนิดหน่อยแหละพี่”

“เนี่ย กบยังไงก็ยังเป็นกบอยู่วันยังค่ำ ว่าแต่เดี๋ยวนี้ยังเล่นมุกเจ้าชายกบจีบสาวอยู่ปะ”

“…”

“ถามจริง? ไม่คิดมุกใหม่ ๆ บ้างหรือไง”

“ก็นี่มุกหากินฉันนะ! คนหน้ามันเหมือนกบจะให้ใช้มุกอะไรได้อีกอะ! หึย!”

“ฮ่า ๆ ๆ ก็คงงั้นแหละ มีแต่เธอที่ใช่แล้วจะเวิร์ค”

“ใช่มะ มุกนี้น่ะฉันใช่ไม่เคยพลาด ขนาดแชยอนยังต้องยอมฉันเลยนะ เออใช่! แชยอนจะกลับมาแล้วนะพี่”

“เหรอ เมื่อไหร่ล่ะ”

“คงเดือนนี้ไม่ก็เดือนหน้านี่แหละ ฉันก็จำเวลาแน่นอนไม่ได้แล้ว ไว้แชยอนกลับมาแล้วเราไปเที่ยวด้วยกันนะ ไปด้วยกันเหมือนก่อนฉันกับแชยอนจะไปเรียนต่อน่ะ”

“ก็เอาสิ พวกเธอนั่นแหละทิ้งพี่”

“โห กล้าพูด ได้ข่าวว่าพอพวกฉันไม่อยู่พี่ก็มีแฟนหนิ พี่นั่นแหละทิ้งพวกฉัน”

“ทำยังกับพวกเธออยากมีแฟนเป็นตัวเป็นตนงั้นแหละ พี่เห็นควงกันไม่ซ้ำหน้า”

“ก็ใครจะไปเหมือนพี่ล่ะ ใครมาจีบก็ไม่สนใจ มัวแต่มองหาสาวที่เจอกันแค่ครั้งเดียวคนนั้น แล้วเค้าก็หายไปเลยเหมือนไม่เคยมีอยู่จริง”

อึนบีจิบเครื่องดื่มแก้เขิน เธอทำแบบนั้นจริง ๆ หลังจากวันที่ได้เจอพี่กาอึนเธอก็ไม่ถูกใจใครอีก คอยมองหาแต่พี่กาอึนทุกครั้งที่ไปเที่ยว จนมินจูกับแชยอนแซวว่าผู้หญิงคนที่เธอมองหาเป็นภาพหลอนที่เธอสร้างขึ้นมาเองด้วยซ้ำ

“แล้วมองหาเค้ามาตั้งนานน่ะ ตกลงหาเจอมั้ย”

“อือ เจอแล้ว”

“จริงปะพี่! แล้วเป็นไง เค้าจำพี่ได้ปะ? ได้คุยกันมั้ย? เค้าหายไปไหนมา?”

“ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น”

“ต้องตื่นเต้นสิพี่ เวลาเราไปเที่ยวกันก็ไม่เคยมีวี่แววเค้าเลย แต่พี่มาบอกว่าเจอแล้วจะไม่ให้ฉันตื่นเต้นได้ยังไงล่ะ ตกลงว่าได้คุยกันมั้ย?”

“ได้คุยสิ”

“แล้วไงต่อล่ะ เล่าละเอียด ๆ หน่อยสิพี่”

“ก็อยากรู้เรื่องอะไรล่ะ”

“ก็ทั้งหมดนั่นแหละ! เออ.. แล้วพี่เจอคคนนี้ก่อนจะคบกับแฟน หรือมีแฟนก่อนแล้วถึงเจอล่ะ”

“มันสำคัญยังไงล่ะ”

“ก็ถ้ามาเจอตอนที่มีแฟนแล้วมันก็เศร้า ๆ มั้ยล่ะ พี่ตามหาเค้าตั้งนานมาเจอกันวันที่สายอะไรแบบนี้น่ะ”

“ไม่หรอก เจอกันก่อนน่ะ”

“แล้วทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ คุยกันแล้วไม่คลิ๊กเหรอ อย่างน้อยพี่ก็ควรจะชวนเค้าไปเดทซักหน่อยนะ”

“พี่ไม่ได้ชวนเค้าไปเดทหรอก”

“อะไรของพี่เนี่ย อุตส่าห์หาเค้าเจอแล้ว”

“ที่บอกว่าพี่ไม่ได้ชวน คือเค้าชวนพี่ก่อนน่ะ”

มินจูเม้มปากแน่นเพราะกลัวจะเผลอกรี๊ด

“แล้วมันยังไงต่อล่ะพี่ ก็ดูสนใจกันทำไมไม่ได้คบกันล่ะ เค้ามีแฟนแล้วเหรอ”

“แล้วใครบอกไม่ได้คบ”

“ก็พี่บอกว่า ตอนนี้มีแฟนแล้ว”

“อือ ก็มีแล้วไง”

“งงแล้วนะ”

“ฮ่า ๆ ๆ ยากตรงไหนล่ะ ลองคิดอีกทีสิมินจูยา”

“พี่เจอคนที่พี่ตามหาก่อนจะคบกับแฟน เค้าชวนพี่ไปเดท พี่มีแฟน.. อย่าบอกนะว่าคนที่พี่คบอยู่ตอนนี้กับคนที่พี่คอยมองหาทุกคืนน่ะ เป็นคน ๆ เดียวกัน”

“อาฮะ”

“นี่พี่ได้คบกับคนที่พี่ชอบเค้าตั้งแต่แรกเจอเหรอ”

“อือ”

“กรี๊ดดดดดดดดดดด”

“มินจูอย่าเสียงดังสิ”

“แล้วทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรกล่ะพี่!”

“ก็.. มันเขินหนิ พวกเธอก็ชอบล้อพี่เรื่องนี้ด้วย”

“โอ๊ยพี่! เขินอะไรล่ะ นี่มันสุดยอดเลยนะ! ยินดีด้วยนะพี่ วันนี้พี่ไม่ต้องเลี้ยงฉันแล้ว เดี๋ยวฉันเลี้ยงพี่เอง เปิดแชมเปญกันเถอะ มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ต้องมีแชมเปญฉลองสิจริงมั้ย?”

มินจูรีบเรียกพนักงานมาสั่งแชมเปญ ยูจินที่เพิ่งกลับจากห้องน้ำรู้สึกสับสนนิดหน่อยที่มินจูกำลังกอดพี่อึนบีแถมยังหอมแก้มพี่เค้าซ้ายทีขวาที

“คุณ ชนแก้ว ๆ”

ชนก็ชน.. ยูจินรับแก้วจากมินจูที่ตอนนี้ดูร่าเริงผิดปกติ ครั้งก่อนก็ไม่ดูร่าเริงขนาดนี้นะ เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย




คิดถูกจริง ๆ ที่ดื่มน้อย.. ยูจินกำลังนั่งรอคนขับรถมาขับรถของมินจูกลับบ้าน โดยที่มีพี่อึนบีนั่งซบไหล่ ส่วนมินจูนอนหนุนตักเธอ

เธอไม่อยากจะเรียกว่ามินจูกำลังหลับ ขอเรียกว่าสลบไปจะดีกว่า ไม่รู้คึกอะไรนักหนาถึงได้ดื่มไปมากขนาดนั้น ยังดีที่พี่อึนบีแค่มึนหัวและยังมีสติมากพอจะบอกที่อยู่ได้เธอจึงเบาใจไปเรื่องนึง แต่เจ้าของรถนี่สิไม่ตื่นซักที จะเอายังไงดีล่ะเนี่ย

“ยูจินอา เดี๋ยวให้เค้าขับไปส่งเราที่บ้านก่อน แล้วให้มินจูนอนบ้านพี่ก็ได้นะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันให้มินจูนอนห้องฉันก็ได้”

“เอางั้นเหรอ”

“ถ้าให้มินจูค้างกับพี่ ฉันว่าพี่กาอึนน่าจะไม่โอเคนะ รบกวนพวกพี่เปล่า ๆ แล้วมินจูก็ยิ่งมือไวอยู่ด้วย ฉันกลัวว่ามินจูไปลวนลามพี่ตอนเค้าไม่ค่อยมีสติแล้วตื่นมาจะมีรอยฝ่ามือพี่กาอึนประทับอยู่บนหน้า”

“ฮ่า ๆ ๆ พี่ก็แค่โยนมินจูไว้ที่โซฟา แล้วก็กลับเข้าไปนอนในห้องแหละ พี่กาอึนก็คงไม่ว่าอะไรหรอก”

วันนี้ยูจินได้รู้เรื่องเกี่ยวกับพี่อึนบีเพิ่มอีกหลายเรื่อง รวมถึงเรื่องที่พี่ทั้งสองคนย้ายไปอยู่ด้วยกันแล้ว

“ไม่เอาหรอก ฉันไม่ให้มินจูไปอยู่เกะกะพวกพี่หรอก”

“แล้วเราโอเคแน่นะ”

“โอเคสิคะ มินจูเคยมาค้างห้องฉันแล้ว เค้าก็นอนไม่ดิ้นนะ”

“ไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นสิ ยูจินอา.. มินจูน่ะเป็นเพื่อนที่ดีนะ แต่ถ้าเป็นแฟนน่ะ.. พี่ว่าไม่น่าไหว เข้าใจที่พี่พูดใช่มั้ย”

“พี่ ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับมินจูหรอก พี่ก็รู้อยู่แล้วหนิว่าฉันรักใคร”

“พี่รู้ แต่คนเรามันก็มีหวั่นไหวกันได้มั้ย แล้วยัยกบเนี่ยก็ใช่ว่าจะขี้เหร่ เห้อ.. แต่จริง ๆ มันก็เป็นสิทธิ์ของเราแหละ พี่แค่เป็นห่วงน่ะ เราจะตัดสินใจยังไงพี่ก็ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายอยู่แล้ว”

“ฉันรู้ว่าพี่พูดเพราะเป็นห่วงฉัน แต่ฉันกับมินจูน่ะไม่ได้คิดจะสานสัมพันธ์กันแบบนั้นหรอก ฉันรู้ว่ามินจูเป็นพวกไม่จริงจังกับใคร เค้าก็ไหลไปเรื่อยแหละ แค่เรื่องเยนาฉันก็จะไม่ไหวแล้ว ถ้าคบกับคนเจ้าชู้อย่างมินจูฉันคงช้ำใจตายพอดี”

“พี่ดีใจที่ได้ยินแบบนี้นะ เพราะมินจูน่ะใจดีมาก ๆ แต่ข้อเสียของเค้าก็คือใจดีไปทั่วนี่แหละ เจ้าชู้สุด ๆ ไปเลย นี่ถ้ามีแชยอนอยู่ด้วยนะยิ่งแล้วใหญ่ ไม่มีใครห้ามใครเลยล่ะ”

“ฉันก็ยังงงนะ ว่าพี่มาสนิทกับมินจูได้ยังไง อีกคนที่ชื่อแชยอนด้วย ฟังจากที่พี่กับมินจูเล่าวันนี้ ดูนิสัยไม่เห็นจะเข้ากันได้เลย”

“พี่ก็มองข้ามข้อเสียของพวกเค้าไปน่ะ ตอนที่พี่เริ่มเที่ยวบาร์พวกนี้ใหม่ ๆ หันไปก็เจอมินจูนี่แหละที่ดูตื่น ๆ เหมือนกัน มองแล้วถูกชะตาก็เลยได้เป็นเพื่อนกันตั้งแต่นั้นแหละ ส่วนแชยอนมาสนิทกันทีหลัง พี่กับมินจูเข้าใจวัฒนธรรมของสังคมกลางคืนแบบนี้มากขึ้นก็เพราะแชยอนที่เที่ยวมากก่อนช่วยแนะนำหลาย ๆ อย่างให้ล่ะ อะ! คนนั้นต้องเป็นคนขับรถที่เรียกมาแน่เลย ขึ้นรถกันเถอะ มาเดี๋ยวพี่ช่วยพยุงมินจูเอง”

ยูจินคิดไปว่าต่อไปเธอก็จะได้เข้าใจสังคมใหม่นี่มากขึ้นเหมือนกันใช่มั้ย โลกใบใหม่ที่เธอเพิ่งค้นพบได้ไม่นานและยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ถ้ามีพี่อึนบีอยู่ด้วยแบบนี้เธอก็คงไม่เป็นไร อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้โดดเดี่ยวเหมือนตอนแรกอีกแล้ว






“นี่คุณมาใส่เสื้อก่อน”

ยูจินเริ่มระอากับคนเมา เธอพยายามจะช่วยมินจูเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่มินจูไม่ให้ความร่วมมือเท่าไหร่เลย

“คุณ อย่าดื้อสิ”

ยูจินพยายามจะใส่เสื้อตัวใหม่ให้ หลังจากที่เจ้าตัวไปกอดโถส้วมอ้วก มันเลอะเทอะจนเธอต้องเช็ดปากเช็ดหน้าให้ เธอกำลังเช็ดหน้าให้มินจูอยู่ดี ๆ มินจูก็ลุกขึ้นยืนถอดเสื้อผ้าแล้วไปนอนบนเตียงเธอ แถมยังงงแงไม่ยอมใส่เสื้อผ้าอีก

“ร้อนนน”

“เสื้อไม่หนามากหรอก ไม่ใส่เดี๋ยวเป็นหวัดนะ”

“ไม่อาววว ม่ายส่ายย”

ผ่านไปสิบนาทีความพยายามของยูจินหมดลง ปล่อยให้มินจูที่ตอนนี้ทั้งตัวเหลือแค่บรากับชั้นในหลับไปบนเตียงของเธอ

เห้อ.. จะไหวมั้ยเนี่ย..

ยูจินกลับขึ้นเตียงอีกครั้งหลังอาบน้ำเสร็จ จริง ๆ เห็นมินจูสภาพนั้นแล้วเธอก็กระอักกระอ่วนใจนิดหน่อยที่จะต้องนอนด้วย แต่เพราะคืนนี้มันหนาวมาก เธอก็ควรได้นอนอุ่น ๆ บนเตียงตัวเองสิ เธอพยายามนอนห่างจากมินจูมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผ่านไปพักนึงคงเพราะคนที่นอนไม่ใส่เสื้อเริ่มหนาวขึ้นมาจึงหันมากอดเธอแบบนี้

หมอนข้างจำเป็นได้แต่นอนตัวแข็ง ไม่กล้ามองไปที่มินจูเท่าไหร่ เพราะไม่ไว้ใจสายตาตัวเองว่าจะไปหยุดอยู่ที่ไหน ถึงเธอจะไม่ได้มีใจให้มินจู แต่มากอดกันแบบนี้ทั้งที่ไม่ใส่เสื้อผ้าก็ไม่ว่าเธอจะไม่รู้สึกอะไรสักหน่อย.. เหมือนที่พี่อึนบีบอก มินจูเป็นคนสวย แล้วมินจูก็เป็นคนที่ได้อยู่ใกล้ชิดเธอที่สุดแล้วในช่วงนี้ เราใกล้กันจนเผลอทำอะไรที่เกือบจะเกินเลยกันไปแล้วหลายครั้ง.. เธอจึงได้แต่นอนเกร็ง ๆ อยู่แบบนั้น แล้วในที่สุดผล็อยหลับไปเอง






ยูจินจะตื่นรึยังนะ เยนาคิดขณะเดินจากมินิมาร์ทมาที่อพาร์ทเม้นท์ของยูจิน เรานัดกันไว้ก็จริงแต่วันนี้เธอตื่นเร็วเลยมาซะเช้าเลย เธอไม่แน่ใจว่ายูจินจะตื่นรึยัง แต่เธอก็มาถึงที่แล้ว ยูจินก็ไม่ใช่คนตื่นสาย อาจจะตื่นแล้วก็ได้ พอคิดได้อย่างนั้นเยนาก็ขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องยูจินทันที




“คุณ ตื่นเถอะ”

“อืออ”

“คุณ วันนี้ฉันมีนัด เดี๋ยวเพื่อนฉันจะมา คุณกลับบ้านไปได้แล้ว”

ยูจินเรียกมินจูให้รู้สึกตัว เธอไม่อยากให้เยนามาหาแล้วเห็นว่ามินจูอยู่ที่นี่ ยิ่งในสภาพนี้ด้วย

“ยูจิน?”

“แล้วคิดว่าใครล่ะ”

“อือออ ขอนอนอีกหน่อยไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้ วันนี้ฉันมีนัด”

“เดี๋ยวฉันกลับออกไปเองก็ได้ ไม่ขโมยของหรอก”

“ไม่ได้ ฉันนัดเพื่อนที่นี่”

“อืออ ไปก็ได้ ๆ “

มินจูพยายามยกหัวที่หนักอึ้งของตัวเองขึ้นจากหมอน คว้าผ้าเช็ดตัวที่ยูจินยื่นให้แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ความทรงจำเธอสับสน เธอจำได้ว่าดื่มไปเยอะมาก นอกจากแชมเปญแล้ว มีใครยื่นอะไรมาให้เธอก็ดื่มหมด วันนี้เธอมีพี่อึนบี เธอรู้ว่าเมาแบบทิ้งตัวได้เธอจึงกล้าทำแบบนั้น แล้วภาพก็ตัดมาตอนเธอเถียงอะไรซักอย่างกับยูจิน ยูจินดูหงุดหงิด แล้วเธอก็จำอะไรไม่ได้แล้ว

มินจูเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้า แต่ภาพที่เธอเห็นในกระจก ทำให้เธอตื่นเต็มตา รีบเดินออกมาจากห้องน้ำ

“ยูจิน! นี่คุณปล้ำฉันเหรอ?”

ยูจินพ่นน้ำอุ่นที่กำลังจิบอยู่ทันที

“แค่ก ๆ คุณพูดอะไรเนี่ย”

“แล้วทำไมฉันไม่ใส่เสื้อล่ะ”

“ก็คุณถอดของคุณเอง”

“จริงอะ ไม่ใช่ว่าที่ฉันยั่วคุณไปเท่าไหร่ไม่ได้ผล เพราะคุณชอบนอนกับคนหมดสตินะ ชอบแบบนี้ก็ไม่บอก ”

ยูจินรู้สึกว่าความดันมันพุ่งสูงจนเธอปวดต้นคอ

“นี่คุณอย่ามาบ้านะ คุณถอดเสื้อผ้าตัวเองแล้วก็เดินไปนอนบนเตียงฉัน ฉันพยายามใส่เสื้อให้คุณ แต่คุณบอกว่าร้อน แล้วก็หลับไปเลย”

“ทำไมฉันถึงนึกไม่ออกอะ”

“ก็เมื่อคืนคุณเมามากไง”

“เออ ก็จริง คุณไม่ได้ทำอะไรฉันแน่นะ”

“แน่”

“ทั้งที่ฉันทั้งตัวฉันเหลือแค่นี้?”

“อือ”

“นี่คุณตายด้านรึเปล่าเนี่ย”

คุณไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนฉันลำบากแค่ไหน..

“ทำหน้าตาเย็นชาอีกละ”

“แล้วคุณจะยืนแบบนี้อีกนานมั้ย ไปใส่เสื้อผ้าไป ฉันเอาชุดใหม่แขวนไว้ในห้องน้ำให้แล้ว”

“คุณเขินเหรอ?”

เออ ไปใส่เสื้อผ้าเร็ว ๆ เลย!

“พี่อึนบีล่ะ”

“พี่อึนบีก็กลับบ้านเค้าสิ”

“นี่พี่อึนบีทิ้งฉันเหรอ”

ต้องทำหน้าเป็นลูกหมาถูกทิ้งด้วยหรือไง.. พี่อึนบีนี่ก็ยังไง สนิทกับน้องคนไหน น้องกลายเป็นลูกไปหมด

“ตอนแรกพี่เค้าก็จะพาคุณกลับนั่นแหละ แต่ตอนนี้พี่เค้าย้ายไปอยู่กับพี่กาอึนแล้ว ฉันไม่อยากให้คุณไปกวนพวกเค้าเลยพาคุณมานี่แทน ดีแล้วแหละที่ฉันพาคุณกลับ ถ้าคุณไปแก้ผ้าโน่นพี่อึนบีปวดหัวตายเลย”

“แหม ที่พาฉันกลับมาเพราะว่าอยากนอนกอดฉันก็บอกมาเถอะ~”

“เออ แล้วแต่คุณจะคิดเหอะ”

“ตื่นมาเจอคุณนี่ ก็ดีกว่าตื่นมาคนเดียวที่ไหนก็ไม่รู้ล่ะนะ”

“คุณเคยตื่นมาในที่ที่ไม่รู้จักด้วยเหรอ”

“เคยสิ ส่วนมากจะเป็นพวกโรงแรมน่ะ บางครั้งก็ถูกทิ้งไว้คนเดียว แล้วเงินก็หายไปหมดกระเป๋าเลยล่ะ”

“นี่คุณใช้ชีวิตยังไงของคุณเนี่ย ไม่กลัวโดนฆ่าหรือไง”

“ฮ่า ๆ ๆ ก็นั่นสินะ เออ แล้วรถฉันล่ะ”

“อยู่ใต้ตึก กุญแจรถอยู่ในกระเป๋าคุณ ไปล้างหน้าแปรงฟันได้แล้ว เดี๋ยวเพื่อนฉันจะมาแล้ว”

“ไล่จังเลย เพื่อนคนนี้น่าจะสำคัญน่าดูเลยสิ”

“อือ.. เป็นคนสำคัญของฉัน”

“โอเค ไปแล้วก็ได้ ไม่อยากขัดความสุขใครหรอก คุณ.. ขอบคุณนะที่ช่วยพาฉันกลับน่ะ”

“ไม่เป็นไร กินน้ำเยอะ ๆ ล่ะ คุณคงปวดหัวน่าดู”

“โคตรปวดเลยแหละ เดี๋ยวไปแวะหาซุปถั่วงอกกินดีกว่า”

เธอให้มินจูยืมชุดใส่กลับไปชุดนึง เพราะเสื้อผ้าของมินจูเมื่อคืนสภาพแย่เกินกว่าจะให้ใส่ต่อไปได้ พอมินจูกลับไปเธอก็กลับมานั่งรอเยนาด้วยใจที่เป็นสุข วันนี้จะได้อยู่ด้วยกันทั้งวันแล้ว สองสามวันมานี้พี่ฮยอนอูไม่มาหาเยนาเลย เธอจึงไม่ต้องทนนั่งดูเค้ารักกันให้ปวดใจ ตอนแรกเธอคิดว่าเยนาจะเศร้าแต่ก็เปล่า เยนาดูร่าเริงมากด้วยซ้ำ ชวนเธอไปหาอะไรเล่นไม่หยุด วันนี้เรานัดกันว่าจะมาเริ่มดูซีรี่ส์เรื่องใหม่ด้วยกัน เธอไม่ได้สนใจซีรี่ส์หรอก เธอแค่อยากจะอยู่กับเยนาก็เท่านั้นเอง


🐶: เธอจะมากี่โมงเหรอ

🐶: ถ้าจะถึงแล้ว ให้ฉันสั่งอะไรไว้เลยมั้ย

🐶: เยนาอยากกินอะไรล่ะ พิซซ่าดีรึเปล่า?


เยนาอ่านข้อความของยูจินแล้วไม่รู้ว่าควรตอบไปยังไง เธอนั่งอยู่ในสวนสาธารณะใกล้ ๆ อพาร์ทเม้นท์ยูจินมาพักใหญ่ เธอมานั่งอยู่ที่นี่เพราะไม่รู้จะไปที่ไหน เธอนั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เธอขึ้นไปห้องยูจินแล้วเห็นว่ายูจินไม่ได้อยู่คนเดียว..

นอนกอดกันกลมในสภาพแบบนั้นเธอไม่รู้ว่าจะคิดเป็นอื่นไปได้ยังไง.. ถึงจะเคยเห็นว่าเค้ามาค้างห้องยูจิน แต่ก็ไม่เหมือนกับได้เห็นเต็มตาว่าเค้านอนด้วยกันแบบนี้ เธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไงความรู้สึกข้างในของเธอมันเอ่อล้นขึ้นมาจนขอบตาเริ่มร้อน ทำให้ต้องออกมานั่งสงบสติอารมณ์อยู่ตรงนี้

สำหรับเธอห้องของยูจินเป็นเหมือนพื้นที่ปลอดภัย เป็นที่อุ่น ๆ ที่เธอสบายใจทุกครั้งที่ได้มา แต่ว่าต่อจากนี้คงจะมาไม่ได้แล้ว ยูจินคงมีคนที่อยากใช้เวลาด้วย ถ้าเธอไปรบกวนชีวิตส่วนตัวเค้าเหมือนเดิมคงจะทำให้ยูจินลำบากใจ


🐥: ยูจินอา ขอโทษนะ

🐥: แต่ฉันมีธุระด่วน คงไปหาไม่ได้แล้ว

🐶: เหรอ

🐶: อา..

🐶: งั้นไม่เป็นไร

🐶: ไว้ค่อยเจอกันก็ได้

🐥: ขอโทษจริง ๆ นะ

🐶: ไม่เป็นไรจริง ๆ อย่าคิดมาก ไว้วันหลังก็ได้


เธออยากเจอยูจินใจจะขาด อยากจะถามให้รู้เรื่องไปว่าตกลงยูจินจะคบกับผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ยเธอจะได้เข้าใจ จะได้ไม่โผล่ไปรบกวนเวลาของพวกเค้าอีก

ไม่ชอบ โกรธ หวง โหว่ง ๆ อยู่ข้างในและเจ็บแปลบไปทั้งหัวใจ ความรู้สึกแบบนี้ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะใช่ ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง.. ตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่าความรู้สึกที่มีต่อยูจินคืออะไร แม้ไม่อยากจะยอมรับ แต่ความรู้สึกมันก็ชัดเจนซะจนเธอปฏิเสธไม่ได้


ยูจินอา.. ขอโทษนะที่ไม่กล้าไปเจอ เพราะฉันกลัวว่าถ้าเจอเธอกับเค้าอยู่คู่กันต่อหน้าฉันจะควบคุมสีหน้าไม่ไหว 

แล้วฉันก็ไม่รู้ว่ากลั้นน้ำตาไว้ได้รึเปล่า




TBC





คิดถึงกันรึเปล่าคะ 

พอดีภารกิจเยอะค่ะ เลยไม่ได้อัพซักที

อยากให้รู้ว่ามาช้าแต่มาชัวร์นะจ๊ะ จุ๊บ ๆ





อ่านก่อนเจอคำผิดก่อนนะ.. ;-;

อ่านแล้วคิดเห็นยังไงมาคุยกันได้นะคะ ไม่ต้องเขินอาย



ขอบคุณทุก 🧡 แล้วก็ทุกคอมเมนต์ด้วยนะคะ อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะคะ เพราะเราก็จะไม่ทิ้งคุณเหมือนกัน /วิ้งค์แบบซากุระ



ถ้าอยากคุณก็มาคุณกันได้นะคะ

@705NCS

#กาอึนบีเชิ้ตสีขาว





ขอบคุณที่ติดตามและรอคอย ❤️

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ 💋



ป.ล. ใครไปเชงเม้งอย่าลืมใส่หมวก กางร่ม จิบน้ำเปล่าบ่อย ๆ กันด้วยนะคะ เดี๋ยวจะเป็นลม อากาศร้อนมากจริง ๆค่ะ






SHARE
Writer
705NCS
Storyteller
วิชาการบางวัน ที่เหลือนั้นขี้ชิป

Comments

iiwakemaebe
29 days ago
เอ๊าาา พี่อึนบีเป็นคนรู้จักกับมินจูซะงั้น 555555
แย่แล้วเยนา~~ ดันเข้าไปเห็นสภาพแบบนั้นซะงั้น สงสารลูกเจี๊ยบเข้าใจผิดไปซะแล้ว แต่ก็อาจจะดีที่จะได้รู้ใจตัวเองสักทีน๊าาาาา (ชอบคาเรทเตอร์ยุจ ที่เป็นลูกหมาเจ้าของเรียกก็เข้าไปหา งื้อ น่ารัก)

ทำไมคะ ทำไมพี่มิ้นไม่น่าเอามาเป็นแฟนตรงไหนพูด~~~ ใจดีน่ารักขนาดนี๊เลยนะ!
อยากรู้บทของแชยอนแล้วคนที่พาคนอื่นๆเที่ยวเนี่ย ต้องเป็นพวกฮอทๆใช่มะ ><~ ออกมาเป็นแชมินได้ม๊ายยยย หรือมินแชนก็ไม่เกี่ยง 5555555

รู้ไหมคะ ว่ารอนอนมากเลยน๊าาาาา แบบ คิดถึงมากกกกกก 55555 มาต่อแล้วดีใจจังงง
ไว้มาต่ออีกไวๆนะคะ ^^

ฟิคเนื่องนี้มันจะไปจบที่ตรงไหนกันน๊าาา มีตัวละครแตกออกไปได้อีกตั้งหลายคู่แหนะ
Reply
nocabhamchees
29 days ago
เยนยุจรักกันสักทีได้มั้ยยยย ขอร้องล่ะ เข้ามจกันสักที ลุ้นมาก ㅠㅠ
Reply
Shallot
28 days ago
งุ้ย น่ารักอะพี่กาอึนกลายเป็นคุณแม่บ้าน คู่หลักเค้าลงตัวพอดีในทุกๆเรื่องเลยน้า ส่วนเจ้าคู่เล็กนี่ก็จังหวะนรกเหลือเกิน555555 ต้องมาเจอฉากเด็ดตอนทุกอย่างกำลังไปได้ดี แต่เสียใจหนักกว่าคือมินจูยูจินนี่เฟรนด์โซนหนาแน่นเลยนะคะ ถึงจะบอกไม่ใช่เพื่อนแต่ก็นะ... น้องมิ้นน่ารักขนาดนี้ก็ไม่หวั่นไหว นอนแก้ผ้าอยู่ข้างๆก็ได้มากสุดแค่กอด ลูกเรือทำใจหนักมาก TT แต่มันก็น่ารักอยู่ดีแหละน้า เจ้ากบเลิ่กลั่กเพราะพี่บี น่าเอ็นดู มาทีหลังแต่เอาใจไปเลย ยัยพิมิ้นคนเจ้าชู้! ทำไมเรามาติดกับอะไรแบบนี้555555 ตอนนี้ไม่เห็นทางละค่ะยุจเยน มัวไปหมด พี่ๆก็ไม่ช่วยน้อง ฟ้าฝนก็ไม่เป็นใจ กลับไม่ได้ไปไม่ถึง งงแต่ก็ชอบอ่าน ยังไงก็สนุก รอทุกวันจริงๆค่ะเรื่องนี้ แชยอนจะมาทำอะไรก็ยังไม่รู้ แต่อยากเห็นน้องมิ้นของเรามีคู่จังเลย ไม่ควรต้องมาเสียความมั่นใจเพราะเจ้าหมาหงอยยูจิน คนฮอตของพี่ เปิดตอนนี้มารู้สึกภาษาเรียบเรียงดีจังเลย อ่านแล้วมันลื่น สบายไปหมด อ้อ ตรงนี้เลยค่ะ ความต้องการทางกายเทียบไม่ได้กับความรู้สึกข้างในที่พร้อมจะหยุดทุกอย่างไว้ เพียงแค่ได้รับเศษเสี้ยว... อะไรต่อเนี่ยจำไม่ได้ แต่มันฉึกมาก แทงมากลางใจอิชั้น เลือดซิบๆและตายอย่างสงบ คนนั้นต้องมีความหมายกับใจมากจริงๆนะถึงได้มีอิทธิพลขนาดนั้น สงสารเจ้ายูจินจังเลย ยังซึมอยู่ พิมิ้นก็ช่วยไม่ได้ละจังหวะนี้ รอติดตามตอนต่อไปนะค้า รักกกก
Reply
MHEENUM
28 days ago
คู่พ่อแม่น่ารักมาก ชีวิตเรียบราบกำลังไปได้สวย แต่คุณผู้ชมคะ เคยได้ยินมั้ยว่าก่อนพายุจะมาทะเลจะสงบ ชั้นว่าควรกอบโกยผลประโยชน์จากตรงนี้ก่อนที่น้องสาจะคัมแบคเถอะ!!

ยุจมิ้นคือเขินจมูกบานแล้วนะคะ ชั้นกลัวอิลูกยุจมันจะเผลอไผลไปกับผัวน้องมิ้นเข้าสักวัน ดูสิ!!! เมื่อคืนมันบอกว่ามันข่มใจให้นอน แสดงว่าหวั่นไหวแน่นินไม่ใช่หมอลักษณ์แต่ขอบอกเลยว่าฟันธง!! แต่น่าหวั่นใจตรงที่ถ้ามันถลำลึกลงไปแล้วคนเจ็บปวดคงไม่พ้นผัวน้องมิ้นแน่นอนค่ะ เราได้กายเค้ามาแต่ใช่ว่าจะได้ใจ ช่างเถอะค่ะพาร์ทนี้เสียววูบเลยกลัวอิลูกศีลแตก น้องเยนหนูก็มาจังหวะนรกมากนะคะ คราวก่อนมาเจอเค้าก็พีคแล้วมาตอนนี้เจอเค้านอนกอดกกกันสบายใจจนเราอุทานว่าอ้าคเรียล ไหนนัดชั้นล่ะยูจิน... นังลูกกำลังกลายเป็นคนใจร้ายโดยที่สถานการณ์บีบบังคับนะคะศาลที่เคารพ น้องเยนไม่ทำให้ชัดว่าชอบอิลูกอ่ะ อย่าขังอิลูกไว้ในเฟรนโซนเลยแม่กราบ อิลูกมันบื้อ แต่มันบอกแล้วว่าจะไม่ไปไหนจากหนูใช่มั้ย แม่ว่าคราวหน้ามันต้องดึงน้องมิ้นว่าตกอยู่ในความสัมพันธ์แบบ Gu ask real แน่ๆค่ะ เห้อ อยากให้น้องเยนรีบๆนะคะ ถ้าอยากแฮปปี้เอนดิ้ง เพราะฝ่ายผัวน้องมิ้นแสตนบาย 24/7 อยู่แล้ว อย่าเผลอ บอกเลย
Reply
Pvmn
27 days ago
อ่าา ยูจินคือรักเยนมากจริงๆ แบบฝังใจไปละ แต่ตอนนี้เยาก็เข้าใจผิดอีกจะเปลี่ยนไปไหมเนี่ยยยย พี่มิ้นนี่ดูเหมือนจะยังไม่รู้ว่ายูจินชอบใครอยู่ ตอนแรกนึกว่ารู้แล้วแต่พีคมากคือมารู้จักกับพี่อึนบีด้วย ตัวละครสัมพันกันหมดเลย จริงๆแบ้วอึนบีก็ขี้อ้อยเหมือนกันนะคะพี่กาอึนไปไหนไม่ได้ละ 
Reply