อิสรภาพชั่วคราว
ทุกครั้งที่ทำงานเสร็จ เราจะรู้สึกปลอดโปร่งเป็นพิเศษ เหมือนว่าความตรึงเครียดบางอย่างมันถูกทำให้หย่อนลง หายใจทั่วท้องขึ้น
"เสร็จแล้วโว้ย" พูดออกมาดังๆ อ้าแขนออก ชูมือขึ้นเหนือหัว หายใจเข้าลึกๆ และ ยิ้มน้อยๆ ให้กับความสำเร็จเล็กๆ ความรู้สึกคล้ายเพิ่งได้รับอิสรภาพจากสิ่งที่แบกไว้ เหมือนปลดหินหนักๆที่เดินลากมาตลอดทางออกชั่วครู่หนึ่ง

แต่ตราบใดที่นี่คือชีวิตการทำงาน งานมันไม่มีทางเสร็จ ไม่มีจุดสิ้นสุด มีเพียงจุดพักระหว่างทางให้เราได้ขี้เกียจสักพัก ชื่นชมความสำเร็จสักครู่ แล้วก็ต้องออกเดินต่อ มีงานใหม่ที่ต้องทำ ทำจนเสร็จ แล้วก็พักสักหน่อย แล้วก็มีงานอีกชิ้นเข้ามา นานแล้วเหมือนกันที่ชีวิตวนรอบไปแบบนี้

ทำงานบางทีก็เหมือนเดินลากหินไปเรื่อยๆ บางทีหินก็ก้อนเล็ก รู้สึกสบายตัวเหมือนไม่ได้ลากอะไร บางทีหินก็ก้อนใหญ่จนรู้สึกหมือนจะเดินต่อไปไม่ไหว ระหว่างทางบางทีก็ราบรื่นเหมือนเดินชมทุ่งลาเวนเดอร์ เพลินเพลินมีความสุข บางทีก็ฝนตกฟ้าร้อง หนักหน่อยก็ฟ้าผ่า บางทีเราก็มีเพื่อนร่วมทาง ที่พอเสร็จงานเราก็แยกย้าย ส่วนมากเดินคนเดียว... ชีวิตก็อย่างนี้แหละ 

มันเป็นเพียงอิสรภาพชั่วคราวเท่านั้น  เมื่อเริ่มใชัชีวิต เราก็ลากหินไม่เคยเลิก แค่เปลี่ยนก้อนเมื่องานมันเสร็จเท่านั้น 

...เพราะมันชั่วคราวเราจึงต้องรู้จักจัดการกับมันให้ดี 
...เพราะมันชั่วคราวจึงอย่าจริงจังกับมันมากนัก ทำให้เต็มที่ก็พอ 
...เพราะมันชั่วคราวจึงเข้าใจมันเถอะว่ามันจะผ่านพ้นไป เมื่อถึงเวลาของมัน - อดทนไว้
...และ เพราะมันชั่วคราวจึงควรหาหลักยึดที่แน่นอนอื่น เพราะสักวันหนึ่งเราก็หวังว่าเราจะหลุดพ้นจากอิสรภาพชั่วคราวนี้เช่นกัน

SHARE
Written in this book
ช้อนตะกอน

Comments