เออ..กูแม่งไม่น่าอินเลย
หลายครั้งความใกล้ชิดกันของคนสองคนก็นำพามาซึ่งความรู้สึกที่แสนอันตราย ความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นเพื่อทำลายทุกความสัมพันธ์ที่เคยมี

ฉันเป็นผู้หญิงโคตรเชยคนนึงที่ใช้ชีวิตอย่างหมกมุ่นไปกับการเสพงานศิลปะ อาจจะเรียกได้ว่ามี exhibition ที่ไหน ก็เหมือนจะมีฉันที่นั่น

ฉันเป็นยัยเฉิ่มที่มักจะอ่อนไหวง่าย เคยมีคนเตือนฉันว่าอย่าใจง่าย อย่าไปอินกับอะไรง่ายๆ ให้มันมากนัก ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดมันโคตรไร้สาระเลย

แต่พอมาตอนนี้ฉันคงต้องยอมรับจริงๆ แล้วว่าสิ่งที่เขาพูดมันถูก เพราะใจฉันมันกำลังอินไปกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเป็น

เราสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน รู้จักกันมาก็ราวๆ 9 ปีได้ เขาเป็นคนที่ทำให้ฉันเปิดโลกใบใหม่หลายใบในชีวิต

ฉันเริ่มพูดคำหยาบ เริ่มถ่ายรูป เริ่มเล่นกล้องฟิล์ม เริ่มฟังเพลงอินดี้นอกกระแส เริ่มออกเดินทางท่องเที่ยว เริ่มทำงานคราฟท์ เริ่มไป exhibition ก็เพราะเขา

เขาดูจะเป็นผู้ชายขี้อาย พูดน้อย เวลาอยู่ต่อหน้าคนที่เขาไม่รู้จัก แต่เขามักจะเป็นตัวเองทุกครั้งเวลาที่พวกเราอยู่ด้วยกัน

ตัวตนที่แท้จริงของเขาก็แค่ไออาร์ตติสคนนึงที่กวนประสาทมาก พูดไม่หยุด และปากหมาเป็นที่สุด แต่ข้อดีก็คือเขามักจะมีเรื่องเล่าตลกๆ มาฝากฉันเสมอ

ทำให้ชีวิตที่แสนน่าเบื่อของฉันมีสีสันมากขึ้น ราวกับพู่กันที่กำลังระบายสีเรนโบว์ลงบนกระดาษสีขาว แต่ก็ไม่ใช่พวกเราจะสนุกสนานกันทุกวันหรอก

มันก็มีบางวันที่เขาพาฉันไปท่องเที่ยวในโลกสีเทาของเขา บางวันฉันก็พาเขาเข้ามาที่โลกสีเทาของฉันเช่นกัน เราทั้งคู่ต่างทำหน้าที่เป็นความสบายใจให้กัน

เพราะอยู่ด้วยกันมานาน และผ่านอะไรด้วยกันมามาก เราจึงกล้าที่จะร้องไห้ต่อหน้ากันได้อย่างไม่ละอาย เพราะงั้นเขาถึงเป็นคอมฟอทโซนเดียวที่ฉันมี

ฉันไม่เคยคาดหวังว่าจะต้องได้รับความรู้สึกแบบนี้จากใครอีก เพราะแค่จากเขามันก็มากเกินพอแล้วสำหรับฉัน และเพราะฉันคิดว่า..ฉันจะได้รับมันจากเขาแบบนี้ตลอดไป แต่เปล่าเลย..

พอถึงวันที่เขาได้ไปเจอกับคนที่เขารัก
คอมฟอทโซนของฉันมันก็เริ่มแคบลง

การโทรศัพท์ไปหาเขาในวันที่มีปัญหา กลายเป็นเรื่องยากขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยจะเป็น ทุกครั้งที่เราได้มาพบกัน

เขาก็มักจะพูดถึงแต่คนรักของเขา ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักแบบนั้นแบบนี้ เขาดีใจราวกับเจ้าชายน้อยได้เจอกับสิ่งที่เขาออกตามหา เขาดีใจมากที่มีคนอินกับภาพที่เขาถ่าย เพลงที่เขาฟัง หนังที่เขาดู

“มึงเล่าเรื่องพริมให้กูฟังรอบที่ร้อยของวันแล้วไหม จบยังเนี่ย 55555”
“มึง..แต่เขาน่ารักมากจริงๆ อ่ะ เป็นผู้หญิงคนแรกเลยมั้งที่เก็ทกับสิ่งที่กูทำ”

“คนแรกอะไร กูก็เก็ทกับสิ่งที่มึงทำเหอะ กูก็ทำทุกอย่างด้วยกันกับมึงอ่ะ ไม่เห็นจะมาชอบกูเลย 555555 ไม่ต้องมาอ้างหรอก อย่าแถ”
“โอ๋ๆ งอนหรอจ๊ะน้องสาว รู้หรอกน่าว่าน้องสาวก็เข้าใจพี่อ่ะ รู้นานแล้ว”

“กูขอถามเล่นๆนะ..ถ้าสมมติว่าเราไม่รู้จักกันมาก่อน แล้วมึงเจอกูแบบที่เจอพริมอ่ะ มึงจะชอบกูบ้างป่ะ 5555555”
“ถามเหี้ยไรเนี่ย!! ไม่รู้ดิ ก็อาจจะมั้ง เพราะมึงกับพริมก็เหมือนๆกันอ่ะ”

“กูรู้หรอกน่า ว่าต่อให้มึงเจอกูก่อนมึงก็ไม่เลือกกูอยู่ดี ไม่ต้องมาตอบปลอบใจกันหรอก กูรู้จักมึงดีจะตาย อย่ามา 55555555”

“ก็มึงอ่ะมันชอบใจง่าย อินกับอะไรก็ง่ายไปหมด มึงเจอใครที่เขาชอบอะไรเหมือนๆมึงนะ มึงก็ใจอ่อนไปกับเขาหมดละ”

อืม ก็คงจริงแบบที่มึงว่า...ที่เวลากูเจอใครที่เขาชอบอะไรเหมือนกันกับกู กูก็มักจะใจอ่อนกับเขา ก็เหมือนกับตอนนี้ไงที่..

กูกำลังอินกับภาพที่มึงถ่าย เพลงที่มึงฟัง หนังที่มึงดู ขอโทษที่กูใจง่ายเอง กูแม่งไม่น่าไปรักมึงเลย


ปล.ตั้งแต่เจอกับมึง กูก็ไม่อินกับสิ่งที่คนอื่นเป็นอีกเลยหวะ




SHARE
Written in this book
When I see and I feel
Writer
feelblue
Girl
Just a lil girl who love in photo and story.

Comments