ประตู
"ถ้าฝันเป็นจริงแล้วเราจะทำอะไรต่อล่ะครับ"
คำถามนั้นซับซ้อนขัดกับแววตาอันไร้เดียงสาของผู้ถาม

ผมแง้มประตูห้องนอนของเขาไว้นิดหน่อย
ความกว้างของช่องประตูที่แง้มไว้นั้นแปรผกผันกับอายุของเขา

ผมรู้ดี...
ในวันที่ความมืดไม่ใช่เรื่องน่ากลัวที่สุดของชีวิต
ประตูบานนี้จะปิดลง
ในวันที่ผมไม่ใช่ที่พึ่งพาของเขาอีกต่อไป
ประตูบานนี้จะถูกลงกลอน
ในวันที่เขาออกเผชิญโลกกว้าง
ประตูห้องอาจจะถูกเปิดออกอีกครั้ง
โดยที่ภายในห้องอาจจะไม่เหลือสิ่งใดอยู่เลย

ผมเดินกลับไปที่ห้องนอนของผม
ปิดประตูห้อง ปิดไฟ เตรียมตัวเข้านอน
อย่างที่ผู้ใหญ่คนหนึ่งควรจะทำ
"ถ้าฝันเป็นจริงแล้วเราจะทำอะไรต่อล่ะครับ"เสียงของเขาดังก้องสะท้อนไปมาในห้องที่มืดมิด
ตอนเด็กๆคนเราหลายคนมีความฝัน
และพยายามทำให้ความฝันนั้นเป็นจริง
คล้ายๆว่าผมจะเป็นข้อยกเว้นในกรณีนี้
ชีวิตวัยเด็กของผมมันวุ่นวายจนไม่อนุญาตให้ผมมีฝัน
มีก็เพียงแค่ความคิดที่อยากจะให้ชีวิตดีขึ้น
อยากให้ครอบครัวสบายขึ้น
อยากให้คนรอบๆตัวไม่ต้องลำบากอย่างที่ผมเคยเป็น
เราเรียกความคิดเหล่านี้ว่าความฝันได้ไหมนะ?

ถ้าเรียกมันว่าความฝันได้
ชีวิตผมตอนนี้จะเป็นคำตอบของเด็กในห้องที่ประตูแง้มอยู่นั้นได้ไหมนะ?

ผมพยายามข่มตาให้นอนหลับอีกครั้ง
ไม่มีเสียงไหนกล่อมให้คนหลับได้ดีกว่าเสียงของความเงียบ
และไม่มีแสงไหนกล่อมให้คนหลับได้ดีกว่าแสงของความมืด

...คืนนี้ผมอาจจะฝันเห็นคำตอบของคำถามนั้นก็ได้ 

SHARE

Comments