บันไดเลื่อน...ไม่ใช่เรื่องตลก


วันนี้มาเล่าอะไรเล่น ๆ แต่ไม่เล่นสำหรับเราเลย แต่ก็พยายามจะมองให้เป็นเรื่องเล่น ๆ นะ 5555
 

คืองี้ เรามีสิ่งที่กลัวกันทุกคนเนาะ กลัวที่มืด กลัวที่แคบ กลัวสุนัข กลัวความสูง อะไรก็ว่าไป (อันนี้เราก็กลัว กลัวเป็นอันดับต้น ๆ เลย อยู่ที่สูง ๆ แล้วแคบด้วยนะ ขาอ่อนเลย หน้ามืดด้วย 55555)


บางคนก็กลัวอะไรแปลก ๆ แบบกลัวปลา กลัวส้ม (เพื่อนเราเป็น มันเกลียดส้มมากแบบคนแกะส้มกินอยู่ห่างเป็น 10 เมตรก็ได้กลิ่น อันนี้เวอร์เกินเนาะ 55555 แต่มันไม่ชอบส้มจริง ๆ )


ส่วนการกลัวอะไรแปลก ๆ ของเราคือ บันไดเลื่อน อาการแบบกลัวความสูงแหละ หัวใจเต้นแรง หน้าแดงทุกที ...ไม่ใช่นะ 555555  


เวลาไปบอกไปอธิบายให้ใครฟัง...เขาก็ขำ 

แบบเห้ย มึงกลัวทำไม มีอะไรให้น่ากลัว 

...เอ้า กูกลัวจริง ๆ เลือกได้กูก็ไม่อยากกลัวมันหรอกเว้ยยยย ขั้นบันไดเลื่อนได้คือ...เออ มันน่ากลัวยังไง ตัวเราเองก็ยังงง แต่ก็กลัวมันอยู่ดี


เราก็ไม่มั่นใจสาเหตุที่ทำให้เรากลัวหรอก แต่รู้ว่ากลัวไม่กล้าขึ้นมาตั้งแต่เด็กแล้ว

ไม่แน่ใจว่านี่ใช่สาเหตุแรกเริ่มที่ทำให้กลัวหรือเปล่า 

ต้องย้อนกลับไปตอนเราเป็นเด็กน้อยวัยกระเตาะเปาะแปะ

วันนั้นไปเที่ยวห้างกับครอบครัว ลงบันไดเลื่อนแล้วสะดุดล้มครับ 5555 

และเพราะมันเป็นบันไดเลื่อนขาลงเนี่ยแหละ ตอนนั้นคือจำขึ้นใจ เหมือนโดนลากลงไป ร้องไห้หนักมาก ร้องลั่นเลย เจ็บก็เจ็บ กลัวก็กลัว

ไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนนั้นไหมนะ แต่รู้ตัวอีกทีก็นั่นแหละ ไม่กล้าขึ้นบันไดเลื่อนเองเลย


เล่าไปก็น่าอาย คือพึ่งมาขึ้นบันไดเลื่อนเองเป็นตอนประมาณมอต้นได้มั้ง 555 (ตอนนี้จบมอปลายแล้ว) 

ก่อนหน้านั้นถ้าเด็กหน่อยก็ต้องมีพ่อแม่ตายายมาอุ้มขึ้น โตขึ้นมาอีกอุ้มไม่ได้แล้วก็อาศัยจูงมือขึ้นแทน ไม่ก็ขอแยกตัวไปขึ้นบันไดปกติเอา ...อนาถใจตัวเองชิบหาย


ตอนประมาณประถมเคยไปดูหนังกับพี่แล้วก็เพื่อนพี่ 

โรงหนังอยู่ชั้นบนอ่ะนะ ก็ต้องผ่านบันไดเลื่อนอยู่แล้ว (แอบนอกเรื่อง ตอนนั้นยังเป็นโรงหนังธนาอยู่เลย ชอบตั๋วของโรงหนังนี้มาก อยากให้เมเจอร์ SF ทำแบบนั้น พอดีชอบเก็บตั๋วหนัง 55555) 

ปกติห้างมันก็จะมีบันไดเลื่อนแบบเลียบสำหรับรถเข็นกับแบบขั้น ๆ ใช่มั้ย (เอ้อ แบบเลียบ ๆ เราขึ้นได้ไม่เป็นไร ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน 5555) 

แต่ทีนี้โรงหนังมันดันอยู่ใกล้กับบันไดที่เป็นขั้น ๆ ไง พวกพี่ ๆ แกก็ต้องเลือกขึ้นอันที่มันใกล้อยู่แล้ว 

พี่เราขึ้นไปละ เรายังไม่ขึ้น ยืนมองอยู่ ไม่กล้า 

เพื่อนพี่คนที่ 1 ขึ้นไป เราก็ยังยืนมองอยู่ 

จนเพื่อนพี่อีกคนถามว่าทำไมไม่ขึ้น พี่เราถึงนึกได้ว่า เออ น้องกูกลัวบันไดเลื่อน 

มันเลยเดินสวนลงมาพาไปขึ้นแบบเลียบ ๆ 

ตอนนั้นในใจคือ สงสารพี่ตัวเองชิบหาย น้องก็กลัว เพื่อนก็งง น้องมึงกลัวอะไรนะ? 555555 

แต่มันก็ยังคงชอบชวนเราไปดูหนังอยู่นะ


ปัจจุบันคือขึ้นบันไดเลื่อนแบบขั้น ๆ เองได้แล้ว //ปรบมืออออ 

แต่จริง ๆ คือต้องใช้แรงใจในการขึ้นลงนะ 55555 

ใช้เวลากะจังหวะนานกว่าคนอื่นหน่อย มันก็จะกดดันนิด ๆ เพราะคนเขาก็ต่อคิวขึ้นลงกัน เราก็ไม่กล้าก้าวสักที สุดท้ายจากที่ทำใจจะไม่กลัว โดนกดดันเข้าก็ตื่นเต้น สรุป กลัวเหมือนเดิม 5555

ก้าวเข้าไปได้แล้วก็ยืนทำใจดีสู้เสืออยู่บนบันไดเลื่อนต่อไปนั่นแหละเพราะต้องเจออีกศึกคือตอนก้าวออกจากบันไดเลื่อน 

จริง ๆ กระโดดได้ก็จะกระโดดออกไปเลย แต่ยังอายผู้คนอยู่เลยทำใจก้าวเอา


ปกติไปห้าง ไปดูหนังงี้จะมีเพื่อนคนหนึ่งชอบไปด้วยกัน 

คนนี้มันรู้ว่าเรากลัว เวลาเราจะขึ้นลงบันไดเลื่อนมันจะคอยดูว่าเราจะก้าวได้มั้ย ไม่รู้ว่ามันห่วงหรือมันลุ้น 5555 

พอเราก้าวมันก็จะก้าวด้วย ไม่รู้บังเอิญหรือเปล่าเหมือนกัน แต่จะบอกให้รู้นะเพื่อน กูอุ่นใจจริง ๆ


แปลกที่เราไม่ชอบให้ใครมาโดนตัวนะตอนอยู่บนบันไดเลื่อน 

ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่มันจะตื่นตระหนกกว่าเดิม 

คือจะจูงมือขึ้นอ่ะได้แต่ขึ้นมาแล้วก็คือต้องปล่อยเลย อย่ามาแตะต้อง เป็นพระกับสีกากันไปเลย 55555


ทีนี้มีครั้งนึงเราเข้ากรุงเทพกันเองครั้งแรกกับเพื่อน 

ไปงานหนังสือกันตอนนั้นประมาณมอต้นแล้วแหละ 

นั่งรถไฟไปลงหัวลำโพงเนาะ ต่อ MRT ไปลงศูนย์สิริกิต 

เห็นบันไดเลื่อน MRT ครั้งแรก...โอ้โห จะตายอยู่ตรงนั้นซะให้ได้ 

เหมือนเล่นเกมอ่ะ แค่มินิบอสก็แทบตาย มาเจอบอสจริง ลมแทบจับ 

แม่งอย่างสูง สูงมากกกกก แล้วที่สำคัญเลื่อนเร็วมากด้วย 

ปกติเจอบันไดเลื่อนในห้างแถวบ้านเราก็ทำใจแล้วทำใจอีก นี่เจอบันไดเลื่อน MRT เข้าไป 

เหมือนเป็นธานอสสู้กับอเวนเจอร์สสบาย ๆ แล้วมาเจอกัปตันมาเวลอ่ะ Higher Further Faster กันไปเลย

ขอจับมือเพื่อนทันที ไม่มีศักดิ์ศรี ไม่มีอายอะไรทั้งนั้น 

คว้ามือเพื่อนบอก ขอจับมือหน่อย 

เพื่อนนี่แบบ อะไรของมึง อย่ามาจับกู 5555 

สุดท้ายก็จับมือมัน ก้าวได้ปุ๊บก็ปล่อยมือปั๊บตามสเต็ปขึ้นบันไดเลื่อนอยู่อย่ามาโดนตัวกู 55555

จากนั้นฝังใจเลย เอาล่ะ บันไดเลื่อน MRT เราไม่ชอบนาย นายทำให้เราที่เก็บเวลการขึ้นบันไดเลื่อนมานานจนขึ้นเองได้กลายเป็นเด็กน้อยเลเวล 1 อีกครั้ง

นี่ยังไม่เคยขึ้นของ BTS แต่เห็นแล้วก็ขอไม่เคยต่อไปดีกว่า 5555 (ยังไงซะ สักวันก็คงได้เจอกันอยู่ดี บันไดเลื่อน BTS)


แต่พอได้ไปงานหนังสือบ่อยขึ้นเข้า อ่ะ เริ่มชินละ บันไดเลื่อน MRT มีใจสั่นอยู่บ้างแต่พอสู้ได้ อารมณ์แบบเราเวล 70 สู้บอสเควส 75-80 อะไรงี้

ทีนี้เพื่อนเลยพาไปงานรวมด้อม เอ้ออออ อันนี้เราเวล 70 สู้บอสเควส 70 เหมือนกัน แต่มันมาหลายตัว 55555 

ลงไปขึ้น MRT...บันไดเลื่อน 

ขึ้นมาจากสถานีไปต่อ MRT อีกสาย...บันไดเลื่อน 

ออกจากสถานี...บันไดเลื่อน

ถึงที่หมายแต่ต้องขึ้นไปชั้นที่จัดงาน...บันไดเลื่อน 

สำหรับคนที่ไม่กลัวก็ไม่อะไร แต่สำหรับคนที่กลัวคือ บันไดเลื่อน บันไดเลื่อน บันไดเลื่อนเต็มไปหมด...พระเจ้าท่านกำลังทดสอบอะไรในตัวลูกหรือเปล่า 

คือแค่เดินทางมางานก็หมดพลังไปกับการขึ้นบันไดเลื่อนแล้วอ่ะ 

ถึงงานปุ๊บรับบัตรคิวอะไร เพื่อนไปเลย เดี๋ยวกูนั่งรอ ไม่ไหว กูจะตาย... (แต่พอเห็นหน้าเมนแล้วลืมหมดความเหนื่อยอะไรที่เผชิญมา 55555) 

แต่ดีที่ขากลับเพื่อนมันพากลับแท็กซี่ ไม่งั้นกูนอนอยู่ที่งานนั่นแหละ ไม่ไหวจริง ๆ ใช้พลังงานเยอะมากกกก 

คือวันนั้นเหนื่อยไม่ได้เหนื่อยเดินงานเลย เหนื่อยขึ้นบันไดเลื่อนเว้ยยย


แต่ตอนแรกใจคือไม่คิดจะหัดขึ้นบันไดเลื่อนเลยนะ คิดในใจตลอดว่าเอ้อ มันก็มีบันไดปกติ เราไปขึ้นบันไดปกติเอาก็ได้ 

จนมาเจอโลตัสแถวบ้าน...มันไม่มีบันไดปกติ มันมีแต่บันไดเลื่อน 

แม่ให้ขึ้นชั้นสอง ไม่เอาไม่ขึ้น เดี๋ยวรออยู่ข้างล่าง แม่ก็ห่วงอ่ะนะเลยไม่ได้ขึ้นไป 

ตอนนั้นเริ่มมาคิด มันลำบากป้ะวะ ถ้าไปเจอที่ที่มีแต่บันไดเลื่อนแบบนี้จะทำไง ก็เลยมาหัดขึ้นเนี่ยแหละ 

ก็อยากจะบอกว่าถ้าใครกลัวอะไรแล้วส่งผลกับชีวิตไม่ทางใดก็ทางนึง อยากให้ลองทำใจสู้กับมันดู มันยากก็จริง แต่....มันก็ยากอยู่ดี 5555555 

ยังไงก็ลองสู้กับมันเถอะ

การมีจุดอ่อนน้อยกว่า ทำอะไรได้มากกว่า มันย่อมดีกว่าอยู่แล้วแหละเนาะ


มาโม้อะไรไร้สาระแค่นี้แหละ 

จริง ๆ อยากเล่าเก็บไว้ให้ตัวเองกลับมาอ่านเฉย ๆ เผื่ออนาคตเลิกกลัวได้แบบจริงจังจะได้กลับมาสมเพชตัวเองคนเก่าได้อย่างเต็มภาคภูมิ 55555


ราตรีสวัสดิ์
SHARE
Writer
DachshundChan
I'm Radioactive
I'm gonna live until I'm die.

Comments

MB1221
2 years ago
โธ่คุณ เอ็นดูวววววว เราเข้าใจแหละว่าคนเรามันต้องมีอะไรสักอย่างที่กลัว เพื่อนเรามันสอนเราว่ามันกลัวแมงมุม ถ้าใครเอาแมงมุมมาแกล้งมันอ่ะ มันกลัวมากมันจะทำลายแมงมุมด้วยการฆ่าแมงมุมซะ ฆ่าแบบ ฟาดๆ ฟาดให้สาสมฟาดด้วยอารมณ์ความกลัวถึงขีดสุดของมันอะนะ เราก็แบบ อื่มมม เป็นการหลอกตัวเองที่ดีวะ

เราน่ะ ไม่กลัวพวกแมลงเลยนะ ถ้าไม่มาแบบเป็นร้อยๆพันๆตัว ก็คือ ฆ่าให้เพื่อนได้ แต่ที่นี้ เรากลัวงูมากจ้าาาา กลัวแบบ เกลียดแบบ ไม่สามารถอยู่ร่วมโลกกันได้อะ คือ ที่บ้านดันมีสวนใหญ่มากกกก เราแม่งเจองูบ่อยมากเลย ไม่รู้จะจัดการกับมันยังไง มีครั้งนึงเราเจองูตรงใกล้ๆสายยางรดน้ำต้นไม้ มันเห็นเรามันคนตกใจ(เหมือนเราตกใจมั้ง) มันกระโดดใส่ต้นไม่เตี้ยๆแถวนั้นแล้วหนี เรานี่สั่งให้แม่บ้าน ถางต้นไม้ออกหมดเลย แม่งกลัวจะเป็นบ้า แล้วทุกคนบอกเราคือมันแค่งูเขียวไม่มีพิษ ไม่มีพิษแล้วไง กูกลัวววว แง้งงงง
แล้วเราก็เจองูตัวนั้นเรื่อยๆนะ แบบ บางทีออกไปตากผ้า เจอแม่งเลื่อยขึ้นกำแพงบ้านงี้ เราจะเป็นประสาทตายอ่ะ แบบ อยากให้ฤษฎีของเพื่อนนะ แบบ ทำให้กูกลัวใช่ไหม ได้ ฟาดๆๆ ฆ่าแม่งให้ตาย แต่นีีคืองูอ่ะ ตีไปมันจะกันเราตายห่อนหรือผ้ะ คิดแล้วก็เห้ออ เราเจองูเราไม่กรี้ดหรือโวยวายนะ นิ่ง เงียบ แต่ในหัวนี่คือขนลุกขนผองไปหมดแล้ว ทำได้แค่เดินหนีแล้วก็ไปบอกคนอื่นแทน พอไปบอกคนอื่นทีไรกล้บมามันหายไปทุกทีเลย เห้อ มันเป็นเวรกรรมอะไรก็ไม่รู้ค่ะ

ดังน้้นคุณอย่าคิดมากเลย การกลัวเป็นเรื่องปกติมากๆ ทุกคนมีอะไรที่ไม่ชอบกันทั้งนั้นแหละ สู้แค่พออยู่ด้วยกันได้ก็พอค่ะ ของเราก็คือทำใจว่า เออ วันนี้กูเจองูอีกแล้ว แม่งเอ๊ยยยบย แล้วก็ ทำใจผ่านไป ทำได้แค่นี๊ ให้ไปทำใจว่าอยู่ร่วมกันได้ขอตายก่อนนนนนนนน


ส่วนคุณก็สู้ๆนะคะ ตอนแรกเราหาฟิคอ่านแหละ แต่บังเอิญเข้ามาเจออันนี้อ่านเพลินๆ สักวันนึงหวังว่าคุณจะอยู่กับบันไดเลื่อนได้นะคะ (นิดนึงก็ยังดี 555)
Reply
DachshundChan
2 years ago
เป็นวิธีการเผชิญหน้ากับความกลัวที่ฮาร์ดคอร์มาก 55555

งี้เราฟาดบันไดเลื่อนมั่งได้มั้ย...แต่คงโดน รปภ. ลากตัวไปก่อน

เขาว่าสัตว์มันรู้แหละว่าใครกลัวมัน ที่มันโผล่มาบ่อย ๆ และผาดโผนก็เพราะงี้หรือเปล่า มันอาจจะอยากแกล้งคุณก็ได้ 5555

เราก็หวังว่าคุณจะอยู่ร่วมกับงูในบ้านได้นะ ....อันนี้ไม่ใช่ละเนาะ 5555

เอาเป็นว่าขอให้งูไม่โผล่มาแกล้งคุณบ่อย ๆ แล้วกัน

มองให้เป็นเรื่องเล่นเข้าไว้ เราก็ไม่กลัวแล้ว....มั้งนะ
309TIME
2 years ago
อืม มันเป็นความฝังใจวัยเด็กนะคะเรื่องแบบนี้ เมื่อก่อนก็มีปัญหากับการลงบันไดเลื่อนเหมือนกันค่ะ แต่เป็นเฉพาะตอนลงนะคะ ไม่รู้ทำไม อาจจะเพราะเราไม่เห็นปลายทางมันก็ได้ค่ะ เมื่อก่อนเวลาก้าวลงจะจับราวบันไดแน่นมาก แบบจิกเล็บลงไปเลยล่ะค่ะ แต่เดี๋ยวนี้เดินลงได้แบบไม่ต้องจับอะไรแล้ว น่าจะเพราะพอโตมาชอบเล่นรถไฟเหาะ(?) เหตุผลอะไรเนี่ย 55555
เป็นกำลังใจให้นะคะ ปฏิเสธไม่ได้อะว่าบันไดเลื่อนจำเป็นกับชีวิตมากจริงๆ บางทีถ้าชั้นสองชั้นยังพอเลี่ยงไปขึ้นบันไดธรรมดาได้ แต่ถ้าหลายๆชั้นแล้วลิฟท์หายากแถมรอคิวนาน ก็ต้องเจอบันไดเลื่อนอยู่ดีค่ะ
บันไดเลื่อน mrt มันเร็วกว่าปกติเพราะต้องระบายคนออกให้เร็วที่สุดน่ะค่ะ ยังไงก็จับราวบันไดเอาไว้ตลอดนะคะ สู้!!!!!!
Reply
DachshundChan
2 years ago
ตอนลงมันน่ากลัวจริงๆ นะ 5555 ยิ่งมันดังครึ่กๆ นะ

...นี่เล่นรถไฟเหาะไม่ได้เลย เวียนหัวแถมกลัวความสูงขั้นรุนแรงด้วย 555 คิดว่าที่กลัวบันไดเลื่อนมาก ความสูงอาจเป็นหนึ่งในสาเหตุนั้น

สู้!! แต่ไม่ตายนะ 55555