ความฝันที่เปลี่ยนไป
"เปลี่ยนไป" แสดงว่าต้องมี ก่อนเปลี่ยน กับ หลังเปลี่ยน
จะขอพูดถึงตามลำดับเวลา เอาเรื่องราว 'ก่อนเปลี่ยน' ก่อนละกัน

ตอนนั้นเข้ามหาวิทยาลัยใหม่ๆ ร่าเริงแจ่มใส และอ่อนต่อโลกนัก ความฝันที่มีคือตั้งใจเรียนให้ได้เกียรตินิยม จะได้ทำงานดีๆ ได้เงินมากๆมาเก็บไว้ พอเรียนไปเรื่อยๆก้รู้ตัวว่า คนขี้เกียจก็คงได้แต่ฝัน แล้วเราก็เป็นคนขี้เกียจเสียด้วย ยิ่งเรียนไปยิ่งไม่ชอบ อยากจะลาออกให้พ้นๆ แต่ก็ไปไหนไม่รอดตามประสาคนไม่รู้จักตัวเอง สุดท้ายก็เรียนมาจนเข้าปีสาม เป็นช่วงที่ย้ายหอมาใจกลางสีสันของเมือง ห้างสรรพสินค้า แหล่งช็อปปิ้งต่างๆเรียงราย เหมือนได้เปิดหูเปิดตากับสิ่งใหม่ๆ ทั้งความหรูหราฟู่ฟ่า ความอยากได้อยากมี ใช้เงินฟุ่มเฟือยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อยากมีชีวิตที่ดี คนแบบไหนนะที่จะควักเงินซื้อของพวกนั้นได้ เราก็อยากซื้อได้บ้าง เสิร์ชหาดูบ้านหลังใหญ่ เสื้อผ้าเครื่องสำอางแพงๆ รถหรู ที่ท่องเที่ยวแบบที่ไม่เคยฝัน การบริการแบบที่ต้องมีเงินมากเท่านั้นถึงจะได้สัมผัส แล้วก็เริ่มเศร้า เพราะมองมาชีวิตจริงช่างห่างไกลสิ่งเหล่านั้นเหลือเกิน ทำไมไม่เกิดมาบนกองเงินกองทองแบบลูกคนรวยบ้างนะ

พอได้กลับบ้านเสาร์อาทิตย์ กลับมาเจอคนที่บ้าน กลับมาเจอสภาพความเป็นอยู่แบบที่เราเป็นมานาน ประหยัดอะไรได้แม่ก็จะทำ พ่อก็ทำงานกลับดึกบ่อยๆ บ้านต้องซ่อมต้องต่อเติมพ่อกับแม่ก็เลือกวิธีที่ถูกที่สุด ข้าวของเครื่องใช้ รถพ่อ โทรศัพท์ของแม่ ทุกอย่างที่เห็นที่เจอมันทำให้เราเริ่มคิด สิ่งที่เราต้องการพวกนั้น มันน่าละอายใจเกินไป เราไม่ได้คิดถึงครอบครัวบ้างเลย

บ้านขนาดพอดีที่ไม่เล็กเกินไปสำหรับครอบครัว 5 คน รถสักคันที่ขับได้ปลอดภัย ประหยัดน้ำมัน ของใช้ที่หาซื้อง่าย ราคาไม่แพง ซื้อช่วงที่ลดราคาก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ความสุขในครอบครัวของเราต่างหากที่ฉันควรใส่ใจ ฉันอยากทำให้เรามี มีแบบที่เคยมี ไม่เดือดร้อน และไม่ฟุ่มเฟือย การเก็บออมจึงเป็นสิ่งที่ฉันหันมาให้ความสนใจ ถ้าความสุขคือเป้าหมายของฉัน ชีวิตหรูหราพวกนั้นจะไม่ทำให้ฉันเศร้าอีกต่อไป ถึงความจริงมันยังคงห่างไกล แต่ฉันเลือกเข้าใกล้ความสุขที่ตัวฉันทำได้จริงมากกว่า อนาคตฉันอาจจะไปถึงจุดนั้นก็ได้ แต่การพอใจกับสิ่งที่มีในปัจจุบันมีความสุขกว่าเยอะเลย

เร่ืองสุขภาพจิตก็สำคัญ ความฝันที่ยิ่งใหญ่ไม่ควรทำให้สุขภาพจิตใจเสียไป แค่เรียนมหาวิทยาลัยก็จะเป็นโรคเครียด โรคซึมเศร้าไปหมดแล้ว ฉันเองสัมผัสโรคทางจิตใจมาก็มาก ถ้าเป้าหมายของคนป่วยจิตจะเป็นความสุขแบบคนปกติก็คงไม่แปลก เพราะเรามองเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่

สุดท้ายนี้ อยากจะบอกตัวเองทุกครั้งที่กลับมาอ่านเรื่องนี้ว่า ขอให้อยู่เพื่อจะมีความสุขในวันต่อไป อยู่ต่อไปเพื่อทำให้คนที่รักมีความสุข เป้าหมายของเธอคือ"ความสุข" ตราบใดที่ยังยิ้ม หัวเราะ ยังมีพ่อแม่พี่น้องรอเธออยู่ ให้คิดถึงพวกเขามากๆ แม้ว่าเธอจะสอบตก จะอ่านหนังสือไม่จำ จะโดนรุ่นพี่ดุด่า จะร้องไห้เสียใจให้กับการเรียน ไม่มั่นใจที่หน้าตาไม่สวย หรือไม่ได้เกิดมาร่ำรวย ขอให้ลืมทุกอย่างไป มองเป้าหมาย มองความสุขที่เธอจะสร้าง ไม่ว่าเส้นทางจะบั่นทอนแค่ไหน ฉันต้องสร้างความสุขให้ได้!!


SHARE
Writer
forfahonly
Try to be a writer
เวิ่นเว้อ เพ้อเจ้อ แค่อยากเขียน😀

Comments