INTO STEP #อายูจิน2 (Yujin x Wonyoung) - 4
.
.
.
.
.
.
ยูจินพาวอนยองมาที่บ้าน ถึงแม้จะมึนเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลที่ดื่มเข้าไป แต่เขายังพอมีสติ ร่างบางเดินตามเข้ามามองแผ่นหลัง และมือเขาที่จับข้อมือของเธออยู่

เขาพาเธอเดินขึ้นมาถึงชั้นบนจนถึงห้องนอนของเขาโดยไม่พูดไม่จา ไม่ทันที่เธอจะได้สังเกตบ้าน หรือห้องของเขา เธอรับรู้ได้ถึงแรงดึงที่ข้อมือเธอ

ร่างโปร่งดึงร่างบางเข้ามาจูบทันทีที่ปิดประตูห้อง จูบที่อ่อนโยนเปลี่ยนเป็นรุนแรง เร่าร้อนแบบที่เธอไม่เคยได้รับ เขาจูบเก่ง นี่แค่จูบยังทำให้เธอแทบล้มทั้งยืน ร่างบางยกมือขึ้นโอบรอบคอเขา เขาขบ กัดเบาๆที่ริมฝีปากของเธอ มือเขาโอบรั้งอยู่ที่เอวของเธอให้เข้ามาชิดตัวเขา

ร่างโปร่งดันอีกคนจนหลังชนกับประตูห้อง ก่อนจะเลื่อนจูบลงมาที่ซอกคอขาว ร่างบางเชิดหน้าขึ้น ให้เขาได้ขบเม้ม ซอกคอเธอได้สะดวกยิ่งขึ้น

เธอเผลอกัดปากตัวเองเพราะความรู้สึกหวาาบหวามที่ร่างโปร่งเป็นคนทำ มือที่รั้งอยู่ที่เอวร่างบางเปลี่ยนมาวุ่นวายอยู่ภานในเสื้อของเธอ ส่วนมือของร่างบางตอนนี้เปลี่ยนมาขยำเส้นผมของเขา ไม่นานเขาก็จัดการเอาเสื้อผ้าของร่างบางออกจนหมดก่อนจะดึงเธอไปที่เตียงนุ่มคิงส์ไซส์ของเขา

ยูจินจูบวอนยองอีกครั้ง มือเลื่อนมาบีบเค้นบางอย่างที่เขาชอบ ร่างบางใช้มือกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น ถึงแม้คืนนี้ทั้งคู่จะไม่ได้ปรับความเข้าใจกัน ร่างบางไม่ได้บอกถึงเหตุผลที่มาอยู่ที่นี่ หรือแม้แต่ความรู้สึกจริงๆที่เธอรู้สึก แต่ทั้งคู่ก็มีความสุขด้วยกันอีกครั้ง  แม้เพียงชั่วคราวก็ตาม
.
.
.
.
.
หลังจากจบกิจกรรมความมสัมพันธ์เร่าร้อนของทั้งคู่ ไม่นาน คนเด็กกว่าก็หลับโดยหัวยังหนุนอยู่บนแขนของอีกคน คนที่ยังไม่หลับ นอนมองใบหน้าใส แก้มแดงหน่อยๆ พร้อมมีเหงื่อเล็กจากกิจกรรมเมื่อครู่

เขายกมือขึ้นมาปาดมันออกเบาๆ กลัวอีกคนจะตื่น พร้อมทั้งเขี่ยผมที่ปรกหน้าเธอออกให้เห็นใบหน้าทั้งหมดชัดๆ

เขาไม่ได้เห็นใบหน้าสวยจัด นี่มานานแล้ว ตั้งที่เขาเริ่มเปลี่คู่นอนบ่อย หลังจากเสร็จสิ้นกิจกรรมแล้วไม่เคยมีใครที่ทำให้เขาต้องมาหยุดมองทั้งหน้าและสรีระเปลือยเปล่าในอ้อมแขนแบบนี้ ทุกครั้งหลังเสร็จสิ้นก็ต่างคนต่างนอน ทว่าใบหน้าสวยที่เคยคุ้นเคยนี้ ทำให้เขาอยากจะมองให้นานที่สุด พรุ่งนี้เขาก็ต้องปล่อยเธอไป เขาไม่เคยลืมในสิ่งที่คนตรงหน้าทำไว้กับเขา

ลมหายใจสม่ำเสมอของร่างบาง ทำให้อีกคนรู้ว่าเธอคงหลับสนิทไปแล้ว ร่างโปร่งกระชับวงแขนทำให้ร่างบางต้องขยับตัวเข้ามาใกล้เขามากขึ้นจนปลายจมูกของเขาอยู่ใกล้หน้าผากเพียงไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับปลายจมูกจรดหน้าผากของคนเด็กกว่าในอ้อมกอด
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
8.00 AM.

ยูจินตื่นตามเวลาปกติเหมือนวันที่ต้องออกไปทำงาน อาบน้ำ แต่งตัว เขายืนอยู่หน้ากระจก สายตามองอีกคนที่ยังไม่ตื่นผ่านกระจก ก่อนจะหยิบขวดน้ำหอมมาขึ้นมาฉีด หยิบนาฬิกาขึ้นมาใส่แล้วเดินไปที่เตียงเพื่อสะกิดเรียกคนที่หลับให้ตื่น

“นี่..”

“งืมมม ขอนยองนอนต่ออีกหน่อยนะคะ อายู”
ร่างบางยกหัวลืมตาขึ้นมาพอเห็นร่างโปร่ง ก็ขมวดคิ้วมุ่น ทิ้งตัวลงนอนเช่นเดิม ร่างโปร่งเผลอยิ้ม ก่อนจะรีบส่ายหัวไล่ความคิดตัวเอง แล้วสะกิดอีกคนแรงกว่าเดิม

“ตื่นแล้วกลับไปได้ล่ะ ชั้นจะไปทำงานแล้ว ไม่ได้ว่างเหมือนเธอ”

ยูจินโยนเสื้อผ้าใส่ขึ้นไว้บนเตียง แล้วเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้คนถูกปลุกลุกขึ้นนั่ง ทำหน้างอ เธอกะเนียนอยู่ต่อ เสียหน่อย แต่เขาไล่เธอแบบนี้ ก็คงต้องกลับไป

หลังจากใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ววอนยองเดินลงมาข้างล่าง เห็นแผ่นหลังของร่างโปร่งเจ้าของบ้านยืนพิงประตูหน้าบ้าน ในมือถือแก้วกาแฟยกขึ้นจิบ กลิ่นน้ำหอมที่เธอได้กลิ่นทั้งคืนยังหอมอยู่รอบๆตัวเขา เธอมองได้ไม่นานเหมือนอีกคนจะรู้ตัวหันกลับมา เธอจำต้องรีบเดินออกไปโดยไม่รอให้เขาไล่อีกเป็นรอบที่สอง
.
.
.
.
.
.
.
“ไอ้เจ มาก็ดีเลย แม่ง หลานแกมันแสบมากเลย เมื่อคืนทิ้งชั้นให้หลับอยู่รูฟท๊อป”

ทันทีที่ยูจินมาถึงโรงแรม ผู้จัดการคู่ซี้เดินดิ่งมาหาเขาด้วยหน้าบูดบึ้งพร้อมโวยวายอย่างหัวเสีย

“เอ่อ เดี๋ยวๆนะ ชาร์ล รูฟท๊อปส่วนไหน ส่วนของแขกหรือส่วนของพนักงาน”

“พนักงานเด่ะ ชั้นจะไปหลับอยู่ส่วนของลูกค้าได้ไง”
เพื่อนซี้เขายังคงโวยวายต่อ

“เพื่อนชาร์ลคะ ถ้าส่วนของพนักงาน ซาจังเป็นแขกของโรงแรม จะเข้าไปส่วนนั้นได้ไง ถ้าคุณเพื่อนชาร์ลไม่พาเข้าไป”

ทันทีที่ร่างโปร่งพูดจบ คนโวยวายหยุดกึก ก่อนจะอึกอัก

“แกพาหลานชั้นไปทำไม ที่รูฟท๊อป ห้ะ”

คราวนี้เป็นยูจินที่เดินเข้าไปใกล้พร้อมหรี่ตา จับผิดเพื่อนสนิท

“ก็ ..ก็ ไม่มีอะไรเว้ย ก็เด็กนั่นเหงาๆ เลยพาไปดูวิว แต่กลับปล่อยชั้นนอนหลับอยู่บนนั้นนแล้วหนีกลับไปตอนไหนก็ไม่รู้”

“ฮ่าๆๆๆ อย่ามาว่าซาจังนะเว้ย แกหลับของแกเอง”

ร่างโปร่งหัวเราะ ดูเหมือนวันนี้เขาจะอารมณ์ดี หัวเราะง่าย กับอีแค่เรื่องเพื่อนโดนหลานสาวปล่อยให้นอนอยู่ด้านบนตากลม เขายังขำได้เลย

“ไรวะ ไม่ได้บอกเพื่อให้แกมาหัวเราะใส่นะเว้ย หึ้ยย  พูดถึงก็มาเลยยัยตัวดี”

ร่างโปร่งหันไปตามสายตาของเพื่อนที่มองไปที่หลานสาวสุดที่รักที่กำลังวิ่งมากอดแขนเขา

“อายูจินนนน กู๊ด มอร์นิ่งค่ะ”

“มอร์นิ่งบ้าอะไร สายล่ะ”
เป็นผู้จัดการสาวหัวเสียเอ่ยขึ้นมาเบาๆ

“อ้ะ คุณชาร์ล เมื่อคืนนอนข้างบนสบายไหมคะ”

ซากุระยิ้มกว้างถามเขา

“ยังมีหน้ามาถาม ทำไมเมื่อคืนไม่ปลุกห้ะ นี่..”

“เอาน่า ชาร์ล ทำตัวเป็นเด็กทะเลาะกับเด็ก ไปๆทำงาน ซาจังทานมื้อเช้าแล้วใช่ไหม?”

ร่างโปร่งปรามเพื่อนก่อนจะหันมาถามหลานสาว

“ทานแล้วค่ะ อายูมาช้า ซาจังหิวมากกกกกก เลยทานก่อน”

หลานสาวเอนหัวซบไหล่ของเขา ท่าทีออดอ้อน ร่างโปร่งยิ้มกว้างยือมืออีกข้างขึ้นลูบหัว สายตาประสานเข้ากับวอนยองที่เพิ่งแยกกันที่ผ่านเดินมาพอดี  เธอหลบตาแล้วเดินออกไป
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
11.00 AM

วอนยองลงมาใช้บริการสระว่ายน้ำของโรงแรม เธอแค่รู้สึกอยากว่ายน้ำผ่อนคลาย สมองทำงานหนัก หัวใจอ่อนล้า ร่างกายก็อ่อนแรง ต้องออกกำลังกายเสียหน่อย ร่างบางที่อยู่ในชุดบิกินี่สีดำตัดกับผิวที่ขาวละเอียด ไหนจะหุ่นสูงบางของเธออีก ทำให้คนที่อยู่บริเวณรอบๆทั้งฝรั่ง หรือคนเอเชียที่มาพักต้องมอง

เธอว่ายน้ำมาได้สักพัก พอให้ร่างกายได้ยืดเส้นยืดสายออกแรง เปลี่ยนขึ้นมาพักที่ข้างสระเสียหน่อย ยังไงวันนี้ก็ไม่มีแพลนไปไหนอยู่ดี ถึงแม้เธอจะยังมีเวลาอยู่ที่นี่อีกสามสัปดาห์แต่ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่ดีแน่ๆ เธออยากรีบคืนดีกับเขา แล้วใช้เวลาที่เหลืออยู่กับเขามากกว่า เพราะเธอมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ บริษัทของเธอที่เธอต้องกลับไปทำงาน

ร่างบางเอาชุดคลุมอาบน้ำมาห่มที่ขาไว้ส่วนหนึ่ง นอนเอนกายอยู่ที่เตียงข้างสระ สวมแว่นกันแดด กำลังใช้ความคิดอย่างหนักหน่วงหาทางออก โดยที่มีสายตาอีกคู่หนึ่งที่อยู่ด้านในของอาคาร มองผ่านกระจกใสอยู่ไม่ไกล

“เมื่อคืนยังไม่พอรึไง ถึงต้องมาล่อหาเหยื่อข้างนอก”

ร่างโปร่งบ่นเบาๆ หลังจากยืนดุมาได้สักพัก ก็ตั้งแต่ที่ร่างบางยังว่ายน้ำอยู่ในสระนั่นแหละ ทนดูสายตาคนอื่นจ้องมองร่างบางได้ไม่นานก็คิดว่าตัวเขาควรไปทำงานได้แล้ว ทว่าพอหันกลับมาเจอเข้ากับเพื่อนนางแบบร่างสูงที่ยืนดูเขาอยู่

“เค!!! มานานแล้วหรอ”

ยูจินทักกาอึน เขาตกใจแต่คิดว่าเพื่อนคงไม่รู้หรอก ว่าเขายืนดูเด็กสาวคนนั้น

“อื้อ นาน ก็ตั้งแต่คนสวยคนนั้นลงสระนั่นแหละ หุ่นดีชะมัด”

เขาพูดพลางเลียริมฝีปาก สายตาเจ้าชู้แบบนั่น เหมือนคนอื่นๆที่ใช้ตอนมองร่างบางที่สระ

“แกมีอึนบีแล้วนะ อย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับชั้น อย่า ทำ ให้ เธอ เสีย ใจ”

ร่างโปร่งเดินเข้ามากระซิบที่หูเพื่อนเบาๆก่อนจะเดินแยกไป

“หึ...แกต่างหากที่จะเสียใจ ถ้าปล่อยเด็กนี่ไป”

กาอึนยิ้มมุมปาก มองหลังเพื่อนผู้จัดการเดินห่างออกไป
.
.
.
.
.
.
3 ชม.ก่อนหน้านี้

“ทำไม ชั้นต้องไปโรงแรมไอพวกนั้นตอนนี้ด้วยล่ะ เดี๋ยวตอนเย็นค่อยไปหาที่บาร์ก็ได้”
กาอึนกำลังสวมเสื้อยืดตัวโปรด ขณะวิดีโอคอลกับแฟนสาวของเขา ควอนอึนบี

“ก็ชั้นเป็นห่วงนี่นา”

“นี่ เธอหน่ะ เป็นแฟนชั้นแล้วนา ยังมีหน้ามาบอกว่าห่วงแฟนเก่าต่อหน้าชั้นได้ไง”
นางแบบร่างสูงย่นจมูกส่งสายตาเคืองใส่เธอผ่านโทรศัพท์

“ก็ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย ชั้นน่ะ เป็นห่วงทั้งยูจิน ทั้งวอนยองนั่นแหละ ตอนนี้เธอโตแล้ว ถ้ายูจินยังรักเธอก็ควรให้โอกาสนะคะ คุณไปช่วยวอนยองหน่อยนะคะ น๊าา”

แฟนสาวของเขาบอกด้วยเหตุผล แล้วตบท้ายด้วยการอ้อนแบบที่มันขัดกันกับบุคลิคของเธอ แต่ก็ทำให้คนดูอมยิ้ม

“โอเคๆ แต่ห้ามอ้อนแบบนี้กับคนอื่นนะ ทำแค่กับชั้น คนเดียว”

นางแบบสาวส่งสายตาดุใส่ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา

“ค่า แค่คุณ”
.
.
.
.
.
.
.
.
กาอึนเดินไปที่ข้างสระว่ายน้ำก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เตียงข้างๆวอนยอง แต่เพราะร่างบางในชุดบิกินี่นอนหลับตาอยู่จึงไม่เห็น

“อืมม..ตรงนี้คงไม่มีคนนั่งใช่ไหมคะ”

นางแบบร่างสูงเอ่ยถามขึ้นด้วยภาษาเกาหลี ร่างบางเห็นว่าเป็นแฟนของอดีตแม่เลี้ยงก็รีบลุกขึ้นนั่ง

“ไม่มีคะ คุณ?”

“กาอึนค่ะ จำชั้นไม่ได้หรอ”
สาวร่างสูงถึงกับเหวอ ที่อีกคนเหมือนจะจำเขาไม่ได้ รู้สึกเสียเซลฟ์ขึ้นมาทันที

“จำได้ค่ะ อืม จะให้จำว่าคุณคือคนที่ชั้นชนที่ร้านอาหาร หรือจะให้ชั้นจำว่าแฟนคุณอึนบีดีคะ?”

ร่างบางเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม คนฟังหัวเราะน้อยๆ ถ้าเป็นคนอื่นคำถามแบบนี้คงเข้าใจว่าอ่อยเขาแน่ๆ

“แฟนอึนบีดีกว่าค่ะ ชั้นยังไม่อยากมีปัญหากับหล่อน และไม่อยากทำให้ความตั้งใจทริปนี้ของคุณเป็นศูนย์”

ร่างสูงยิ้ม ตอบอย่างเปิดเผยเรื่องที่เขารู้เป้าหมายทริปนี้ของสาวสวยตรงหน้า

“อดีตแม่เลี้ยงชั้นขายอะไรชั้นให้คุณฟังบ้างล่ะคะ”

มือเล็กหยิบแก้วน้ำส้มขึ้นมาจิบระหว่างถาม

“ฮ่าๆ เธอบอกว่า คุณเป็นเด็กดี…...ของยูจิน”

ร่างสูงยกยิ้มมุมปาก วอนยองถอนหายใจ จริงๆแล้วเธอเคยเป็นเด็กดีของเขาต่างหาก

“อย่าทำหน้าหงอยแบบนั้นสิคะ เจ้านั้นน่ะ แข็งนอกอ่อนใน สู้ๆนะคะ”
คำพูดให้กำลังใจทำให้คนฟังยิ้มตอบ
.
.
.
.
.
.
.
คาเฟ่เล็กๆอีกมุมนึงของโรงแรม ซากุระนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอ่านหนังสือระหว่างรออาของเธอทำงาน แชยอนที่เพิ่งเช็คความเรียบร้อยกับพนักงานตรงล๊อบบี้เสร็จเดินผ่าน เห็นเด็กสาวหลานเพื่อนคิ้วมุ่น นึกขำ ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป แล้วค่อยเดินเข้าไปหา

“หูยยยย ขยันจริงๆ มีหลานแบบนี้คงภูมิใจแย่”
เสียงยียวนทำให้เด็กสาวถอนหายใจแรง เบือนหน้าหนี

“นี่ผู้ใหญ่พูดด้วย ทำแบบนี้มันเสียมารยาทนะ”
น้ำเสียงติติงของคนแก่กว่า ทำให้เธอหันขวับมองแบบไม่สบอารมณ์

“เป็นอะไรห้ะ เรา ใครทำอะไรให้”
ร่างโปร่งที่เพิ่งเดินมาจากทางสระว่ายน้ำเห็นเพื่อนซี้คุยอยู่กับหลานสาว จึงเดินเข้ามาหวังจะคุยด้วยแต่พอเห็นหน้ามู่ทู่ของเธอ อดถามไม่ได้ หรือเจ้าแชยอนจะแกล้งซาจังอีกแล้ว

“คุณพ่อน่ะสิคะ ลืมให้อาหารเช้ามารุจัง”
เด็กสาวตอบน้ำเสียงเง้างอด ทำให้ร่างโปร่งยิ้ม นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้เพราะห่วงเจ้าแมวส้มอ้วนตุ๊ต๊ะ สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของเธอนี่เอง

“เดี๋ยวอาดุ คุณพ่อให้ดีมั๊ยคะ”
คำปลอบใจที่ร่างโปร่งใช้ประจำเวลาหลานสาวไม่พอใจ ทำให้แชยอนที่ฟังอยู่เบะปาก

“โตจนจะเรียนจบล่ะ ยังทำตัวเป็นเบบี๋ให้คนโอ๋อยู่ได้”
เด็กสาวเหลือบตามองคนพูดก่อนจะดึงชายเสื้ออาของเธอ

“ซาจังเบื่อขี้หน้าคนแก่ปากเสียค่ะ อายูจัดการให้หน่อย”

“เฮ้..นี่..”
ยังไม่ทันที่เพื่อนสนิทของยูจินจะได้โวยวายอะไร ร่างโปร่งก็คว้าคอเจ้าเพื่อนตัวดีที่หน้าแดงด้วยความโมโห

“เอ้อ เค มาน่ะ ไปหาเคกันเถอะ ซาจังเดี๋ยวเย็นๆไปทานข้าวกันนะ อาไปล่ะ”
ยูจินโบกมือ แล้วรีบลากเจ้าเพื่อนรักออกไปให้ห่างก่อนที่มันจะเขมือบหลานสาวเขาเข้าไป
.
.
.
.
.
.
“เค จะมาอยู่สระว่ายน้ำได้ไง แกหลอกชั้นเพราะกลัวชั้นตีหลานแกใช่ม้ะ”
แชยอนโวยวายสะบัดตัวออกจากเพื่อนตัวดี ไม่สิ ต้องเรียกว่า อาของแม่ตัวดี

“นั่นไง ม่อสาวอยู่นั่น เดี๋ยวชั้นจะฟ้องอึนบีคอยดู”
ร่างโปร่งไม่สบอารมณ์กับภาพตรงหน้า

คุยกับคนอื่นหน้าระริกระรี้ รู้ไหมนั่นว่าคนนั้นเค้ามีแฟนแล้ว หรือก็ไม่สนใจ ที่สำคัญแฟนเจ้าเค คืออึนบีด้วยนี่สิ

“มองตั้งนานมาว่าใคร คุณวิคกี้นี่เอง หูวววว หุ่นดีขนาดนี้ใครจะอดใจไหวว่ะ ไม่ต้องห่วงเพื่อน เดี๋ยวคนนี้ชั้นเอง เคไม่ได้แอ้มหรอก”
คนอารมณ์เสียเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง กอดคอเพื่อนรักเดินตรงไปที่ข้างสระว่ายน้ำ โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าเพื่อน ตอนนี้เอาลิ้นดุนแก้มพยายามสงบอารมณ์

“แหมๆ เค แฟนก็มีอยู่แล้ว มาอยู่กับสาวแบบนี้เดี๋ยวจะฟ้อง”
ผู้จัดการสาวผมบรอนด์ทักสกัดเพื่อน กะเอาให้เสียหลัก แต่เป็นสาวสวยที่ยิ้มตอบแทน

“อย่าหางานให้ชั้นเลยค่ะ คุณกาอึนแค่มานั่งคุยเป็นเพื่อน”

“ถ้าคุณวิคกี้เหงา ชั้นก็มาคุยเป็นเพื่อนได้นะคะ”
แชยอนถือวิสาสะนั่งลงข้างๆกาอึน ร่างโปร่งยืนฟังเบ้ปาก

“เห็นว่าคุณจะต้องรีบกลับกระทันหันใช่ไหมคะ พรุ่งนี้ชั้นไปส่งที่สนามบินนะ”
กาอึนขยิบตาให้ ร่างบางนิ่งก่อนจะพยักหน้า

“เห… แขกวีไอพีชั้น เดี๋ยวชั้นไปส่งเองน่า”
เพื่อนผมบรอนด์แย้งขึ้น

“พรุ่งนี้แกมีประชุมกับเอมิลี่ ส่วนเคไม่กลัวนักข่าวรึไง เดี๋ยวชั้นไปส่งแขกวีไอพีเอง”
ร่างโปร่งเอ่ยเสียงเรียบ ทั้งสามหันไปมอง ก่อนร่างบางกับเพื่อนใหม่ของเธอสบตากันเผยยิ้มมุมปาก
.
.
.
.
.
.
.
.
.
--------------------------------------------------

ตอนนี้มาช้ามากไปหน่อยนะคะ
ช่วงนี้ไรท์เตอร์เจอมรสุมที่ทำงาน 5555
แต่เริ่มคลี่คลายแล้วค่ะ

น้องนยองมีคนมาช่วยแล้วนะคะ
คนมาช่วยเจ้าแผนการพอตัว ไม่ต้องห่วงน้องนะ มาห่วงอายูดีกว่า
SHARE
Written in this book
INTO STEP [Yujin x Wonyoung]

Comments

BlackSunDae
1 year ago
ใครบังอาจมองหนูนยอง เเม่คนที่...จะตบให้เรียบ!💢
Reply