ศรีประไพ
“ ศรีประไพ - ยืนเก้ๆกังๆ เธอดูยังไม่คุ้นชินกับชุดที่เธอสวมใส่ แม้คนละแวกนั้นเอง ก็จะไม่คุ้นตากับการแต่งตัวของเธอเช่นกัน ”

แน่ล่ะ ก็เธอแต่งตัวราวกับว่าหลุดออกมาจากละครไทยสมัยโบราณ ที่ตลกไปกว่านั้นก็คือ ทุกอย่างในตัวเธอเป็นสีขาวดำไปหมด แม้กระทั่งผิวกายและผิวหน้าของเธอ

นี่เธอถอดแบบออกมาเป๊ะๆ จากโทรทัศน์ที่ดูเลยนะ

หลังจากยืนมองสถานที่ตรงหน้าอยู่พักใหญ่ เธอก็ดูไม่มีความมั่นใจเสียเลย นี่เธอมาผิดที่หรือเปล่า
พยายามตรวจสอบพิกัดที่ระบุปลายทาง ตามที่เธอบันทึกมาซ้ำแล้วซ้ำอีก ทุกอย่างก็ถูกต้อง ไม่มีสิ่งใดผิดเพี้ยน

ย้อนกลับไปเย็นเมื่อวาน ตอนที่เธอลงจากเที่ยวบินจักรวาลเที่ยวสุดท้ายในรอบโคจร 100 ปี

เธอถูกชนเข้าอย่างจัง โดยชายหนุ่มที่วิ่งสวนไปอย่างเร่งรีบ เธอล้มเซหัวไปกระแทกกับพื้น

เธอฟื้นขึ้นมาอีกทีในตอนเช้า พยายามนึกทวนความจำ คุ้นๆ ว่าคนที่วิ่งสวนเธอไป เป็นคนดังที่เคยออกรายการวิชาการในดาวของเธอ รู้สึกจะเป็นนักวิจัยหรืออะไรสักอย่าง

แต่ช่างมัน .... ตุ้บๆ เธอเอามือจับศีรษะ มันปวดๆ นิดหน่อย

เพราะเหตุนี้รึเปล่านะ ที่ทำให้สายตาของเธอ ผิดเพี้ยน เพราะทุกอย่างมันดูแปลกตาไปหมด ต้นไม้ลำต้นมีสีน้ำตาล ใบไม้สีเขียว ท้องฟ้าสีฟ้า กระทั่งผิวของผู้คนแถวนั้น ก็ไม่ใช่สีเทาอ่อนๆ แบบที่เธอเคยรู้มา ทุกอย่างมันควรจะเป็นโทนขาวดำสิ

ถ้าแค่เรื่องสีที่แปลกไป เธอคงพอทำใจรับได้

แต่นี่แม้กระทั่งตึกรามบ้านช่อง ก็ดูทันสมัย ไม่โบร่ำโบราณเหมือนที่เคยเห็นจากในโทรทัศน์ รถก็ดูทันสมัย วัยรุ่นที่เดินผ่านไปมา ก้มหน้าก้มตากดเครื่องมือสื่อสารอะไรสักอย่าง ที่นี่เขาเจริญกันขนาดนี้แล้วเหรอ

หรืออาจจะเป็นเพราะระยะเวลาในการเดินทางที่นานเกินไป แต่ความเร็วของเที่ยวบินนี้ ก็กินเวลาแค่ 1 ปี 3 เดือน เมื่อเทียบกับโลกมนุษย์เท่านั้น 


ทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไปไวขนาดนี้เชียวเหรอ

ศรีประไพถอนหายใจอีกครั้ง

สถานีโทรทัศน์ช่องนั้น คงหลอกเธอเข้าแล้วเต็มเปา คงจะทำรายการ ละคร หรืออะไรต่างๆ ให้มันดูเก่าผิดปกติ ทั้งที่บ้านนี้เมืองนี้ เติบโตก้าวหน้าไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

ศรีประไพผิดหวัง เธอคิดว่าหลังจากกลับการมาเที่ยวโลกครั้งนี้ เธอคงจะต้องเลิกดูโทรทัศน์ช่องนั้นซะแล้ว...

ช่องสี่บางขุนพรหม

SHARE
Written in this book
บางกอกไม่ได้บอกไว้
“บางเรื่องเล่าจากบางมุมของบางกอก ที่ไม่เคยบอกใคร”

Comments