สายตาเอียง
ดังเช่นคำโบราณว่า 
เราไม่รู้ค่าของสิ่งนั้นจนกว่าจะเสียมันไป

ความสูญเสียคือสิ่งที่หากเรามองดีๆ เราจะพบมันอยู่ทุกวัน ความสูญเสียบางอย่างเราไม่ค่อยรู้ตัวนักเพราะเป็นเรื่องเล็กน้อย จวบจนกว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่กระตุ้นให้เรารู้สึกโศกเศร้านั่นแหละ เราจึงตระหนักว่าความสูญเสียได้เกิดแก่เราแล้ว

ดังเช่นชีวิตในวันนี้ของผมซึ่งได้เสียสายตาอันเป็นปกติไปจากอาการตาเอียง และสายตาสั้น

เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดทั้งหลาย สายตาเอียงและสายตาสั้นนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรมากนัก แต่กับผมซึ่งไม่คิดเตรียมใจเลยว่าชีวิตนี้จะต้องใส่แว่น ไม่คิดเตรียมใจว่าสายตาของเรามีวันเสื่อมสภาพ และวันหนึ่งก็ต้องสูญเสียสายตาอันเป็นปกติไป จึงรู้ว่าการมองเห็นชัดโดยไม่ใส่แว่นนั้นเป็นพรอย่างหนึ่ง

เมื่อแว่นเข้ามาอยู่ในชีวิต เราอยู่ในกรอบโดยปริยาย เดี๋ยวนี้เวลามองอะไรภาพก็จะมัวลงเพราะฝุ่นคราบที่เกาะอยู่ที่เลน หรือไม่ก็เหลือบเห็นกรอบ ซึ่งอยู่ที่ขอบของลานสายตา 

ยามที่เราถอดแว่น เราเสียความเป็นปกติของการมองเห็นสิ่งต่างๆ โดยไม่ต้องมีน้ำหนักมากดทับอะไรบนใบหน้าหรือสันจมูก กลับมาคิดแล้วก็นึกเสียดายว่าบางทีเราไม่ได้ดูแลดวงตาของเราให้ดี เราไม่ได้ถนอมดวงตาในยามค่ำคืน ไม่ได้นอนอย่างเป็นเวลาและตื่นเป็นเวลา นึกเสียใจว่าไม่น่าล้อน้องที่มีอาการตาเหล่ และอื่นๆ อีกมากมายที่เราไม่ได้ดูแลหรือทำผิดพลาดไป แน่ล่ะ บางอย่างก็ไม่เกี่ยวกับการอ่านหรือสุขภาพตาอะไรหรอก บางทีตาของผมถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องเอียงหรือสั้น 

นั่นคือคำพร่ำเพ้อพรรณาถึงความสูญเสียซึ่งเกิดขึ้นแล้วแก่ผม

มีเพื่อนปลอบใจว่า เราเสียใจกับความสูญเสียวันนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะวันข้างหน้าเรายังต้องเผชิญความเจ็บปวดอีกมาก บางทีการสูญเสียการมองเห็นอันเป็นปกติก็เตือนให้รู้ว่ายังมีด่านแห่งความสูญเสียที่หนักหนาและโหดร้ายกว่านี้อีกมากมายนักที่เราต้องเรียนรู้ เผชิญ และผ่านไป

บางครั้ง สายตาเอียงก็คือการเคาะประตูของความตายนั่นเอง
SHARE
Writer
Ekkapop
Freelancer
A writer who write his writing.

Comments