รอยแผลที่คอยย้ำเตือน

ฉันจ้องมองรอยแผลเป็นบนข้อมือของฉัน
ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆวัน 
ถึงแม้ว่าจะผ่านไปหลายเดือนแล้ว
แต่มันไม่เคยหายไป
ทั้งทางร่างกายและสมองที่จดจำ

ฉันยังจำความรู้สึกเหล่านั้นได้ดี
ความรู้สึกที่เหมือนได้ปลดปล่อย
พลังแห่งความโศกเศร้า
ฉันร้องไห้ไปผลัดกับหัวเราะไป
ราวกับคนบ้า..
หรือฉันจะกลายเป็นคนบ้าจริงๆ

ฉันไม่ได้อยากตาย
แค่ไม่อยากมีความทุกข์แล้ว
ฉันอยากยิ้ม อยากหัวเราะ ได้อย่างจริงใจ
ฉันอยากมีเหตุผลในการลืมตา
ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า

ฉันอ้อนวอนสิ่งที่ผู้คนศรัทธา
ทั้งๆที่ฉันไม่เคยเชื่อมันด้วยซ้ำ
พระเจ้า ได้โปรดช่วยฉัน
จากวังวนที่แสนจะทรมานนี้ด้วย
ฉันมันน่าสมเพชจริงๆ

ทว่าฉันไม่เคยเสียใจในสิ่งที่ฉันทำทั้งหมด
หากมันจะช่วยให้ฉันอยู่ต่อ
บนโลกอันโหดร้ายใบนี้ได้ 
ถึงแม้จะช่วยนิดเดียวก็ตาม

สุดท้ายแล้วสิ่งที่ฉันทำ
รอยเส้นสีขาวที่ตัดกับผิวสีเหลืองของฉัน
มันจะคอยช่วยย้ำเตือนฉันไว้เสมอ
ว่าฉันเคยผ่านมันมาได้ 
ไม่ว่าจะเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม
SHARE

Comments