แม้แต่คำว่าขอโทษก็ไม่ช่วยอะไร
"กลับมาแล้ว"
"..."

ไม่มีเสียงตอบรับจากเขาคนที่ฉันทัก สายตาของเขากำลังจดจ้องอยู่กับกล่องเหล็กสี่เหลี่ยมบางๆที่เขากำลังถืออยู่ 

เป็นภาพที่ฉันเริ่มเห็นบ่อยขึ้นในทุกวันๆ

ฉันถอนหายใจเบาๆแล้วพาตัวเองขึ้นไปยังห้องนอนส่วนตัว หยิบกล่องเหล็กแบบเดียวกับเขาขึ้นมาแล้วใช้เวลาที่เหลือของวันไปกับมัน


"กลับมา..." เสียงช่วงท้ายหายไปในที่สุดเมื่อคิดได้ว่าคำพูดของฉันคงไม่เข้าไปกระทบส่วนหนึ่งส่วนใดของโสตประสาทของเขา

เขายังคงเหมือนเดิม นั่งบนโซฟาตัวเดิม มือยังถือกล่องเหล็กกล่องเดิม และไม่สนใจฉันเหมือนเดิม

เป็นอีกครั้งที่ฉันเดินขึ้นห้องไปอย่างเงียบๆ ไม่มีคำพูดทักทายระหว่างกัน ราวกับเป็นคนแปลกหน้าที่จำต้องมาพักในบ้านหลังเดียวกันเท่านั้น

กำแพงในใจของฉันเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ 

ไม่เร่งรีบ ทว่ามั่นคง...

มันเป็นสิ่งก่อสร้างที่แข็งแรงและทำลายได้ยากที่สุดเท่าที่ฉันเคยสร้าง


จนวันหนึ่งฉันและเขาทะเลาะกันอย่างรุนแรง

ฉันไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อีกแล้ว ฉันกรีดร้องบ้าคลั่งเหมือนคนใจสลาย 

ครั้งนี้เป็นความผิดของเขาที่ไม่เคยใส่ใจ

ความรู้สึกอัดอั้นตันใจพรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทุกคำพูดที่ฉันเอ่ยทำให้เขามีสีหน้าแย่ลงเรื่อยๆ

นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาคิดจะฟังฉันจริงๆ

เขาพร่ำเอ่ยขอโทษฉันอย่างจริงใจ
เขาผิดไปแล้ว และจะไม่ทำมันอีก

ฉันบอกกับเขาว่าฉันให้อภัยเขาได้ แต่มันสายเกินไปแล้ว เราไม่อาจกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก 

ตลอดกาล...

ความรู้สึกที่แสนเปราะบางของฉันได้ถูกเขากระเทาะจนสึกกร่อนที่ละน้อยๆในทุกๆวัน 

ในมือที่ถือเพียงค้อนของเขาคงไม่สามารถกอบกู้ความรู้สึกของฉันได้ ไม่มีทาง

SHARE
Written in this book
รอยเท้าก้าวเดียว
ขาข้างหนึ่งที่ย่างออกไป แม้ไม่รู้ว่าผืนดินตรงนั้นจะเป็นเส้นทางอ่อนนุ่มหรือขวากหนามบั่นทอนจิตใจ
Writer
Daphnis
Yesterday you
Lost in blue, never come back.

Comments

TeePJ
1 month ago
แต่เค้าก็รู้สึกผิดและขอโทษในตอนที่คุณระเบิดออกไปนะครับ แสดงว่าที่ผ่านมาคุณแอบสร้างกำแพงในใจไปเรื่อยๆโดยที่เค้าไม่ได้รู้ตัวเองเลยนะครับ
Reply
Daphnis
1 month ago
ถ้าเป็นแบบนั้นเราจะเสียใจมากเลยนะคะที่เค้าไม่รับรู้ถึงความห่าฃเหินที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ตอนนี้ก็พยายามที่จะเข้าใจเขาอยู่นะคะ:)
TeePJ
1 month ago
ผู้ชายไร้จินตนาการก็แบบนี้แหละคับ ผมเป็น....