I am not yours and You are not mine.

      เหตุบังเอิญที่ทำให้เราได้เจอกัน ได้รู้จักกัน...

       เรามีภารกิจที่จะต้องทำเหมือนกัน  ในสถานที่เดียวกัน และต้องเจอกันทุกวันในช่วงเวลาหนึ่ง...

จนมันกลายมาเป็นความรู้สึกดีๆ 

       จริงๆ มันก็ถือว่าเป็นเรื่องราวที่ดี แต่ผิดตรงที่มันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม...

เพราะเราต่างก็มีใครกันทั้งคู่
       หลังจากที่เราตัดสินใจคุยกันถึงเรื่องความรู้สึกระหว่างเรา และตกลงที่จะปล่อยให้มันเป็นไป...
       ดูเหมือนทุกอย่างจะไปได้สวยแหละ แต่ก็มีเรื่องแย่ๆ จากบุคคลภายนอกเกิดขึ้นมากมายเหมือนกัน เพราะแน่นอนอยู่แล้วว่า ไม่มีใครเข้าใจและเห็นด้วยกับสิ่งที่เราเป็น...

        ซึ่งมันส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของเรามากๆ จนไม่กล้าที่จะบันทึกเรื่องราวของเราไว้ เพราะไม่อยากต้องกลับมารู้สึกถึงความอึนที่เกิดขึ้น ในวันที่บังเอิญได้กลับมาอ่านบันทึกนี้อีกครั้ง...

        แต่ในความอึนที่เกิดขึ้น มันก็มีเรื่องราวดีๆ ระหว่างเรามากมายที่อยากบันทึกไว้ย้ำเตือน...

       ว่าครั้งนึงมันเคยเกิดขึ้นจริงๆ อย่างน้อยก็มั่นใจว่า ต้องยิ้มได้แน่ๆ ถ้าได้กลับมาอ่านมันแล้วได้รับรู้ถึงความรู้สึกนี้อีกครั้ง... 

      เอาเป็นว่า เราขอบันทึกไว้แค่เรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นแล้วกันเนอะ...


          หลังจากที่เราเปิดใจคุยกันถึงเรื่องระหว่างเรา จนเรายอมรับซึ่งกันและกัน ยอมรับที่จะมีกันโดยที่ไม่ส่งผลกระทบกับคนของใครฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง 
 
แล้วสุดท้าย เราก็ได้ตกลงที่จะสร้างกฎของความสัมพันธ์ระหว่างเราขึ้นมาด้วย...

เราตกลงกันว่า...
         - เราจะไม่ข้ามเส้นกัน 
         - เราจะไม่ผูกมัดกัน
         - มันจะเป็นความสัมพันธ์ที่เราต่างรู้สึกดีๆ ให้กัน 
         - เป็นกำลังใจให้กัน
         - เป็น safe zone ของกันและกัน

           เพราะเราต่างก็มีใครอยู่แล้ว และที่แน่ๆ คือ เรามีจุดสิ้นสุดความสัมพันธ์ที่ตายตัว นั่นก็คือหลังจากที่ภารกิจของเราสิ้นสุดลงซึ่งมันจะส่งผลให้เราไม่ได้เจอกันอีก ถึงวันนั้นเราต้องยุติความสัมพันธ์ลงด้วยเช่นกัน

ฟังดูตลกดี มันเหมือนพล็อตหนังรักบ้าๆ กับความสัมพันธ์แปลกๆ เรื่องนึง

         เราก็ขำกันนะ ไม่คิดว่าชีวิตตัวเองต้องมาเจอเหตุการณ์อะไรแบบนี้... แล้วก็ไม่เชื่อว่าความสัมพันธ์แบบนี้มันจะมีอยู่และเกิดขึ้นได้จริง

        ระหว่างเรา... มันเป็นความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างอธิบายยาก เพราะเรารับรู้เรื่องราวของคนของเขา และเขาก็รับรู้เรื่องราวของคนของเรา...

เราเป็นเหมือนเพื่อน เหมือนพี่ เหมือนน้อง เหมือนครู เหมือนคนในครอบครัว...
 
เราเป็นทุกอย่างให้กันและกัน

เราคุยกันได้แม้กระทั่งเรื่องคนของเรา หรือแม้แต่เรื่องคนของเขา...

        อันที่จริงเราก็ไม่คิดว่าจะรู้สึกได้มาก เพราะยังสับสนกับตัวเองอยู่ ยังคิดแค่ว่าเราแค่หวั่นไหว ไม่ได้คิดว่าจะรู้สึกมากมายอะไร 
        ตอนที่เราตัดสินใจคุยกันเรื่องความสัมพันธ์ของเราตอนนั้น เราต่างก็รับรู้แค่ว่า "เดี๋ยวเราก็ไม่ได้เจอกันแล้ว" ยังไงซะ เดี๋ยวเราก็คงจะลืมกัน ถึงเวลานั้นมันก็คงจะไม่ยากอะไร

แต่ตอนนี้เราเริ่มชักจะไม่แน่ใจแล้ว.....

        ในระยะเวลาที่ผ่านมา มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นระหว่างเรา จนตอนนี้เราก็เริ่มหวั่นๆ แล้วว่า ถ้าถึงวันครบกำหนด dead line ของความสัมพันธ์ของเราแล้ว เราจะทำใจยอมรับกฎที่เราสร้างขึ้นเองได้จริงๆ มั้ย?

         ครั้งนึง...เราเคยถามเขาไปว่า "กลัวว่าเราจะผูกพันกันมั้ย?" เขาตอบกลับมาว่า "ตอนนี้ยังไม่ผูกพันอีกเหรอ?"  

         ทำไมเรากลัวความรู้สึกของตัวเองจัง กลัวว่าถึงวันนั้นเราจะไม่อยากเสียเขาไป กลัวว่าอยากจะรั้งให้เขาอยู่ต่อ ซึ่งมันผิดกฎของความสัมพันธ์ของเรา เขาก็คงไม่โอเคมากๆ เพราะเจ้ากฎบ้านี่ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เราและเขาตกลงยอมรับความสัมพันธ์นี้

             อะไรกัน!! เราเองเป็นคนที่สร้างกฏบ้านั่นขึ้นมา นี่ต้องมานั่งโทษตัวเองอีกเหรอ?

       ในตอนที่เราตัดสินใจบอก "รัก" เขาไป เราแค่อยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ของเราให้คุ้มที่สุด เราไม่รู้หรอกว่าเขาคิดกับเราแบบไหน เขารู้สึกกับเราจริงๆ ไหม หรือเอาจริงๆ เขาอาจจะแค่หวั่นไหว มันอาจจะเป็นแค่ความรู้สึกชั่วขณะแค่นั้น

        แต่สำหรับเรา ถ้าได้รู้สึกอะไรแล้ว เราอยากใช้ความรู้สึกของเราให้เต็มที่ที่สุด เมื่อถึงเวลาที่ต้องจากกัน เราจะได้ไม่เสียใจ

        และมันจะได้ย้ำว่า...   
เรื่องระหว่างเรามันเคยเกิดขึ้นจริงๆ 
ความรู้สึกของเรามันคือเรื่องจริง 

          ครั้งนึงเขาเคยบอกเราว่า ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากลองคบเราแบบจริงจังดู อยากลองหยุดเวลา อยากหนีไปไหนสักที่ในที่ๆ มีเพียงเรา เพื่อที่จะได้ลองศึกษากันและกันแบบจริงจังดู 

         ใจเราก็อยากทำแบบนั้นเหมือนกัน แต่อีกใจนึงก็รู้สึกว่า คนข้างๆ เขาที่ดูแลเขาทุกวันนี้ก็ดีอยู่แล้ว ถ้าตรงนั้นเป็นเราเขาคงต้องลำบาก เพราะคงต้องดูแลเราหนักน่าดู ถึงมันจะเป็นแค่เรื่องสมมติ แต่เราก็ไม่อยากให้เขาต้องมาลำบากกับเราในความเป็นจริง

          และอีกอย่าง... คนข้างๆ เราตอนนี้ เขาก็ดูแลเราได้ดี เขาไม่มีความผิดอะไรที่จะต้องมาเจอกับเรื่องแย่ๆ ที่เราสร้างขึ้นแบบนี้

แต่ตอนนี้เรารู้สึกกับเขามากจริงๆ มากจนมั่นใจว่ามันไม่ใช่อารมณ์หวั่นไหวชั่วคราวแล้ว....

        เอาเถอะ ตอนนี้ยังพอมีเวลาเก็บเกี่ยวความทรงจำดีๆ ยังไงซะเรื่องของเรามันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ถึงวันนั้นเดี๋ยวทุกอย่างมันจะชัดเจนเอง....
 
อีกไม่นานแล้วสินะ ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ในปลายทางของกันและกัน... 

      แต่อย่างน้อยๆ โลกก็เคยเหวี่ยงให้เราได้เจอกันในช่วงเวลาหนึ่ง แล้วเราก็ยังหวังว่า โลกจะเหวี่ยงให้เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้งในช่วงเวลาที่เหมาะสม
 
            ก็ไม่คิดว่าจะผูกพันได้ขนาดนี้                                                            
                     (07.03.2019)





SHARE
Writer
LittleKittenz
Loading...
◐ 𝕆𝕟𝕔𝕖 𝕌𝕡 𝕆𝕟 𝕒 𝕋𝕚𝕞𝕖 ◑

Comments

PandaTarot
2 years ago
ความรู้สึกแบบเดียวกัน ณ ตอนนี้เลยครับ
Reply
LittleKittenz
2 years ago
กลัวว่าตัวเองจะไม่ไหวในวันที่ต้องตัดใจอยู่เหมือนกันค่ะ ตอนนี้ก็ใกล้วันนั้นแล้วด้วย...

ว่างๆ ช่วยแชร์เรื่องราวของคุณให้เราได้อ่านบ้างนะคะ :)
PandaTarot
2 years ago
บางครั้ง ผมมองว่าเราต้องใช้หัวใจในการตัดสินปัญหาบางอย่างบ้าง ถึงแม้จะไม่ถูกต้องทั้งหมด แต่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันมีเหตุผลของมันอยู่แล้วครับ ลองมองให้ออกว่าสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกกับคนใหม่นั้น เกิดขึ้นเพราะอะไร ส่วนใหญ่ถ้าเรามีคนข้างๆดีอยู่แล้ว เราจะไม่ค่อยมองหาคนใหม่ หรือไม่มีใครเข้ามาทำให้เรารู้สึกได้ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เขาเข้ามาทำให้เรารู้สึกได้ นั่นแสดงว่าเรารู้สึกขาดอะไรบางอย่าง และเขาสามารถเข้ามาเติมเต็มให้เราได้  เราต้องชั่งน้ำหนักสิ่งเหล่านี้ดูดีๆว่าสิ่งที่เรารู้สึกขาดหายไปนั้น ถ้าไม่มีมันเราจะอยู่ได้อย่างมีความสุขไหม จงอย่าทิ้งความสุขของเราเพื่อคน คนนึง เพราะนั่นจะเป็นการผลักดันในเราจมอยู่กับความทุกข์  มุมมองของผมอาจจะแตกต่างจากคนทั่วไปนะ แต่ผมก็ยังเชื่อแบบนั้น 
LittleKittenz
2 years ago
เราชอบความคิดคุณนะ ขอบคุณที่ให้มุมมองใหม่ๆ

เอาจริงๆ เราก็อยากทำตามใจตัวเองแหละ แต่มันก็ยังไม่มีเหตุผลมากพอที่จะทิ้งอีกคนไป เราใจไม่แข็งพอที่จะทำร้ายเขาในวันที่เขาไม่ได้มีความผิดอะไร

ตอนนี้เราคงต้องรอเวลา รอดูว่ามันจะเป็นยังไงต่อไปเมื่อถึงเวลาที่จะต้องตัดจริงๆ